СЕРАДА РАНІЦАЙ

Сядальная песьня 1. Калі Ты, Хрысьце, быў укрыжаваны, мучыцель згінуў і ўся сіла варожая была пераможаная, бо не Ягнё і не чалавек, але Ты сам, Госпадзе, збавіў нас. Слава Табе!

Верш. Узьвялічвайце Госпада Бога нашага і пакланяйцеся падножжу Ягонаму, бо Ён сьвяты.

Пакланяемся дрэву Крыжа Твайго, Чалавекалюбча, на якім ты, Жыцьцё ўсіх, быў прыбіты, і рай адчыніў, Збавіцелю, разбойніку, які з вераю прыйшоў да Цябе і даў страву, таму хто вызнаў цябе: "Успомні мяне, Госпадзе!" Прымі як яго і нас, якія клічам: "Зграшылі мы ўсе, але Ты ў міласэрнасьці Тваёй не пагардзі намі!"

Калі Авечка ўбачыла Цябе, Ягнё і доўгацярплівае Слова, укрыжавалі разам з разбойнікамі і прабілі кап'ём бок, яна ўсклікнула і заплакала па-матчынаму: "Што гэта за страшная і дзіўная таямніца, Ісусе мой? Як гэта Ты хаваешся ў магіле, неабдымны Божа. Не пакідай мяне, якая нарадзіла Цябе, Сыне мой салодкі.

Сядальная песьня 2. Сьпяшайся прыняць мяне ў Твае бацькоўскія абдымкі: я ў блудзе правёў маё жыцьцё, і цяпер гляджу на невычэрпнае багацьце Тваіх дабротаў, Спасе. Не пагардзі маім зьбяднелым сэрцам, бо да Цябе, Госпадзе, прачула ўсклікаю: Зграшыў я, Ойча, на неба і перад Табою, збаў мяне!

Верш. Бог – Уладар наш спрадвеку, Ён учыніў збаўленьне пасярод зямлі.

Некалі дабравернаму цару Канстантыну, дзеля ягонай веры, явіўся Крыж як непераможная зброя ў барацьбе з праціўнікамі. Перад ім дрыжаць варожыя сілы, бо ён – збаўленьне верных і пахвала Паўла.

Верш. Дзіўны Бог у сьвятых сваіх, Бог Ізраіля.

Цярпеньнямі сьвятых Тваіх, што за Цябе пацярпелі, будзь умолены, Госпадзе, і ўсе нашыя немачы ацалі, Чалавекалюбча, молімся.

"Новы цуд і страшная таямніца! – усклікнула Авечка і беззаганная Дзева, калі ўбачыла распасьцертага на Крыжы Госпада, які трымае ўсё ў руцэ сваёй, і які быў засуджаны на крыж незаконнымі судзьдзямі.

Вершапесьні

Няспынна славім у песьнях Цябе, як нашага Збавіцеля і Ўладара, што на крыжы быў прыбіты целам і дараваў нам жыцьцё.

Крыжом Тваім, Хрысьце, стаўся адзін статак анёлаў і людзей, і неба і зямля аднадушна цешыцца і ўсклікае: Госпадзе, слава Табе.

Вас, усяхвальныя мучанікі, ні сум, ні прыгнёт, ні голад, ні перасьлед, ні раны, ні лютасьць зьвяроў, ні меч, ні агонь ня змаглі адлучыць ад Бога. Хутчэй з любові да Яго, вы, быццам у чужых целах змагаліся, насуперак прыродзе, пагардзілі сьмерцю. Таму вы і атрымалі належную заплату за вашыя пакуты, і сталіся спадкаемцамі нябеснага валадарства, дзе няспынна моліцеся за душы нашыя.

Стоячы ля Крыжа Твайго, Слова Божае, Авечка і бязьвінная Маці Твая з плачам усклікала: "Як гэта Ты, Сыне Мой, паміраеш на Крыжы? Гора мне, Сьвятло маё салодкае! Дзе падзелася краса Твая, больш прыгожая за ўсіх людзей?"