Вячэрня

На "Госпадзе, Цябе клічу ..." тры наступныя песьні, паўтараючы кожную:

(Тон 1). Дзівосны цуд! Крыніца Жыцьця ў магілу кладзецца, і магіла стаецца лесьвіцай да неба. Весяліся, Гетсіманія, дом сьвяты Маці Божае. А мы, верныя, сьледам за князем арханёлаў Габрыелем усклікнем: "Поўная ласкі, радуйся, з Табою Госпад, які дае сьвету багацьце зьмілаваньня".

Дзіўныя Твае тайны, Багародзіца! Будучы пасадам Усявышняга, Ты, Уладарка, пераставілася сёньня з зямлі на неба. Вялікая слава Твая зьзяе боскімі цудамі. Устаньце, дзевы, і ўзыдзіце на вышыню да Маці Ўладара, усклікаючы: "Поўная ласкі, радуйся, з Табою Госпад, які дае сьвету багацьце зьмілаваньня".

Усьпеньне Тваё хваляць улады і пасады, пачаткі і гаспадарствы, сілы і хэрувімы, і магутныя сэрафімы; разам з імі цешацца ўсе на зямлі і красуюцца ў зьзяньні славы Тваёй; уладары зямныя разам з арханёламі і анёламі пакланяюцца Табе і пяюць: "Поўная ласкі, радуйся, з Табою Госпад, які дае сьвету багацьце зьмілаваньня".

(Тон 1). Божай воляю баганосныя апосталы сабраліся ад усіх краёў зямлі пахаваць усячыстае цела Тваё, у любові цалуючы яго. Найвышэйшыя нябесныя сілы, што прыйшлі з Уладаром сваім, поўныя подзіву праводзілі баганоснае і беззаганнае цела Тваё, кажучы арханёлам: "Вось ідзе ўладарка ўсіх, Божая Дзева! Адчыніце вароты і ўздыміце высока над сьветам Маці вечнага Сьвятла, бо праз Яе было дадзенае збаўленьне людзям. Ніхто ня можа на Яе глядзець і ўславіць Яе дастойна, бо веліч Яе перавышае ўяўленьне". Дзеля гэтага, усячыстая Багародзіца, цяпер, калі Ты разам з Жыцьцядаўцам Уладаром і Сынам Тваім, няспынна маліся за захаваньне і вызваленьне ад цемры і варожых подступаў дзяцей Тваіх, бо мы атрымалі ў Табе надзейную заступніцу, і Цябе ўвесь час урачыста славім.

Якуб выйшаў з Баршэбы і пайшоў у Харан. Дайшоў ён да аднаго месца і застаўся там начаваць, бо ўжо сонца зайшло. Ён узяў камень і паклаў сабе пад галаву, кладучыся спаць на гэтым месцы. І прысьнілася яму лесьвіца, якая стаяла на зямлі і верхам сваім даставала да неба. І бачыў ён анёлаў, якія ўзыходзілі на гару і зыходзілі ўніз; бачыў таксама Госпада, які стаяў на вышыні і казаў: "Я – Госпад, Бог Абрагама і Бог Ісаака. Зямлю, на якой ляжыш, аддаю табе і тваім нашчадкам. А нашчадкі твае будуць так шматлікія, як пыл зямны. І распаўсюдзішся ты на захад і ўсход, на поўнач і поўдзень; і ўсе плямёны зямныя атрымаюць блаславеньне цераз цябе і нашчадкаў тваіх. Я буду заўжды з табою, куды ні пойдзеш, а потым прывяду цябе да гэтай зямлі. І не пакіну цябе, пакуль ня споўню ўсяго, што абяцаў". Пачуўшы гэта, Якуб падумаў: "Сапраўды Госпад ёсьць на гэтым месцы, а я ня ведаў". І, устрывожаны, сказаў: "Якое страшнае гэтае месца! Сапраўды, гэта дом Божы і брама да неба!" (28:10-17)

Так кажа Госпад: "Пасьля гэтых дзён, восьмага дня і пазьней сьвятары вашыя павінны прыносіць ахвяры цэлапаленьняў і вашыя мірныя ахвяры, і Я буду спагадлівы да іх". Тады завёў мяне да вонкавай брамы сьвятыні, што была зьвернутая на ўсход, але яна была зачыненая. І сказаў мне Госпад: "Нельга яе адчыняць, і ніхто не павінен уваходзіць праз яе, бо праз яе ўвайшоў Госпад, Бог Ізраіля. Дзеля гэтага яна павінна быць зачыненай. Толькі ўладар можа сесьці ў ёй для застольля. Але ўваходзіць ён павінен праз сені, што ля брамы, і той самай дарогай выходзіць". Пасьля павёў мяне паўночнаю брамаю да сьвятыні. Я глянуў, і вось слава Гасподняя напоўніла сьвятыню Гасподнюю. (43:27-44:4)

Мудрасьць збудавала сабе дом і вычасала сем стаўпоў да яго. Забіла свае ахвяры, зьмяшала віно і прыгатавала стол. Паслала слугаў сваіх склікаць голасна на пачастунак, кажучы: "Хто прастадушны, хай прыходзіць да мяне". А тым, што жадалі мудрасьці, казала: "Хадзіце, ешце мой хлеб, піце віно, што я зьмяшала; пакіньце дурасьць – і будзеце жыць; хадзіце шляхамі разважнасьці".

Хто жадае навучаць насьмешніка, накліча на галаву сваю няславу; а хто дакарае грэшніка, сам сабе шкодзіць. Не дакарай насьмешніка, бо ён цябе ўзьненавідзіць. Папраў мудрага, і ён цябе любіць будзе. Дай мудраму раду, і ён стане мудрэйшым. Навучы праведніка, і ён пабольшыць веды свае. Пачатак мудрасьці – страх Гасподні, і спазнаньне Сьвятога – розум. Дзякуючы мне дні твае падоўжацца, і памножыцца лік гадоў тваіх. (9:1-11)

(Тон 1). Выпадала сьведкам і слугам Слова бачыць апошнюю тайну – цялеснае ўсьпеньне Маці Яго, – і быць прысутнымі ня толькі пры ўзьнясеньні Збавіцеля, але і пры пераходзе на неба Тае, якая Яго нарадзіла. Дзеля гэтага, Божай воляю, яны сабраліся з усіх куткоў зямлі на Сыёне, каб правесьці Вышэйшую за хэрувімаў, калі яна ўзыходзіла на неба. Паклонімся Ёй разам з імі і мы, бо Яна моліцца за збаўленьне душаў нашых.

(Тон 2). Вышэйшая за нябёсы, слаўнейшая за хэрувімаў, больш пачэсная за ўсе стварэньні, што дзеля чысьціні сваёй сталася скарбніцай Вечнага, сёньня аддае сваю ўсесьвятую душу ў рукі Сына свайго. Усё стварэньне радуецца разам з Ёю, і багацьце зьмілаваньня даецца ўсім нам.

Усячыстая Дзева і Маці Таго, каго Айцец успадабаў і каму прысьвяціў Яе дзеля нязьлітнага зьяднаньня, сёньня аддае сваю ўсячыстую душу Тварцу і Богу. Нябесныя сілы набожна сустракаюць Яе, і вось у жыцьцё ўваходзіць Маці Жыцьця, Сьвечка недасяжнага Сьвятла, надзея верных і збаўленьне душ нашых.

(Тон 3). Прыйдзіце, усе краі зямлі, усхвалім сьвяты адыход Божае Маці, якая аддае ў рукі Сына беззаганную душу сваю. Ейным усьпеньнем сьвет ажыў і разам з анельскімі хорамі і апосталамі радасна адзначае ўрачыстасьць у псалмах і песьнях, і пахвалах духоўных.

(Тон 5). Прыйдзіце, будзем разам спраўляць урачыста сьвята і, быццам кветкамі, упрыгожым песьнямі Царкву ў дзень супачынку Божае Скарбніцы. Сёньня неба адчыняецца і прымае Маці Незьмяшчальнага; і зямля, апранутая ў веліч і блаславеньне, аддае Крыніцу Жыцьця. Хоры анёлаў і апосталаў вітаюць Яе песьнямі, і з трапятаньнем узіраюцца на Тую, што ідзе ад жыцьця да Жыцьця, якое Яна нарадзіла. Дык паклонімся ўсе Ёй, молячы Яе: "Не забудзь, Уладарка, адданых Табе людзей, якія з вераю сьвяткуюць пачэснае ўсьпеньне Тваё!".

(Тон 5). Усклікніце голасна, людзі, і ў песьнях слаўце Маці Бога нашага, бо Яна сёньня аддае ўсячыстую душу сваю ў рукі Таго, хто бяз семя прыняў цела ад Яе, і каго Яна нястомна моліць дараваць сьвету супакой і багацьце зьмілаваньня.

(Тон 4). Прыйдзіце, людзі, будзем пяяць хвалу ўсесьвятой Дзеве, з якое невыказна прыйшло да нас у целе Слова Айца. Усклікнем разам: "Блаславёная Ты між жанчынаў, і блаславёнае ўлоньне Тваё, што зьмяшчала Хрыста. Аддаўшы ў Ягоныя сьвятыя рукі душу Тваю, маліся, Багародзіца, за збаўленьне душ нашых".

Верш. Устань, Госпадзе, ідзі на месца спачынку Твайго, Ты і каўчэг сьвятасьці Тваёй.

Засьпявайце, людзі, сёньня Хрысту Богу песьню Давідаву: "Прывядуцца – кажа ён, –Уладару дзевы ўсьлед за ёю, дружкі яе прывядуцца з радасьцю і вясельлем". Бо вось да Сына свайго і Ўладара невыказна пераходзіць Дачка з дому Давідавага, якая нарадзіла Хрыста, якім мы ўсе былі абагаўлёныя. Славячы Яе, як Маці Божую, усклікаем: "Збаў нас, якія вызнаем Цябе, як Багародзіцу, і захавай ад усіх напасьцяў і бедаў душы нашыя".

Верш. Кляўся Госпад Давіду праўдаю і не адступіцца ад яе: "Ад нашчадкаў тваіх пасаджу на пасадзе тваім".

Пачэснае Тваё ўсьпеньне, Усесьвятая Дзева чыстая, славіць безьліч анёлаў у небе і род людзкі на зямлі, бо Ты – Маці Тварца ўсіх Хрыста Бога. Дзеля гэтага просім Цябе, не пераставай маліцца за нас, бо пасьля Бога мы спадзяемся на Цябе, Багародзіца чыстая, блаславёная.

(Тон 4). Калі Ты, Багародзіца Дзева, адыходзіла да Таго, хто невыказна нарадзіўся ад Цябе, пры Табе былі Якуб, сваяк Гасподні і першы сьвятаначальнік, і пачэсны Пётра, найвышэйшы сярод апосталаў і старшыня багасловаў. Усе іншыя апосталы былі таксама там і, згодна аб'яўляючы боскае і славячы нязьведаную і страшную тайну провіду Хрыстовага, пахавалі ўрачыста Тваё, Усяслаўная, жыцьцядайнае цела, што зьмяшчала Бога. Угары ж сьвятыя найвышэйшыя анельскія хоры, схіліўшыся ў подзіве, адно аднаму казалі: "Адчыніце вароты і прыміце Маці Творцы неба і зямлі. Прыйдзіце, усхвалім у песьнях Яе пачэснае і сьвятое цела, што мела ў сабе Госпада". Дзеля гэтага і мы, сьвяткуючы Тваю, Усяхвальная, памяць, клічам: "Умацуй верных хрысьціянаў і збаў душы нашыя!"

(Тон 1). Дзявоцтва захаваўшы ў сынараджэньні Тваім, пасьля сьмерці сьвету не пакінула Ты, Багародзіца: да жыцьця пераставілася Ты, будучы Маці Жыцьця, і малітвамі Тваімі выбаўляеш ад сьмерці душы нашыя. (Тройчы)