01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14
15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21 – 22 – 23 – 24 – 25 – 26 – 27 – 28
9 Саўла ж, яшчэ дыхаючы пагрозамі а забіўствам на вучанікаў Спадаровых, 2 Дабліжыўся да найвышшага сьвятара і папрасіў у яго лістоў да бажніцаў у Дамашку, каб, калі знойдзе каго, хто быў бы гэтае Дарогі, мужчынаў і жанкі, прыводзіць зьвязаных да Ерузаліму. 3 Як жа ён падарожжаваў, дабліжаючыся да Дамашку, сталася - зьнецікі зазьзяла навокал яго сьвятліня зь неба; 4 I, паўшы на зямлю, ён пачуў голас, кажучы яму: „Саўле, Саўле, чаму ты Мяне перасьлядуеш?" 5 I ён сказаў: „Хто Ты Спадару?" Ён жа сказаў: „Я Ісус, Каторага ты перасьлядуеш. Цяжка табе йсьці супроці восьцяў". 6 Ён жа ў дрыгоце а жаху сказаў: „Спадару, што кажаш імне рабіць?" Спадар яму: „Устань а йдзі да места; і сказана будзе табе, што маеш рабіць". 7 Мужы ж, што падарожжавалі зь ім, стаялі бязмоўныя, чуючы запраўды гук, але нікога ня бачачы. 8 Саўла ж устаў ізь зямлі і з адчыненымі ачыма нічога ня бачыў. I, вядучы за руку, прывялі яго да Дамашку. 9 I быў ён тры дні бязь відзеньня, і ня еў ані піў.
10 I быў адзін вучанік у Дамашку, імям Ананя; і Спадар у відзені сказаў яму: „Ананя!" I ён сказаў: „Во Я, Спадару". 11 Спадар жа яму: „Устань а йдзі на вуліцу, званую Простая, і шукай у доме Юдзіным Тарсяніна, імям Саўла, бо вось, ён моліцца, 12 I бачыў у відзені мужа, на ймя Ананя, што прышоў і ўзлажыў руку сваю на яго, каб ён празерыў". 13 Ананя ж адказаў: „Спадару, я чуў ад шмат каго ўзглядам гэтага чалавека, як шмат ліха ён зрабіў сьвятым у Ерузаліме; 14 I тут мае ўладу ад найвышшых сьвятароў вязаць усіх, што гукаюць імя Твае". 15 I сказаў яму Спадар: „Ідзі, бо ён абраная судзіна Імне, каб насіць імя Мае перад народамі а каралямі а сынамі Ізраелявымі. 16 Я ж пакажу яму, колькі ён мае выцярпець за імя Мае".
17 I Ананя пайшоў, і ўвыйшоў у дом, і, узлажыўшы на яго рукі свае, сказаў: „Браце Саўле, Спадар паслаў мяне, Ісус, што зьявіўся табе на дарозе, па каторай ты йшоў, каб ты празерыў і напоўніўся Сьвятога Духа". 18 I якга, бы луска, спала з аччу ягоных, і ён празерыў, і, устаўшы, быў ахрышчаны. 19 I, пасілкаваўшыся, стаў дужы. I быў з вучанікамі, што ў Дамашку, колькі дзён.
20 I зараз абяшчаў у бажніцах Ісуса, што Ён сын Божы. 21 I ўсі, што чулі, зумяваліся й казалі: „Ці ня тый ён, што губіў у Еарузаліме гукаючых імя гэтае, дый сюды прышоў із заданьням прыводзіць іх зьвязаных да найвышшых сьвятароў?". 22 А Саўла балей мацаваўся й прыводзіў у зямятню Жыдоў, што жылі ў Дамашку, даводзячы, што Гэты ё Хрыстос.
23 Як жа мінула шмат дзён, Жыды зрадзіліся забіць яго. 24 Але Саўла даведаўся праз змову іхную. А яны назіралі дзень і ноч ля брамы, каб зьнішчыць яго. 25 Але вучанікі ўзялі яго ночы і спусьцілі ў кашу перазь сьцяну.
26 Прыбыўшы ж да Ерузаліму, ён сілаваўся прылучыцца да вучанікаў, але ўсі баяліся яго, ня верачы, што ён вучанік. 27 Варнава ж узяў яго, і прывёў яго да апосталаў, і паведаў ім, як ён бачыў Спадара ў дарозе, і што Ён казаў яму, і як у Дамашку ён гукаў адважна ў імя Ісусава.
28 I быў ён ізь імі, уходзячы й выходзячы ў Ерузаліме, 29 I гукаючы адважна ў імя Ісусава. Таксама гукаў і сьперачаўся з Гэленістымі; а яны прабавалі забіць яго. 30 Браты ж, ведаючы гэта, прывялі яго да Цэсарэі і паслалі яго да Тарсу.
31 Цэрквы тады па ўсёй Юдэі а Ґалілеі а Самары мелі супакой, будучы навучаныя і ходзячы ў боязьні Спадаровай; і пацяшэньням Духа Сьвятога мнажыліся.
32 Прыгадзілася ж, што Пётра, абходзячы ўсіх, зышоў таксама да сьвятых, што жыхарылі ў Лідзьдзе; 33 I засьпеў там аднаго чалавека, на ймя Эней, што восьмі год ляжаў у пасьцелі паляржаваны. 34 I сказаў яму Пётра: „Энею, Ісус Хрыстос уздараўляе цябе; устань і пасьцялі сабе"; і ён якга ўстаў. 35 I бачылі гэта ўсі, што жыхарылі ў Лідзьдзе а ў Сароне, каторыя й навярнуліся да Спадара.
36 I ў Ёппе была адна вучаніца, на ймя Тавіта, што знача Сэрна; яна была поўная добрых справаў і чыніла убожніну. 37 I сталася тых дзён, што яна захварэла й памерла; і, памыўшы, паклалі яе ў верхнім пакою. 38 А як Лідда была блізка да Ёппы, вучанікі, пачуўшы, што Пётра быў там, паслалі двух мужоў да яго, просячы яго: „Не адвалакай прыйсьці да нас". 39 I Пётра, устаўшы, пайшоў зь імі; як ён прышоў, прывялі яго да верхняга пакою, і ўсі ўдовы сталі перад ім, плачучы й паказуючы яму сарочкі а адзецьце, каторыя шыла Сэрна, як жыла зь імі. 40 Пётра ж, выправіўшы іх усіх вонкі і ўклякшы, памаліўся; і, зьвярнуўшыся да цела, сказаў: „Тавіта, устань!" I яна адчыніла вочы свае і, абачыўшы Пётру, села. 41 I, падаўшы ёй руку, падняў яе; і, пагукаўшы сьвятых а ўдовы, пастанавіў ім яе жывую. 42 I гэта еталася ведамным па ўсёй Ёппе, і шмат уверыла ў Спадара.
43 I было, што ён заставаўся шмат дзён у Ёппе ў якогась Сымона кажамякі.
|
Галерэя
