СЬВЯТАЯ ЭВАНЭЛІЯ ЕЗУСА ХРЫСТА ПАВОДЛЕ ЯНА

<h4>1 Разьдзел.</h4>
<p>1 На пачатку было Слова, і Слова было ў Бога, і Богам было Слова.
<p>2 Яно было напачатку ў Бога.
<p>3 Усё праз яго сталася, і без яго ня сталася нічога, што сталася.
<p>4 У ім было жыцьцё, а жыцьцё было сьвятлом людзей;
<p>5 а сьвятло ў цемры сьвеціць, і цемра яго не агарнула.
<p>6 Быў пасланы Богам чалавек, катораму імя было Ян.
<p>7 Ён прыйшоў на пасьведчаньне, каб даць пасьведчаньне аб сьвятле, каб усе верылі праз яго.
<p>8 Ня быў ён сьвятлом, але каб пасьведчаньне даў аб сьвятле.
<p>9 Было праўдзівае сьвятло, каторае асьвячае кожнага чалавека, прыходзячага на гэты сьвет.
<p>10 На сьвеце быў і сьвет праз яго стаўся, але сьвет яго не пазнаў.
<p>11 Прыйшоў да ўласнасьці, а свае яго не прынялі.
<p>12 А каторыя-толькі прынялі яго, даў ім моц стацца сынамі Божымі, тым, што вераць у імя яго,
<p>13 каторыя ня з крыві, ані з волі цела, ані з волі мужа, але з Бога нарадзіліся.
<p>14 І Слова сталася целам і пабывала паміж намі – і мы бачылі славу ягону, славу як адзінароднага ад Айца – поўнае ласкі і праўды.
<p>15 Ян дае пасьведчаньне аб ім і заклікае, кажучы: Гэта той быў, аб каторым я казаў: “Каторы па мне мае прыйсьці, ён перада мню стаўся, бо перш за мяне быў”.
<p>16 І з поўнаты яго мы ўсе ўзялі, і ласку за ласкай.
<p>17 Бо закон быў дадзены праз Майсея, а ласка і праўда сталіся праз Езуса Хрыста.
<p>18 Бога ніхто ніколі ня бачыў; адзінародны Сын, каторы ёсьць у ўлоньні Айца, ён сам расказаў.
<p>19 А гэта ёсьць пасьведчаньне Яна, калі жыды з Ерузаліму паслалі да яго сьвятароў і левітаў, каб спытаць у яго: Хто ты ёсьць?
<p>20 І заявіў, і не адрокся; і заявіў: Што я ня ёсьць Хрыстус.
<p>21 І спыталіся ў яго: Дык што-ж? Ты ёсьць Гальяш? І сказаў: Я ня ёсьць. Ты ёсьць прарок? І адказаў: Не.
<p>22 Дык сказалі яму, каб нам даць адказ тым, каторыя нас паслалі? Што кажаш аб сабе самым?
<p>23 Ён сказаў: Я голас клічучага ў пустыні: “Прастуйце дарогі Пана”, як сказаў Ізаій прарок (40,3).
<p>24 А тыя, што былі пасланы, былі з фарызэяў.
<p>25 І пыталіся ў яго і казалі яму: Дык нашто ты хрысьціш, калі ты ня ёсьць Хрыстус, ані Гальяш, ані прарок?
<p>26 Адказаў ім Ян, кажучы: Я хрышчу вадою, але пасярод вас стаў, каго вы ня знаеце.
<p>27 Гэта той, каторы па мне мае прыйсьці, каторы перада мною стаўся, каторага я ня варт, каб разьвязаць рамень абутку ягонага.
<p>28 Гэта дзеялася ў Бэтаніі за Ярданам, дзе Ян хрысьціў. 
<p>29 На другі дзень Ян убачыў Езуса, ідучага да яго і сказаў: Вось Баранак Божы, вось, каторы зносіць грэх сьвету.
<p>30 Гэта той, аб каторым я казаў: За мною ідзе муж, каторы перада мною стаўся, бо перш за мяне быў.
<p>31 І я ня знаю яго, але каб ён аб’явіўся ў Ізраілю, дзеля гэтага я прыйшоў, хрысьцячы вадою.
<p>32 І даў пасьведчаньне Ян, кажучы: Што відаў Духа, каторы зыходзіў як галуб з неба і астаўся на ім.
<p>33 І я ня знаў яго; але каторы паслаў мяне хрысьціць вадою, той сказаў мне: “На каго ўбачыш, што зыходзіць Дух і на ім астаецца, гэта той, каторы хрысьціць Духам сьвятым”.
<p>34 І я відзеў і даў пасьведчаньне, што ён ёсьць Сын Божы.
<p>35 На другі дзень ізноў стаяў Ян і два з вучняў ягоных.
<p>36 І ўгледзеўшы Езуса ідучага, сказаў: вось Баранак Божы.
<p>37 І пачулі яго кажучага два вучні і пайшлі за Езусам.
<p>38 Езус-жа, абярнуўшыся і ўвідзеўшы іх ідучых за сабою, сказаў ім: Чаго шукаеце? Яны сказалі яму: Раббі (што пераложанае значыць: Вучыцель), дзе жывеш?
<p>39 Сказаў ім: ідзеце і паглядзеце. Пайшлі і паглядзелі, дзе жыў і асталіся ў яго той дзень; было-ж каля дзесятай гадзіны.
<p>40 А быў Андрэй, брат Сымона Пятра, адзін з двух, якія чулі ад Яна і пайшлі за ім.
<p>41 гэты знайшоў найперш брата свайго Сымона і сказаў яму: Мы знайшлі Мэсыяша (што пераложанае значыць: Хрыстус).
<p>42 І прывёў яго да Езуса. А спаглянуўшы на яго, езкс сказаў: Ты ёсьць Сымон, сын Ёны; ты будзеш названы Кефа (што значыць Пётр). 
<p>43 Назаўтры хацеў выйсьці ў Галілею. І знайшоў Філіпа, і сказаў яму Езус: Ідзі за мною.
<p>44 А быў Філіп з Бэтсайды, гораду Андрэя і Пятра.
<p>45 Знайшоў Філіп Натанаэля і сказаў яму: Мы знайшлі Езуса, аб каторым напісаў Майсей у законе і прарокі, сына Язэпа з Назарэту.
<p>46 І сказаў яму Натанаэль: Ці можа быць што добрае з Назарэту? Сказаў яму Філіп: Ідзі і паглядзі.
<p>47 Убачыў Езус ідучага да сябе Натанаэля і сказаў аб ім: Вось сапраўды Ізраэліт, у каторым няма хітрасьці.
<p>48 Сказаў яму Натанаэль: Адкуль мяне знаеш? Адказаў Езус і сказаў яму: Перш чым Філіп паклікаў цябе, калі ты быў пад фігаю, я бачыў цябе.
<p>49 Адказаў яму Натанаэль і сказаў: Раббі, ты ёсьць Сын Божы, ты ёсьць кароль ізраільскі!
<p>50 Адказаў Езус і сказаў яму: Ты верыш затым, што я табе сказаў: “Я бачыў цябе пад фігай” – большае за гэта ўбачыш.
<p>51 І сказаў яму: Сапраўды, сапраўды кажу вам, убачыце неба адчыненае і анёлаў Божых усходзячых і зыходзячых на Сына чалавечага.

<h4>2 Разьдзел.</h4>
<p>1 А на трэці дзень было вясельле ў Кане Галілейскай, і была там матка Езуса.
<p>2 Быў-жа запрошаны Езус і вучні ягоны на вясельле.
<p>3 Калі-ж не хваціла віна, сказала матка Езуса да яго: Віна ня маюць.
<p>4 І сказаў ей Езус: Што мне і табе жанчына? Яшчэ ня прыйшла мая часіна.
<p>5 Сказала матка ягона слугам: Што-толькі вам скажа, рабеце. 
<p>6 А было там шэсьць каменных стаўбуноў, пастаўленых дзеля жыдоўскага ачышчэньня, зьмяшчаючых кожны па два або тры вядры.
<p>7 Сказаў ім Езус: Чарпайце цяпер і занясеце маршалку. І занясьлі.
<p>9 А як пакаштаваў маршалак вады, што сталася віном, і ня ведаў, адкуль яно, а слугі, якія чарпалі ваду, ведалі, паклікаў маршалак маладога
<p>10 і сказаў яму: Кожны чалавек перш ставіць добрае віно, а калі нап’юцца, тады горшае, а ты добрае віно захаваў аж дагэтуль!
<p>11 Гэты пачатак цудаў зрабіў Езус у Кане Галілейскай і аб’явіў сваю славу; і ўверылі ў яго вучні ягоны.
<p>12 Пасьля гэтага прыйшоў у Капарнаум, ён і матка ягона, і браты яго, і вучні яго, і там аставаліся нямнога дзён.
<p>13 І была блізка жыдоўская Пасха, і ўвайшоў Езус у Ерузалім.
<p>14 І знайшоў у сьвятыні прадаючых валы і авечкі і галубы, і сядзячых мяняльнікаў.
<p>15 І зрабіўшы як-бы біч з вяровак, выгнаў з сьвятыні ўсіх, так-жа авец і валоў, а грошы мяняльнікаў разсыпаў і абярнуў сталы.
<p>16 А тым, што прадавалі галубы, сказаў: Вынясьце гэтае адсюль, і не рабеце дому Айца майго домам гандлярства.
<p>17 І ўспомнілі вучні ягоны, што ёсьць напісана: “Рупнасьць аб дом твой зьела мяне” (Пс.68,2).
<p>18 Дык адказалі жыды і сказалі яму: Які знак пакажаш нам, што гэтае робіш?
<p>19 Адказаў Езус і сказаў ім: Развалеце гэту сьвятыню, і я ў тры дні пастаўлю яе.
<p>20 А жыды сказалі: Сорак шэсьць гадоў будавалі гэту сьвятыню, і ты ў тры дні яе паставіш?
<p>21 А ён гаварыў аб сьвятыні цела свайго.
<p>22 Дык калі ўстаў з умерлых, успомнілі вучні ягоны, што ён гэтае гаварыў, і паверылі Пісаньню і мове, якую сказаў Езус.
<p>23 калі-ж ён быў у Ерузаліме на Пасху, на сьвяточны дзень, многія ўверылі ў імя яго, бачачы знакі яго, якія чыніў.
<p>24 Сам-жа Езус не давяраў ім самога сябе, затым што ён знаў усіх,
<p>25 і што ня трэба было яму, каб хто даваў пасьведчаньне аб чалавеку, бо ён ведаў, што было ў чалавеку.

<h4>3 Разьдзел.</h4>
<p>1 Быў-жа чалавек з фарызэязў, на імя Мікодым, старшы жыдоўскі.
<p>2 Ён прыйшоў да Езуса ўначы і сказаў яму: Раббі, мы ведаем, што прыйшоў ад Бога вучыцелем, бо ніхто ня можа гэтых знакаў чыніць, якія ты чыніш, калі-б Бог ня быў з ім.
<p>3 Адказаў Езус і сказаў яму: Сапраўды, сапраўды кажу табе, калі хто не адродзіцца нанова, ня можа бачыць каралеўства Божага.
<p>4 Сказаў да яго Мікодым: Як-жа можа чалавек нарадзіцца, будучы старым? Цм-ж можа другі раз увайсьці ў лона маткі сваей і адрадзіцца?
<p>5 Адказаў Езус: Сапраўды, сапраўды кажу табе, калі хто не адродзіцца з вады і Духа сьвятога, ня можа ўвайсьці ў каралеўства Божае.
<p>6 Што нарадзілася з цела, целам ёсьць; а што нарадзілася з духа, духам ёсьць.
<p>7 Ня дзівіся, што я табе сказаў: “Трэба вам нардзіцца ізноў”.
<p>8 Вецер вее, дзе хоча, і голас ягоны чуеш, але ня ведаеш, адкуль прыходзіць або куды ідзе. Так ёсьць з кожным, хто нарадзіўся з Духа.
<p>9 Адказаў Мікодым і сказаў яму: Як-жа гэтае можа быць?
<p>10 Адказаў Езус і сказаў яму: Ты ёсьць вучыцелем у Ізраілю і гэтага ня ведаеш?
<p>11 Сапраўды, сапраўды кажу табе, што мы тое, што ведаем, гаорым, і што мы відзелі, сьведчым, а вы сьведчаньня нашага ня прымаеце.
<p>12 Калі я сказаў вам  аб зямным і ня верыце, як-жа будзеце верыць, калі вам буду гаварыць аб нябесным?
<p>13 І ніхто ня ўзыйшоў у неба, адно каторы зыйшоў з неба, Сын чалавечы, каторы ёсьць у небе.
<p>14 І як Майсей падняў вужа на пустыні, так трэба, каб быў падняты Сын чалавечы,
<p>15 каб кожны, хто верыць у яго, ня згінуў, але меў жыцьцё вечнае.
<p>16 Бо як Бог узьлюбіў сьвет, што даў Сына свайго адзінароднага, каб кожны, хто верыць у яго, ня згінуў, але меў жыцьцё вечнае.
<p>17 Бо не паслаў Бог Сына свайго на сьвет, каб ён судзіў сьвет, але каб сьвет быў збаўлены праз яго.
<p>18 Хто верыць у яго, той не бывае суджаны; а хто ня верыць, той ужо асуджаны, бо ня верыць у імя адзінароднага Сына Божага.
<p>19 А гэтакі ёсьць суд: што Сьвятло прыйшло на сьвет, а людзі болей узлюбілі цемру, чым сьвятло, бо былі дрэнныя іх учынкі.
<p>20 Бо кожны, хто дрэнна паступае, ненавідзіць сьвятла і ня ідзе да сьвятла, каб ня былі даказаны ягоныя ўчынкі.
<p>21 А хто чыніць праўду, прыходзіць да сьвятла, каб выявіліся ўчынкі яго, бо яны ў Богу ўчынены.
<p>22 Пасьля гэтага прыйшоў Езус і вучні ягоны ў Юдэйскую зямлю і там прабываў з імі і хрысьціў.
<p>23 Быў-жа і Ян хрысьцячы ў Эноне, каля Саліму, бо там было многа вады; і прыходзілі, і хрысьціліся.
<p>24 Бо яшчэ Ян ня быў пасаджаны ў вязьніцу.
<p>25 І паўстала спрэчка ў вучняў Яна з жыдамі аб ачышчэньні.
<p>26 І прыйшлі да Яна і сказалі яму: Раббі, той каторы быў з табою за Ярданам, катораму ты даў пасьведчаньне, вось ён хрысьціць і ўсе ідуць да яго.
<p>27 Адказаў Ян і сказаў: Ня можа чалавек нічога ўзяць, калі яму ня будзе дадзена з неба.
<p>28 Вы самі для мяне сьведкі, што я сказаў: “Я ня ёсьць Хрыстус, але што я пасланы перад ім”.
<p>29 Хто мае заручаную, той жаніх; а прыяцель жаніха, што стаіць і слухае яго, радасьцяй радуецца з голасу жаніха. Дык гэтая радасьць мая споўнілася.
<p>30 Яму трэба расьці, а мне малець.
<p>31 Хто звыш прыходзіць, той над усімі. Хто з зямлі, той з зямлі ёсьць і з зямлі гаворыць. Хто з неба прыходзіць, той над усімі,
<p>32 і што відзеў і чуў, тое сьведчыць, а пасьведчаньня яго ніхто ня прымае.
<p>33 Хто прыняў яго пасьведчаньне, той сьцьвердзіў, што Бог ёсьць праўдзівы.
<p>34 Бо каго паслаў Бог, той гаворыць словы Божыя, бо ня мераю дае Бог духа.
<p>35 Айцец любіць Сына і ўсё аддаў у рукі яго.
<p>36 Хто верыць у Сына, той мае жыцьцё вечнае; а хто ня верыць Сыну, ня ўбачыць жыцьця, але гнеў Божы астаецца над ім.

<h4>4 Разьдзел.</h4>
<p>1 Дык калі Езус пазнаў, што фарызэі пачулі, што езус болей вучняў здабывае, чым Ян,
<p>2 (хоць Езус ня хрысьціў, але вучні ягоны) –
<p>3 пакінуў Юдэю і пайшоў ізноў у Галілею. 
<p>4 А трэба было яму прайсьці праз Самарыю.
<p>5 Дык прыйшоў у горад самаранскі, які завецца Сыхар, каля хутару, які даў Якуб сыну свайму Язэпу.
<p>6 Была-ж там студня Якуба. Дык Езус, змучыўшыся з дарогі, сядзеў так над студняю. Было каля гадзіны шостае. 
<p>7 Прыйшла жанчына з Самарыі зачэрпуць вады. Сказаў ей Езус: Дай мне піць.
<p>8 (Бо вучні ягоны былі пайшоўшы ў горад, каб купіць ежы).
<p>9 Дык сказала яму тая самаранская жанчына: Як-жа ты, будучы жыдам, просіш у мяне піць, я-ж самаранская жанчына? Бо жыды ня маюць зносін з самаранамі.
<p>10 Адказаў Езус і сказаў ей: Калі-б ты ведала дар Божы і хто ёсьць, што кажа табе: “Дай мне піць”, ты можа прасіла-б ў яго і ён даў-бы табе жывое вады.
<p>11 Сказала яму жанчына: Пане, нават ня маеш чым зачэрпнуць, ды студня глыбокая, дык адкуль маеш жывую ваду?
<p>12 Ці-ж ты большы за нашага айца Якуба, каторы даў нам студню і сам з яе піў, і сыны ягоны, і жывёла ягона?
<p>13 Адказаў Езус і сказаў ей: Кожны, хто п’е з гэтай вады, ізноў захоча піць; але хто-б піў з вады, якую я яму дам, не захоча піць навекі;
<p>14 а вада, якую я яму дам, станецца ў ім крыніцаю вады, б’ючай на жыцьцё вечнае.
<p>15 Сказала да яго жанчына: Пане, дай мне гэтай вады, каб мне не хацелася піць і не хадзіць сюды чарпаць.
<p>16 Сказаў ей Езус: Ідзі, пакліч свайго мужа і прыйдзі сюды.
<p>17 Адказала жанчына і сказала: Я ня маю мужа. Сказаў ей Езус: Добра ты сказала, што “ня маю мужа”;
<p>18 бо пяцёх мужоў ты мела, і каторга цяпер маеш, ня ёсьць твой муж. Гэта ты праўдзіва сказала.
<p>19 Жанчына сказала яму: Пане, віджу, што ты прарок.
<p>20 Айцы нашыя пакланяліся на гэтай гарэ, а вы кажаце, што ў Ерузаліме месца, дзе трэба пакланяцца.
<p>21 Сказаў ей Езус: Жанчына, вер мне, што прыходзіць часіна, калі ані на гэтай гарэ, ані ў Ерузаліме ня будзеце пакланяцца Айцу.
<p>22 Вы пакланяецеся таму, чаго ня знаеце; мы знаем, чаму пакланяемся; бо збаўленьне з жыдоў.
<p>23 Але прыходзіць часіна, дый цяпер ёсьць, калі сапраўдныя паклоньнікі будуць пакланяцца Айцу ў духу і праўдзе. Бо і Айцец такіх шукае, каторыя-б пакланяліся яму.
<p>24 Духам ёсьць Бог, і тыя, каторыя пакланяюцца яму, трэба, каб пакланяліся ў духу і праўдзе.
<p>25 Сказала яму жанчына: Ведаю, што прыйдзе Мэсыяш (каторы завецца Хрыстус), дык калі ён прыйдзе, абвесьціць нам усё.
<p>26 Сказаў ей Езус: Гэта я, каторы гавару з табою. 
<p>27 І зараз прыйшлі вучні ягоны і дзівіліся, што гаварыў з жанчынай. Аднак ніводзен не сказаў: Чаго жадаеш або аб чым з ею гаворыш?
<p>28 Дык жанчына пакінула сваё вядро і пайшла ў горад і казала гэным людзям:
<p>29 Пайдзеце і паглядзеце чалавека, каторы сказаў мне ўсё, што-колечы я ўчыніла; ці ня ён ёсьць Хрыстус?
<p>30 Дык выйшлі з гораду і пайшлі да яго.
<p>31 Тымчасам вучні прасілі яго, кажучы: Раббі, еш.
<p>32 Ён-жа сказаў ім: Я маю ежу, каб есьці, аб якой вы ня ведаеце.
<p>33 Дык гаварылі вучні паміж сабою: Няўжо яму хто прынёс есьці?
<p>34 Сказаў ім Езус: Ежай маей ёсьць, каб чыніць волю Таго, хто паслаў мяне і каб даканаць справы ягонай.
<p>35 Ці-ж вы не гаворыце, што яшчэ чатыры месяцы і прыйдзе жніво? Вось я кажу вам: Падымеце вочы вашыя і пагляньце на ваколіцы, што ўжо белыя да жніва.
<p>36 А хто жне, той бярэ плату і зьбірае плод на жыцьцё вечнае, каб і той, хто сее, разам цешыўся, і той, хто жне.
<p>37 Бо ў гэтым ёсьць слова праўдзівае: што іншы сее, а хто іншы жне.
<p>38 Я паслаў вас жаць, над чым вы не працавалі; іншыя працавалі, а вы ўвайшлі ў іх працы.
<p>39 З таго-ж гораду многія з самаранаў уверылі ў яго дзеля слова жанчыны, якая давала пасьведчаньне: Што сказаў мне ўсё, што-колечы я ўчыніла.
<p>40 Дык калі прыйшлі да яго самаране, прасілі яго, каб астаўся там. І аставаўся там праз два дні.
<p>41 І яшчэ болей іх уверыла ў яго дзеля ягонай мовы.
<p>42 А жанчыне казалі: што ўжо  ня дзеля тваей гутаркі мы верым, бо мы самі чулі і ведаем, што гэта ёсьць сапраўды Збаўца сьвету.
<p>43 Пасьля-ж двух дзён ён выйшаў адтуль і пайшоў у Галілею.
<p>44 Бо сам Езус даў пасьведчаньне, што прарок у сваей бацькаўшчыне ня мае пашаны.
<p>45 Дык калі прыйшоў у Галілею, прынялі яго галілеяне, пабачаўшы ўсё, што быў учыніў у Ерузаліме ў дзень сьвяточны, бо і яны былі прыйшоўшы на дзень сьвяточны.
<p>46 Дык прыйшоў ізноў у Кану Галілейскую, дзе ваду зрабіў віном. І быў адзін князь, каторага сын хварэў у Капарнауме.
<p>47 Ён, калі пачуў, што Езус прыйшоў з Юдэі ў Галілею, пайшоў да яго і прасіў яго, каб прыйшоў і аздаравіў Сына ягонага, бо пачынаў уміраць.
<p>48 Езус-жа сказаў да яго: Калі знакаў і цудаў ня ўбачыце, ня верыце.
<p>49 Сказаў да яго князь: Пане, прыйдзі перш, чым памрэ сын мой.
<p>50 Сказаў яму Езус: Ідзі, сын твой жыве. Паверыў чалавек мове, якую сказаў яму Езус і пайшоў.
<p>51 Калі-ж ён ужо прыходзіў, перанялі яго слугі і паведамілі, кажучы, што сын ягоны жыве.
<p>52 Дык пытаўся ў іх гадзіны, у якою яму палепшала? І сказалі яму: Што ўчоры ў гадзіне сёмай пакінула яго гарачка.
<p>53 Дык пазнаў бацька, што была тая гадзіна, у каторай сказаў яму Езус: Сын твой жыве. І ўверыў сам і ўвесь дом ягоны.
<p>54 Гэта ізноў другі знак учыніў Езус, калі прыйшоў з Юдэі ў Галілею.
<p>44 Жыды ў Юдэі не хацелі прыняць навукі Езуса. Магчыма так-жа, што Езус цяпер не зайшоў у свой горад (Назарэт), хоць дарога з Самарыі ў Галілею праходзіла каля гэтага гораду.
<p>46 Гэта быў урадавец Гэрада Антыпы, валадара Галілеі.
<p>54 Першым цудам у Галілеі было перамяненьне вады ў віно ў Кане Галілейскай. 

<h4>5 Разьдзел.</h4>
<p>1 Пасьля гэтага быў сьвяточны дзень жыдоўскі і Езус пайшоў у Ерузалім.
<p>2 Ёсьць-жа ў Ерузаліме авечая саджалка, якая завецца па-гэбрайску Бэтэсда, маючая пяць прысенкаў.
<p>3 У усіх ляжала вялікае мноства хворых, сьляпых, кульгавых, зсохлых, якія выглядалі парушэньня вады.
<p>4 Бо анел Панскі зыходзіў час ад часу ў саджалку і варушылася вада; і хто першы ўходзіў у саджалку пасьля парушэньня вады, быў здаровы, на якую-б хваробу ён не хварэў.
<p>5 Быў-жа там чалавек, які трыццаць восем гадоў быў у сваей хваробе.
<p>6 Калі Езус убачыў яго ляжачага і пазнаў, што ён ужо многа часу хварэе, сказаў яму: Хочаш быць здаровым?
<p>7 Адказаў яму хворы: Пане, я ня маю чалавека, каб ён, калі ўзварухнецца вада, апусьціў мяне ў саджалку; бо пакуль я дайду, іншы ўвойдзе перада мною.
<p>8 Сказаў яму Езус: Устань, вазьмі ложа тваё і хадзі.
<p>9 І зараз-жа стаў здаровым той чалавек, і ўзяў ложа сваё, і хадзіў.
<p>А ў той дзень была субота.
<p>10 Дык жыды казалі таму, што быў аздароўлены: Гэта-ж субота, ня можна табе насіць твайго ложа.
<p>11 Адказаў ім: Хто мяне здаровым зрабіў, той мне сказаў: “Вазьмі ложа тваё і хадзі”.
<p>12 Дык спыталіся ў яго: Хто гэта той чалавек, каторы табе сказаў: “Вазьмі ложа тваё і хадзі”?
<p>13 Той-жа, што стаў здаровым, ня ведаў, хто гэты быў, бо Езус адхіліўся ад грамады, якая была на месцы.
<p>14 Потым знайшоў яго Езус у сьвятыні і сказаў яму: Вось ты стаў здаровым; ужо не грашы, каб ня здарылася з табою што горшае.
<p>15 Пайшоў той чалавек і абвесьціў жыдом, што гэта быў Езус, каторы зрабіў яго здаровым.
<p>16 Дзеля гэтага жыды прасьледавалі Езуса, што гэтае рабіў у суботу.
<p>17 Езус-жа адказаў ім: Айцец мой аж дагэтуль дзеіць і я дзею.
<p>18 Дык дзеля гэтага жыды яшчэ болей шукалі забіць яго, што ня толькі ламаў суботу, але і Бога называў сваім Айцом, чынячы сябе роўным Богу.
<p>Дык адказаў Езус і сказаў ім:
<p>19 Сапраўды, сапраўды кажу вам, ня можа Сын ад сябе нічога чыніць, акрамя таго, што ўбачыць Айца чынячага; бо што-колечы ён чыніць, тое і Сын таксама чыніць.
<p>20 Бо Айцец любіць Сына і паказвае яму ўсё, што сам чыніць; і большыя за гэтыя пакажа яму чыны, каб вы дзівіліся.
<p>21 Бо як Айцец ускрашае ўмерлых і ажыўляе, так і Сын, каго хоча, ажыўляе.
<p>22 Бо Айцец ня судзіць нікога, але ўвесь суд аддаў Сыну,
<p>23 каб усе паважалі Сына, як паважаюць Айца. Хто не паважае Сына, той не паважае Айца, каторы паслаў яго.
<p>24 Сапраўды, сапраўды кажу вам, што хто слухае слова майго і верыць таму, каторы паслаў мяне, той мае жыцьцё вечнае і ня прыйдзе на суд, але перайшоў ад сьмерці да жыцьця.
<p>25 Сапраўды, сапраўды кажу вам, што прыходзіць часіна, дый цяпер ёсьць, калі ўмерлыя пачуюць голас Сына Божага, і каторыя пачуюць, будуць жыць.
<p>26 Бо як Айцец мае жыцьцё ў сабе самым, так даў і Сыну мець жыцьцё ў сабе самым;
<p>27 і даў яму ўладу чыніць суд, бо ён ёсьць Сын чалавечы.
<p>28 Ня дзівецеся з гэтага, бо прыходзіць часіна, у каторай усе, што ёсьць у магілах, пачуюць голас Сына Божага,
<p>29 і выйдуць тыя, што добра чынілі, на ўскрашэньне жыцьця, а тыя, што дрэнна паступалі, на ўскрашэньне суду.
<p>30 Не магу я сам ад сябе нічога чыніць. Як чую, так суджу, і суд мой ёсьць справядлівы, бо ня шукаю маей волі, але волі таго, хто паслаў мяне.
<p>31 Калі я пасьведчаньне даю вам сам ад сабе, пасьведчаньне маё ня ёсьць праўдзівае.
<p>32 Іншы ёсьць, хто дае пасьведчаньне аба мне, і я ведаю, што праўдзівае ёсьць пасьведчаньне, якое ён дае аба мне.
<p>33 Вы пасылалі да Яна, і ён даў пасьведчаньне праўдзе.
<p>34 Я-ж не ад чалавека бяру пасьведчаньне, але кажу гэтае, каб вы былі збаўлены.35 Ён быў сьветачам, што гарэў і сьвяціў, а вы хацелі да часу пацешыцца ў ягоным сьвятле.
<p>36 Але я маю пасьведчаньне большае за Янава; бо чыны, якія даў мне Айцец, каб даканаць іх, самыя чыны, якія я чыню, яны даюць пасьведчаньне аба мне, што Айцец паслаў мяне.
<p>37 А Айцец, каторы паслаў мяне, ён сам даў сьведчаньне аба мне. І вы ані голасу яго ніколі ня чулі, ані вобліку яго ня бачылі;
<p>38 і ня маеце слова яго ў вас прабываючага, бо таму, каторага ён  паслаў, вы ня верыце.
<p>39 Вы дасьледжваеце Пісаньні, бо думаеце ў іх мець жыцьцё вечнае, а гэта-ж яны даюць пасьведчаньне аба мне,
<p>40 а вы ня хочаце прыйсьці да мяне, каб мець жыцьцё.
<p>41 Славы ад людзей я не прымаю;
<p>42 але я пазнаў вас, што міласьці Божай ня маеце ў сабе.
<p>43 Я прыйшоў у імя Айца майго, а вы ня прымаеце мяне; калі другі прыйдзе ў імя сваё, вы таго прымеце.
<p>44 Як-жа можаце верыць вы, каторыя прымаеце славу адзін ад другога, а славы, каторая ёсьць ад адзінага Бога, ня шукаеце?
<p>45 Ня думайце, што я вас буду вінаваціць перад Айцом; ёсьць хто вас вінаваціць – Майсей, на каторага вы спадзеяцёся.
<p>46 Бо калі-б вы верылі Майсею, пэўне-ж верылі і мне, бо аба мне ён пісаў.
<p>47 Калі-ж вы ягоным пісаньням ня верыце, то як-жа паверыце маім славам?

<h4>6 Разьдзел.</h4>
<p>1 Пасьля гэтага Езус адыйшоў на той бок Галілейскага мора, або Тыбэрыядзкага.
<p>2 І ішло за ім вялікае мноства, бо відзелі знакі, якія чыніў над тымі, што хварэлі.
<p>3 Дык узыйшоў Езус на гару і сядзеў там з сваімі вучнямі.
<p>4 Была-ж блізка Пасха, дзень сьвяточны жыдоўскі.
<p>5 Дык калі Езус падняў вочы і ўбачыў, што вялізарнае мноства ідзе да яго, сказаў да Філіпа: Адкуль мы купім хлеба, каб яны мелі есьці?
<p>6 А гэта казаў, прабуючы яго, бо сам ведаў, што меў зрабіць.
<p>7 Адказаў яму Філіп: За дзьвесьце дынараў ня хваціць ім хлеба, каб кожны атрымаў па троху.
<p>8 Сказаў яму адзін з вучняў ягоных, Андрэй, брат Сымона Пятра:
<p>9 Ёсьць тут адзін хлапец, які мае пяць ячменных хлябоў і дзьве рыбы, але што гэта на гэтулькіх?
<p>10 І сказаў Езус: Загадайце людзям сесьці. Было-ж многа травы на месцы. Дык паселі мужчыны лікам каля пяці тысяч.
<p>11 І ўзяў Езус хлябы і ўчыніўшы падзяку, раздаў сядзячым; таксама і з рыбаў, сколькі хацелі.
<p>12 А калі наеліся, сказаў вучням сваім: Зьбярэце кавалкі, што асталіся, каб ня згінулі.
<p>13 Дык сабралі і напоўнілі дванаццаць кашоў кавалкаў з пяцёх ячменных хлябоў, якія асталісяў тых, што елі. 
<p>14 Дык тыя людзі, убачыўшы цуд, які ўчыніў Езус, казалі: Што гэта ёсьць сапраўды прарок, каторы мае прыйсьці на сьвет.
<p>15 Езус-жа пазнаўшы, што маюць прыйсьці, каб узяць яго і зрабіць яго каралём, аддаліўся ізноў сам адзін на гару.
<p>16 Калі-ж настаў вечар, прыйшлі вучні ягоны да мора
<p>17 і ўвайшоўшы ў лодку, паплылі на той бок мора ў Капарнаум. І было ўжо сьцямнеўшы, а Езус да іх ня прыходзіў.
<p>18 А мора, ад дуючага вялікага ветру, уздымалася.
<p>19 Дык калі праплылі нешта дваццаць ці трыццаць стадыяў, убачылі Езуса ходзячага па моры і прбліжаючагася да лодкі – і спалохаліся.
<p>20 Ён-жа сказаў ім: Гэта я, ня бойцеся.
<p>21 Дык захацелі ўзяць яго ў лодку, і зараз лодка была пры зямлі, да каторай плылі.
<p>22 На другі дзень грамада, якая стаяла на тым баку мора, убачыла, што там ня было другой лодкі, толькі адна, і што Езус не ўвайшоўшы быў са сваімі вучнямі ў лодку, але вучні ягоны адны адплылі;
<p>23 а другія лодкі надплылі з Тэбэрыяды, блізка месца, дзе елі хлеб за падзякай Панскай.
<p>24 Дык калі ўбачыла грамада, што там ня было Езуса ані вучняў ягоных, увайшлі ў лодку і прыплылі ў Капарнаум, шукаючы Езуса.
<p>25 І калі знайшлі яго на тым баку мора, сказалі яму: Вучыцель, калі ты сюды прыбыў?
<p>26 Адказаў ім Езус і сказаў: Сапраўды, сапраўды кажу вам, вы шукаеце мяне не затым што відзелі цуды, але затым што елі хлеб і наеліся.
<p>27 Здабывайце ня ежу, каторая гіне, але каторая трывае на жыцьцё вечнае, якую дасьць вам Сын чалавечы, бо яго Айцец азначыў, Бог.
<p>28 Дык сказалі яму: Што мы маем рабіць, каб чыніць справы Божыя?
<p>29 Адказаў Езус і сказаў ім: Гэта ёсьць справа Божая, каб вы верылі ў таго, каго ён паслаў.
<p>30 Дык сказалі яму: Які-ж ты знак чыніш, каб мы ўбачылі і верылі табе? Што ты дзеіш?
<p>31 Бацькі нашыя елі манну ў пустыні, як ёсьць напісана: “Хлеб з неба даў есьці” (Пс.77,24). Дык сказаў ім Езус: Сапраўды, сапраўды кажу вам, не Майсей даў вам хлеб з неба, але Айцец мой дае вам праўдзівы хлеб з неба.
<p>33 Бо хлеб ёсьць Божы, каторы з неба зыходзіць і дае жыцьцё сьвету. 
<p>34 Дык сказалі яму: Пане, дай нам заўсёды гэтага хлеба.
<p>35 А Езус сказаў ім: Я ёсьць хлеб жыцьця; хто прыходзіць да мяне, той не захоча есьці, а хто верыць у мяне, не захоча піць ніколі.
<p>36 Але я вам кажу, што вы і бачылі мяне і ня верыце.
<p>37 Усё, што дае мне Айцец, да мяне прыйдзе, і таго, хто да мяне прыходзіць, ня выкіну проч;
<p>38 бо я зыйшоў з неба ня дзеля таго, каб чыніць маю волю, але волю таго, каторы паслаў мяне, Айца, каб нічога ня згубіў з усяго таго, што ён мне даў, але каб ускрасіў тое ў апошні дзень.
<p>40 Гэтая-ж ёсьць воля Айца майго, каторы паслаў мяне, каб кожны, хто бачыць Сына і верыць у яго, меў жыцьцё вечнае і я яго ўскрашу ў апошні дзень.
<p>41 Дык жыды наракалі на яго, што быў сказаўшы: “Я ёсьць жывы хлеб, што з неба зыйшоў”
<p>42 і казалі: Ці-ж гэта ня Езус, сын Язэпа, каторага мы знаем бацьку і матку? Дык як-жа ён гаворыць: “Што я з неба зыйшоў”?
<p>43 Дык адказаў Езус і сказаў ім: Не наракайце паміж сабою.
<p>44 Ніхто ня можа прыйсьці да мяне, калі Айцец, каторы паслаў мяне, не пацягне яго, і я яго ўскрашу ў апошні дзень.
<p>45 Ёсьць напісана ў прароках: “І будуць усе вучнямі Бога” (Із.54,13). Кожны, хто пачуў ад Айца і навучыўся, прыходзіць да мяне.
<p>46 Не затым што Айца хто-колечы відзеў, адно той, хто ад Бога ёсьць, той відзеў Айца.
<p>47 Сапраўды, сапраўды кажу вам, хто верыць у мяне, мае жыцьцё вечнае.
<p>48 Я ёсьць хлеб жыцьця.
<p>49 Бацькі вашыя елі манну ў пустыні і паўміралі.
<p>50 Гэты ёсьць хлеб, што з неба зыходзіць, каб той, хто спажываў-бы яго, не памёр.
<p>51 Я ёсьць хлеб жывы, каторы з неба зыйшоў.
<p>52 Калі-б хто еў гэты хлеб, будзе жыць на векі; а хлеб, каторы я дам, ёсьць цела маё за жыцьцё сьвету.
<p>53 Дык спрачаліся жыды паміж сабою, кажучы: Як-жа ён можа даць сваё цела да яды?
<p>54 І сказаў ім Езус: Сапраўды, сапраўды кажу вам, калі-б вы ня елі цела Сына чалавечага і ня пілі крыві ягонай, ня будзеце мець жыцьця ў сабе.
<p>55 Хто есьць цела маё і п’е кроў маю, ува мне прабывае, а я ў ім.
<p>58 Як паслаў мяне жывы Айцец, і я жыву праз Айца, а хто мяне спажывае, і той будзе жыць праз мяне.
<p>59 Гэты ёсьць хлеб, каторы з неба зыйшоў. Ня так як бацькі вашыя елі манну і паўміралі; хто есьць гэты хлеб, жыць будзе на векі.
<p>60 Гэтае гаварыў вучачы ў бажніцы, у Капарнаум.
<p>61 Дык многія з вучняў ягоных чуючы казалі: Жорсткая гэта мова, і хто яе можа слухаць?
<p>62 Езус-жа, ведаючы сам у сабе, што на гэта нараклі вучні ягоны, сказаў ім: Гэта вас горшыць?
<p>63 А калі ўбачыце Сына чалавечага, узыходзячага туды, дзе быў раней?
<p>64 Гэта дух, што ажыўляе; цела не памагае нічога. Словы, якія я вам сказаў, ёсьць дух і жыцьцё.
<p>65 Але ёсьць неекаторыя з вас, што ня вераць. Бо Езус ад пачатку ведаў, каторыя былі няверуючыя, і хто яго меў выдаць.
<p>66 І казаў: Дзеля таго я вам сказаў, што ніхто ня можа прыйсьці да мяне, калі-б яму ня было дадзена Айцом маім.
<p>67 Ад гэтага часу многія з вучняў ягоных пайшлі назад і ўжо з ім не хадзілі.
<p>68 Дык сказаў Езус да дванаццацёх: Ці і вы хочаце адыйсьці?
<p>69 І адказаў яму Сымон Пётр: Пане, да каго мы пойдзем? Ты мае словы жыцьця вечнага;
<p>70 і мы ўверылі і пазналі, што ты ёсьць Хрыстус, Сын Божы.
<p>71 Адказаў яму Езус: Ці-ж не дванаццацёх вас выбраў? А адзін з вас ёсьць д’ябал.
<p>72 Казаў-жа аб Юдзе Сымонавым, Іскарыёце; бо гэты, будучы адным з дванаццацёх, меў яго выдаць.

<h4>7 Разьдзел.</h4>
<p>1 Пасьля-ж гэтага хадзіў Езус па Галілеі, бо не хацеў хадзіць у Юдэю, таму што жыды шукалі яго забіць.
<p>2 Быў-жа блізка сьвяточны дзень жыдоўскі Шатроў.
<p>3 Дык браты ягоны сказалі да яго: Адыйдзі адгэтуль і ідзі ў Юдэю, каб і вучні твае бачылі чыны твае, якія ты чыніш.
<p>4 Бо ніхто нічога ня чыніць у скрытнасьці, але сам хоча быць наяве. Калі ты гэтае чыніш, пакажы сябе самога сьвету.
<p>5 Бо і браты ягоны ня верылі ў яго.
<p>6 Дык сказаў ім Езус: час мой яшчэ ня прыйшоў, а ваш час заўсёды гатовы.
<p>7 Ня можа сьвет ненавідзець вас, мяне-ж ён ненавідзіць, бо я пасьведчаньне даю аб ім, што чыны ягоны ёсьць благія.
<p>8 Вы ідзеце на гэты дзень сьвяточны, бо час мой яшчэ ня выпаўніўся.
<p>9 Сказаўшы гэтае, сам астаўся ў Галілеі.
<p>10 Калі-ж пайшлі браты ягоны, тады і ён пайшоў на сьвяточны дзень, ня яўна, але якбыццам у скрытнасьці.
<p>11 Дык жыды шукалі яго ў дзень сьвяточны і казалі: Дзе ён?
<p>12 І было вялікае нараканьне на яго ў грамадзе, бо некаторыя казалі: Што ён добры, а другія казалі: Не, але ён зводзіць грамады.
<p>13 Ніхто аднак яўна не гаварыў аб ім, дзеля страху перад жыдамі.
<p>14 Калі-ж была ўжо палавіна сьвята, Езус увайшоў у сьвятыню і навучаў.
<p>15 І дзівіліся жыды, кажучы: Як-жа ён знае Пісаньні, калі ён ня вучыўся?
<p>16 Адказаў ім Езус і сказаў: Мая навука ня ёсьць маею, але таго, каторы паслаў мяне.
<p>17 Калі хто захоча чыніць волю ягону, даведаецца аб навуцы, ці яна з Бога, ці я сам ад сябе гавару.
<p>18 Хто гаворыць сам ад сябе, той уласнае славы шукае; а хто шукае славы таго, каторы паслаў яго, той праўдамоўны і няма ў ім несправядлівасьці.
<p>19 Ці-ж вам Майсей ня даў закону? І ніхто з вас ня чыніць закону.
<p>20 Нашто вы мяне шукаеце забіць? Адказала грамада і сказала: Ты д’ябэльства маеш! Хто цябе шукае забіць?
<p>21 Адказаў Езус і сказаў ім: Я адзін чын учыніў, і вы ўсе дзівіцёся.
<p>22 Дзеля таго Майсей даў вам абразаньне (не затым, што яно з Майсея, але з айцоў) і вы ў суботу абразаеце чалавека.
<p>23 Калі чалавек атрымлівае абразаньне ў суботу, без таго каб быў нарушаны закон Майсея, вы на мяне гневаецеся, што я ўсяго чалавека аздаравіў у суботу?
<p>24 Ня судзеце паводле выгляду, але судзеце судом справядлівым.
<p>25 Дык казалі некаторыя з Ерузалімцаў: Ці-ж гэта ня той, каторага шукаюць забіць?
<p>26 А ён вось яўна гаворыць і нічога яму ня кажуць. Ці-ж сапраўды старшыя пазналі, што ён ёсьць Хрыстус?
<p>27 Але яго мы знаем, адкуль ён: калі-ж Хрыстус прыйдзе, ніхто ня будзе ведаць, адкуль ён.
<p>28 Дык Езус заклікаў у сьвятыні вучачы і кажучы: І мяне знаеце, і адкуль я ёсьць, знаеце; і ня прыйшоў я сам ад сябе, але ёсьць праўдзівы, каторы паслаў мяне, каторага вы ня знаеце.
<p>29 Я знаю яго, бо я ад яго ёсьць, і ён паслаў мяне.
<p>30 Дык хацелі яго ўзяць, і ніхто не палажыў на яго рукі, бо яшчэ ня прыйшла ягона гадзіна.
<p>31 З грамады-ж многія ўверылі ў яго і казалі: Калі прыйдзе Хрыстус, то ці-ж учыніць болей знакаў за тыя, каторыя ён чыніць?
<p>32 Пачулі фарызэі, што грамада аб ім гэтае гаворыць: і паслалі старшыя і фарызэі слугаў, каб яго ўзяць.
<p>33 Дык сказаў ім Езус: Яшчэ мала часу я з вамі, і іду да таго, каторы паслаў мяне.
<p>34 Будзеце шукаць мяне і ня знойдзеце, і дзе я ёсьць, вы ня можаце прыйсьці.
<p>35 Дык гаварылі жыды паміж сабою: Куды-ж ён мае ісьці, што мы яго ня знойдзем? Ці мае ісьці да разсяленьня паганскага і навучаць паганаў?
<p>36 Што гэта за мова, якую ён сказаў: “Будзеце шукаць мяне і ня знойдзеце, і дзе я ёсьць, вы ня можаце прыйсьці”?
<p>37 У апошні-ж вялікі дзень сьвята Езус стаяў і заклікаў, кажучы: Калі хто хоча піць, няхай прыходзіць да мяне і п’е!
<p>38 Хто верыць у мяне, як кажа Пісаньне, з нутра яго пацякуць рэкі жывое вады.
<p>39 А гэта ён сказаў аб Духу, каторага мелі атрымаць веруючыя ў яго. Бо яшчэ ня быў даны Дух, бо Езус яшчэ ня быў услаўлены.
<p>40 Дык калі з грамады пачулі гэтыя мовы ягоны, казалі: Ён ёсьць сапраўды прарок.
<p>41 Другія казалі: Ён ёсьць Хрыстус. Некаторыя-ж казалі: Ці-ж Хрыстус прыйдзе з Галілеі?
<p>42 Ці-ж Пісаньне ня кажа: Што з патомства Давіда і з мястэчка Бэтлеем, дзе быў Давід, прыйдзе Хрыстус?
<p>43 І так зрабілася спрэчка ў грамадзе дзеля яго.
<p>44 Некаторыя-ж з іх хацелі яго ўзяць, але ніхто не палажыў на яго рукі.
<p>45 Дык прыйшлі слугі да архісьвятараў і фарызэяў, а яны ім сказалі: чаму вы яго не прывялі?
<p>46 адказалі ім слугі: Ніколі так чалавек не гаварыў, як гэты чалавек.
<p>47 Дык адказалі ім фарызэі: Няўжо і вы зьведзеныя?
<p>48 Ці хто з старшых або фарызэяў уверыў у яго?
<p>49 Але гэтая грамада, што ня знае закону, праклятая яна.
<p>50 Сказаў да іх Мікодым, той, каторы прыходзіў да яго ўначы, каторы быў адным з іх:
<p>51 Ці-ж наш закон судзіць чалавека, калі перад тым не пачуе ад яго і не дазнае, што ён робіць?
<p>52 Адказалі і сказалі яму: Ці і ты галілеянін? Перагледзь Пісаньні і пабач, што з Галілеі прарок не паўстае?

<h4>8 Разьдзел.</h4>
<p>1 Езус-жа пайшоў на гару Аліўную.
<p>2 І на сьвітаньні ізноў прыйшоў у сьвятыню і ўвесь народ прыйшоў да яго; а ён сеўшы вучыў іх. 
<p>3 А кніжнікі і фарызэі прывялі жанчыну, злоўленую на чужалостве, і паставілі яе пасярэдзіне,
<p>4 і сказалі яму: Вучыцель, гэтая жанчына толькі-што злоўленая на чужалостве.
<p>5 А ў законе Майсей загадаў нам гэтакіх каменаваць. Ты-ж што скажаш?
<p>6 А гэтае яны гаварылі, прабуючы яго, каб магчы яго абвінаваціць. Езус-жа, нагнуўшыся нізка, пісаў пальцам па зямлі.
<p>7 Калі-ж не пераставалі пытацца ў яго, выпраставаўся і сказаў ім: Хто з вас без граху, няхай першы кіне ў яе камень.
<p>8 І ізноў нагнуўшыся, пісаў на зямлі.
<p>9 Яны-ж, пачуўшы, адзін за другім выходзілі, пачынаючы ад старшых; а астаўся адзін Езус і жанчына, стоячы пасярэдзіне.
<p>10 І выпраставаўшыся Езус сказаў ей: жанчына, дзе тыя, што цябе вінавацілі? Ніхто цябе не асудзіў?
<p>11 Яна сказала: Ніхто, Пане. Езус-жа сказаў: І я цябе не асуджу; ідзі і ўжо болей не грашы.
<p>12 Ізноў-жа гаварыў ім Езус, кажучы: Я ёсьць сьвятло сьвету, хто ідзе за мною, той ня ходзіць у цемры, але будзе мець сьветласьць жыцьця.
<p>13 Дык сказалі яму фарызэі: Ты даеш пасьведчаньне сам аб сабе; пасьведчаньне тваё ня ёсьць праўдзівае.
<p>14 Адказаў Езус і сказаў ім: Калі я і даю пасьведчаньне сам аб сабе, то праўдзівае маё пасьведчаньне, бо я ведаю, адкуль прыйшоў і куды іду; а вы ня ведаеце, адкуль я прыходжу, або куды іду.
<p>15 Вы судзіце паводле цела, я нікога ня суджу.
<p>16 А калі я суджу, то суд мой праўдзівы, бо я ёсьць не адзін, але я і Айцец, каторы паслаў мяне.
<p>17 І ў законе вашым ёсьць напісана, што пасьведчаньне двух чалавек ёсьць праўдзівае.
<p>18 Я ёсьць, што пасьведчаньне даю сам аб сабе, і дае пасьведчаньне аба мне Айцец, каторы паслаў мяне.
<p>19 Дык казалі яму: Дзе твой Айцец? Адказаў ім Езус: Вы ня знаеце ані мяне, ані Айца майго; калі-б вы мяне зналі, то хіба-ж зналі-б і Айца майго.
<p>20 Гэтыя словы гаварыў Езус каля скарбоны, вучачы ў сьвятыні. І ніхто ня ўзяў яго, бо яшчэ ня прыйшла яго часіна.
<p>21 Дык сказаў ім ізноў Езус: Я іду, і будзеце шукаць мяне, і ў граху вашым памрэцё; куды я іду, вы ня можаце прыйсьці.
<p>22 Дк казалі жыды: Ці-ж ён заб’е самога сябе, бо сказаў: “Куды я іду, вы ня можаце прыйсьці”?
<p>23 І казаў ім: Вы ёсьць зьнізу, я з вышыні; вы ёсьць з гэтага сьвету, я ня з гэтага сьвету.
<p>24 Дык я сказаў вам, што памрэцё у грахох вашых; бо калі ня ўверыце, што я ёсьць, памрэцё ў граху вашым.
<p>25 Дык казалі яму: Хто ты ёсьць? Сказаў ім Езус: Пачатак, каторы і гавару вам.
<p>26 Многа маю аб вас гаварыць і судзіць. Але той, каторы паслаў мяне, праўдамоўны ёсьць, і я, што пачуў ад яго, тое гавару на сьвеце.
<p>27 І не зразумелі, што Айцом сваім называў Бога.
<p>28 Дык сказаў ім Езус: Калі ўзьнімеце Сына чалавечага, тады пазнаеце, што я ёсьць, і я сам ад сябе нічога ня чыніў, але як навучыш мяне Айцец, тое гавару.
<p>29 І той, каторы мяне паслаў, са мною ёсьць, і не аставіў мяне аднаго, бо я, што яму падабаецца, заўсёды чыніў.
<p>30 Калі ён гэтае гаварыў, многія ўверылі ў яго.
<p>31 Дык казаў Езус да тых жыдоў, каторыя ўверылі ў яго: Калі вы вытрываеце ў мове маей, сапраўды будзеце маімі вучнямі,
<p>32 і пазнаеце праўду, а праўда вас зробіць вольнымі.
<p>33 Адказалі яму: Мы патомтсва Абрагама і нікому ніколі ня служылі; як-жа ты кажаш: “Будзеце вольнымі”?
<p>34 Адказаў ім Езус: Сапраўды, сапраўды кажу вам, што кожны, хто чыніць грэх, ёсьць слугою грэху.
<p>35 Слуга-ж не астаецца ў доме навекі, а сын астаецца навекі.
<p>36 Дык калі вас Сын зробіць вольнымі, будзеце сапраўды вольнымі.
<p>37 я ведаў, што вы сыны Абрагама; але вы шукаеце мяне забіць, бо мова мая ня прымаецца ў вас.
<p>38 Я гавару, што відзеў у Айца майго, а вы робіце, што відзелі ў айца вашага.
<p>39 Адказалі і сказалі яму: Айцец наш ёсьць Абрагам. Сказаў ім езус: калі вы сыны Абрагама, чынеце ўчынкі Абрагамавы.
<p>40 Цяпер-жа вы шукаеце забіць мяне, чалавека, каторы сказаў вам праўду, якую пачуў ад Бога; гэтага Абрагам ня чыніў.
<p>41 Вы чыніцё ўчынкі Айца вашага. Яны-ж сказалі яму: Мы з чужалоства не радзіліся; мы аднаго айца маем, Бога.
<p>42 Дык сказаў ім Езус: Калі-б Бог быў вашым Айцом, вы любілі-б мяне. Бо я з Бога выйшаў і прыйшоў; бо я не ад сябе самога прыйшоў, але ён мяне паслаў.
<p>43 Чаму вы не разумееце маей гутаркі? Бо вы ня можаце слухаць мовы маей.
<p>44 Вы ёсьць з айца д’ябла і хочаце чыніць пажаданьні айца вашага. Ён чалавекалюбцам быў ад пачатку і не ўстаяў у праўдзе, бо няма ў ім праўды. Калі гаворыць ілжу, з уласнага гаворыць, бо ён лгун і айцец яе.
<p>45 Калі-ж я кажу праўду, вы ня верыце мне.
<p>46 Хто з дакажа ў-ва мне грэх? Калі я вам праўду кажу, чаму вы мне ня верыце?
<p>47 Хто ёсьць з Бога, слухае слоў Божых. Дзеля таго вы ня слухаеце, што вы ня ёсьць з Бога.
<p>48 Дык адказалі жыды і сказалі яму: Ці-ж мы ня добра кажам, што ты самаранін і д’ябла маеш?
<p>49 Адказаў Езус: Я д’ябла ня маю, але паважаю Айца майго, а вы мяне зьневажаеце.
<p>50 Але я ня шукаю сваей славы; ёсьць, хто шукае і судзіць.
<p>51 Сапраўды, сапраўды кажу вам, калі хто захавае мову маю, сьмерці ня ўбача навекі.
<p>52 Дык сказалі жыды: Цяпер мы пазналі, што ты д’ябла маеш. Абрагам памёр і прарокі, а ты кажаш: “Калі хто захавае мову маю, не пакаштуе сьмерці навекі”.
<p>53 Няўжо ты большы за айца нашага Абарагма, каторы памёр? І прарокі паўміралі; кім ты сам сябе робіш?
<p>54 адказаў езус: калі я сам сябе слаўлю, слава мая нішто. Ёсьць Айцец мой, каторы славіць мяне, аб каторым вы кажаце, што ён Бог ваш,
<p>55 і вы ня пазналі яго. Але я яго знаю, і калі-б я сказаў, што яго ня знаю, буду падобным да вас лгуном. Але я знаю яго, і мову ягону захоўваю.
<p>56 Абрагам, айцец ваш, рад быў, каб убачыць дзень мой; ён убачыў і ўсьцешыўся.
<p>57 Дык сказалі да яго жыды: Пяцьдзесят гадоў яшчэ ня маеш і ты Абрагама бачыў?
<p>58 Сказаў ім Езус: Сапраўды, сапраўды кажу вам, перш чым Абрагам стаўся, я ёсьць.
<p>59 Дык хвацілі каменьні, каб кідаць у яго, Езус-жа скрыўся і выйшаў з сьвятыні.

<h4>9 Разьдзел.</h4>
<p>1 І праходзячы Езус угледзеў чалавека сьляпога ад нараджэньня.
<p>2 І спыталіся ў яго вучні ягоны: Раббі, хто саграшыў, ён, ці бацькі ягоны, што сьляпым нарадзіўся?
<p>3 Адказаў Езус: Ані ён не саграшыў, ані бацькі ягоны, але каб выявіліся ў ім чыны Божыя.
<p>4 Мне трэба чыніць чыны таго, каторы паслаў мяне, пакуль дзень; надыходзіць ноч, калі ніхто ня можа чыніць.
<p>5 Пакуль я на сьвеце, я ёсьць сьвятло сьвету.
<p>6 Сказаўшы гэтае, ён плюнуў на зямлю і зрабіў з сьліны балота і памазаў балотам вочы ягоны
<p>7 і сказаў яму: ідзі, умыйся ў саджалцы Сілоэ (што тлумачыцца “Пасланы”). Дык ёе пайшоў і ўмыўся, і прыйшоў відзючы.
<p>8 Дык суседзі і тыя, што яго перад тым бачылі, што быў жабраком, казалі: Ці ня той гэта, што сядзеў і жабраваў? Адны казалі: Што гэта той;
<p>9 а другія: Не, але да яго падобны. Ён-жа казаў: што гэта я.
<p>10 Дык казалі яму: як-жа адчыніліся табе вочы?
<p>11 Ён адказаў: Той чалавек, каторы завецца Езус, зрабіў балота і памазаў мае вочы і сказаў мне: “ідзі да саджалкі Сілоэ і ўмыйся”. І я пайшоў, і ўмыўся, і віджу.
<p>12 І сказалі яму: Дзе ён? Сказаў: ня ведаю. 
<p>13 Прывялі таго, што быў сьляпым, да фарызэяў.
<p>14 А была субота, калі Езус зрабіў балота і адчыніў вочы ягоны.
<p>15 Дык ізноў пыталіся ў яго фарызэі, як стаў відзець? Ён-жа сказаў ім: Балота палажыў мне на вочы, і я ўмыўся, і віджу.
<p>16 Дык казалі некаторыя з фарызэяў: Не ад Бога гэты чалавек, што не захоўвае суботы. Другія-ж казалі: Як можа чалавек грэшны чыніць гэтыя знакі? І была спрэчка паміж імі.
<p>17 Дык сказалі ізноў сьляпому: Ты што кажаш аб тым, што адчыніў твае вочы? Ён-жа сказаў: Што гэта прарок.
<p>18 Дык ня верылі жыды аб ім, што ён быў сьляпы і стаў відзець, пакуль не паклікалі бацькоў таго, што стаў відзець,
<p>19 і спыталіся ў іх, кажучы: Гэта ваш сын, аб каторым вы кажаце, што сьляпым нарадзіўся? Дык як-жа цяпер відзіць?
<p>20 Адказалі ім бацькі ягоны і сказалі: Мы ведаем, што гэта наш сын і што сьляпым нарадзіўся;
<p>21 але як цяпер відзець, ня ведаем; або хто адчыніў вочы ягоны, мы ня ведаем. У самога пытайце, ён мае гады, няхай сам аб сабе гаворыць.
<p>22 Гэта сказалі бацькі ягоны, бо баяліся жыдоў; бо жыды ўжо былі змовіўшыся, што калі-б хто прызнаў яго за Хрыста, каб быў вылучаны з бажніцы.
<p>23 Дзеля гэтага бацькі ягоны сказалі: што мае гады, у самога пытайце.
<p>24 Дык паклікалі ізноў таго чалавека, што быў сьляпым, і сказалі яму: Дай славу Богу. Мы ведаем, што той чалавек ёсьць грэшны.
<p>25 Ён-жа сказаў ім: Ці ён грэшны, ня ведаю; адно ведаю, што я быў сьляпы, цяпер віджу.
<p>26 Дык сказалі яму: Што ён табе зрабіў? Як адчыніў табе вочы?
<p>27 Адказаў ім: Я вам ужо сказаў і вы чулі, нашто ізноў хочаце чуць? Ці і вы хочаце стацца ягонымі вучнямі?
<p>28 Яны-ж злаялі яго і сказалі: Ты будзь ягоным вучнем, а мы вучні Майсея.
<p>29 Мы ведаем, што да Майсея гаварыў Бог, а гэтага ня ведаем, адкуль ён.
<p>30 Адказаў той чалавек і сказаў ім: Гэта бо дзіўна, што вы ня ведаеце, адкуль ён, а ён адчыніў вочы мае.
<p>31 А мы ведаем, што грэшных Бог ня слухае; але калі хто ёсьць паклоньнікам Божым і чыніць ягону волю, таго выслухоўвае.
<p>32 Ад веку ня чуваць было, каб хто адчыніў вочы сьлепанароджанага.
<p>33 Калі-б ён ня быў ад Бога, ня мог-бы нічога ўчыніць.
<p>34 Яны адказалі і сказалі яму: У грахох ты ўвесь нарадзіўся і ты нас вучыш? І выкінулі яго проч. 
<p>35 Пачуў езус, што яго выкінулі проч, і знайшоўшы яго, сказаў яму: Ты верыш у Сына Божага?
<p>36 адказаў той і сказаў: Хто ён, Пане, каб мне верыць у яго?
<p>37 І сказаў яму Езус: І бачыў ты таго, і той, што гаворыць з табою, гэта ён.
<p>38 Ён-жа сказаў: Веру, Пане. І ўпаўшы, пакланіўся яму. 
<p>39 І сказаў Езус: На суд я прыйшоў на гэты сьвет, каб тыя, што ня відзяць, відзелі, а тыя, што відзяць, сталіся сьляпымі.
<p>40 І пачулі некаторыя з фарызэяў, якія былі з ім, і сказалі яму: Няўжо і мы сьляпыя?
<p>41 Сказаў ім Езус: Калі-б вы былі сьляпыя, то ня мелі-б граху, але цяпер вы кажаце: “што відзім”. Грэх ваш астаецца.

<h4>10 Разьдзел.</h4>
<p>1 Сапраўды, сапраўды кажу вам: Хто не ўваходзіць праз дзьверы ў аўчарню авечак, але ўлазіць кудоюсь, той злодзей і разбойнік;
<p>2 а хто ўваходзіць праз дзьверы, ёсьць пастырам авечак.
<p>3 Яму прыдзьвернік адчыняе, і авечкі слухаюць ягонага голасу, і ён заве свае авечкі паіменна і выводзіць іх.
<p>4 І выпушчаючы свае авечкі, ідзе перад імі, а авечкі ідуць за ім, бо знаюць голас ягоны.
<p>5 За чужым ня ідуць, але ўцякаюць ад яго, бо ня знаюць голасу чужых.
<p>6 гэтую прыповесьць сказаў ім Езус. Яны-ж не зразумелі, што ім гаварыў.
<p>7 Дык ізноў сказаў ім Езус: Сапраўды, сапраўды кажу вам, што я ёсьць дзьверы авечак.
<p>8 Усе, сколькі іх прыходзіла, ёсьць зладзеі і разбойнікі; і ня слухалі іх авечкі.
<p>9 Я ёсьць дзьверы. Калі хто праз мяне ўвойдзе, будзе збаўлены; і ўвойдзе і выйдзе і знойдзе пашу. 
<p>10 Злодзей прыходзіць адно толькі, каб красьці, і забіваць, і губіць. Я прыйшоў, каб мелі жыцьцё і дастатней мелі.
<p>11 Я ёсьць добры пастыр. Добры пастыр жыцьцё дае за авечкі свае.
<p>12 А найміт і той, што ня ёсьць пастырам, каторага авечкі не свае, бачыць надыходзячага ваўка, і кідае авечкі і ўцякае, а воўк хватае і разганяе авечкі.
<p>13 Найміт-жа ўцякае, бо ён найміт і ён ня рупіцца аб авечках.
<p>14 Я ёсьць пастыр добры, і знаю мае, і мае мяне знаюць;
<p>15 як знае мяне Айцец, і я знаю Айца. І я жыцьцё маё кладу за авечкі мае.
<p>16 І іншыя авечкі маю, якія ня ёсьць з гэтай аўчарні; і тыя трэба мне прывесьці, і будуць слухаць голасу майго, і станецца адна аўчарня і адзін пастыр. 
<p>17 Дзеля таго любіць мяне Айцец, што я кладу жыцьцё маё, каб ізноў яго ўзяць.
<p>18 Ніхто яго не адыймае ад мяне, але я сам ад сябе кладу яго. І маю ўладу палажыць яго, і маю ўладу ізноў ўзяць яго; гэты загад атрымаў я ад Айца майго. 
<p>19 Паўстаў ізноў спор паміж жыдамі дзеля гэтых моваў.
<p>20 Многія-ж з іх казалі: Ён д’ябэльства мае і шалее, што вы слухаеце яго?
<p>21 Другія казалі: Гэтыя словы ня ёсьць таго, хто мае д’ябэльства; ці-ж д’ябал можа адчыняць вочы сьляпых?
<p>22 І надыйшло пасьвячэньне сьвятыні ў Ерузаліме, і была зіма.
<p>23 І хадзіў Езус у сьвятыні, у прысенку Саламона.
<p>24 Дык абступілі яго жыды і казалі яму: Дакуль-жа будзеш мучыць душу нашу? Калі ты Хрыстус, скажы нам адкрыта.
<p>25 Адказаў ім Езус: Я гавару вам, а вы ня верыце. Чыны, якія я чыню ў імя Айца майго, яны даюць пасьведчаньне аба мне;
<p>26 але вы ня верыце, бо вы не з маіх авечак.
<p>27 Маі авечкі слухаюць голасу майго, і я знаю іх, і яны ідуць за мною.
<p>28 І я даю ім жыцьцё вечнае, і ня згінуць навекі, і ніхто іх ня вырве з рукі маей.
<p>29 Тое, што даў мне Айцец мой, ёсьць большае за ўсё, і ніхто ня можа вырваць з рукі Айца майго.
<p>30 Я і Айцец адно ёсьць. 
<p>31 Дык жыды хвацілі каменьні, каб закаменаваць яго.
<p>32 Адказаў ім Езус: Многа добрых чынаў паказаў я вам з Айца майго, дзеля якога з гэтых чынаў вы мяне камянуеце?
<p>33 Адказалі яму жыды: Ці-ж у вашым законе не напісана: “што я сказаў: вы ёсьць багі”? (Пс.81,60).
<p>35 Калі тых назваў багамі, да каторых была скіравана мова Божая – а Пісаньне ня можа быць нарушана
<p>36 то каторага Айцец пасьвяціў і паслаў на сьвет, вы кажаце: “Што ты блюзьніш”, затым што я сказаў: Я ёсьць Сын Божы?
<p>37 Калі я ня чыніў чынаў Айца майго, ня верце мне;
<p>38 а калі чыніў, то калі-б мне вы не хацелі верыць, верце чынам, каб вы пазналі і верылі, што Айцец у мне ёсьць, а я ў Айцу.
<p>39 Дык стараліся ўзяць яго, і выйшаў з рук іх.
<p>40 І адыйшоў ізноў за Ярдан на тое месца, дзе перш Ян хрысьціў, і там астаўся.
<p>41 І многія прыходзілі да яго, і казалі: Што Ян-то ня ўчыніў ніводнага знаку,
<p>42 але ўсё, што Ян сказаў аб ім, была праўда. І многія ўверылі ў яго.

<h4>11 Разьдзел.</h4>
<p>1 Быў-жа адзін хворы Лазар з Бэтаніі, з мястэчка Марыі і ейнай сястры Марты.
<p>2 (А Марыя была тая, што намасьціла Пана алейкам і выцерла ногі яго сваімі валасамі, каторы брат Лазар хварэў).
<p>3 Дык паслалі сёстры ягоны да яго, кажучы: Пане, вось той, каго ты любіш, хварэе.
<p>4 А Езус пачуўшы, сказаў ім: Хвароба гэта ня ёсьць на сьмерць, але на славу Божую, каб быў праслаўлены праз яе Сын Божы.
<p>5 Езус-жа любіў Марту і ейную сястру Марыю і Лазара.
<p>6 Дык калі пачуў, што хварэе, тады-то прабыў у тым-жа месцы два дні,
<p>7 і пасьля гэтага сказаў вучням сваім: ідзём ізноў у Юдэю.
<p>8 Сказалі яму вучні: Раббі, цяпер шукалі цябе жыды, каб закаменаваць, а ты ізноў туды ідзеш?
<p>9 Адказаў Езус: Ці-ж не дванаццаць гадзін дня? Калі хто ходзіць удзень, ня ўдарыцца, бо відзіць сьвятло гэтага сьвету;
<p>10 калі-ж ходзіць уначы, ударыцца, бо няма ў ім сьвятла.
<p>11 Сказаў гэтае і потым прамовіў да іх: Лазар, наш прыяцель, сьпіць, але я іду, каб збудзіць яго зо сну.
<p>12 Дык сказалі ягоны вучні: Пане, калі сьпіць, будзе здароў.
<p>13 Казаў-жа Езус аб сьмерці ягонай, а яны думалі, што казаў аб спаньні сном.
<p>14 Дык тады езус сказаў ім адкрыта: Лазар памёр;
<p>15 і я рад дзеля вас, затым што там ня быў, каб вы верылі. Але ідзём да яго.
<p>16 І сказаў Тамаш, каторы завецца Дыдымус, да вучняў: Ідзём і мы, каб памерці з ім.
<p>17 Дык прыйшоў Езус і знайшоў яго ўжо чатыры дні ляжачым у гробе.
<p>18 (Была-ж Бэтанія блізка Ерузаліму, адлегла каля пятнаццаці стадыяў).
<p>19 А многія з жыдоў былі прыйшоўшы да Марты і Марыі, каб іх пацяшаць па іхным браце.
<p>20 Дык Марта, як пачула, што ідзе Езус, пераняла яго, а Марыя сядзела дома.
<p>21 І сказала Марта да Езуса: Пане, калі-б ты быў тут, не памёр-бы брат мой;
<p>22 але і цяпер я ведаю, што чаго-толькі папросіш у Бога, дасьць табе Бог.
<p>23 Сказаў ей Езус: Я ёсьць ўскрашэньне і жыцьцё: хто верыць у мяне, калі-б і памёр, жыць будзе;
<p>26 а кожны, хто жыве і верыць у мяне, не памрэ навекі. Верыш у гэтае?
<p>27 Сказала яму: Так, Пане, я ўверыла, што ты ёсьць Хрыстус, Сын Бога жывога, каторы прыйшоў на гэты сьвет.
<p>28 І сказаўшы гэтае пайшла і цішком паклікала сваю сястру Марыю, кажучы: Вучыцель ёсьць тут і кліча цябе.
<p>29 Яна, як пачула, скоранька ўстала і прыйшла да яго.
<p>30 Бо Езус яшчэ быў ня прыйшоўшы ў мястэчка, але быў яшчэ на тым месцы, дзе яго пераняла Марта.
<p>31 Дык жыды, якія былі з ёю ў доме і пацешалі яе, калі ўбачылі Марыю, што яна скоранька ўстала і выйшла, пайшлі за ею, кажучы: што ідзе да гробу, каб там плакаць.
<p>32 А Марыя, калі прыйшла, дзе быў Езус, убачыўшы яго, упала да ног ягоных і сказала яму: Пане, калі-б ты быў тут, не памёр-бы брат мой.
<p>33 Езус-жа, як убачыў яе плачучую і жыдоў, якія прыйшлі з ёю, плачучых, раззлаваўся ў душы і парушыўся сам у сабе,
<p>34 і сказаў: Дзе вы яго палажылі? Сказалі яму: Пане, пайдзі і паглядзі.
<p>35 І заплакаў Езус.
<p>36 А жыды сказалі: Вось як любіў яго!
<p>37 Некаторыя-ж з іх сказалі: Ці ня мог-бы ён, што адчыніў вочы сьлепанароджанага, зрабіць, каб не памёр гэты?
<p>38 А Езус, раззлаваўшыся ізноў сам у сабе, прыйшоў да магілы; была-ж пячэра і быў на ей паложаны камень.
<p>39 Сказаў Езус: Адыймеце камень. Сказала яму Марта, сястра таго, што быў памёршы: Пане, ужо чуць ад яго, бо яму чацьверты дзень.
<p>40 Сказаў ей Езус: Ці-ж я табе не казаў, што калі будзеш верыць, убачыш славу Божую?
<p>41 Дык аднялі камень. А Езус, узьняўшы ўгару вочы, сказаў: Ойча, дзякую табе, што ты пачуў мяне.
<p>42 Я-ж ведаю, што ты заўсёды выслухоўваеш мяне, але я сказаў дзеля народу, каторы навакол стаіць, каб верылі, што ты мяне паслаў.
<p>43 Сказаўшы гэтае, крыкнуў моцным голасам: Лазар, выйдзі з гробу!
<p>44 І зараз выйшаў, каторы быў памёршы, зьвязаны па руках і нагах палотнамі, а твар ягоны быў абвязаны хустаю. Сказаў ім Езус: Разьвяжэце яго і пусьцеце ісьці.
<p>45 Дык многія з жыдоў, што былі прыйшоўшы да Марыі і Марты і ўбачыўшы, што ўчыніў Езус, уверылі ў яго.
<p>46 Некаторыя-ж з іх пайшлі да фарызэяў і сказалі ім, што ўчыніў Езус.
<p>47 Дык сабралі архісьвятары і фарызэі Раду і казалі: што нам рабіць, бо гэты чалавек многа знакаў чыніць.
<p>48 Калі яго пакінем так, усе ўвераць у яго; і прыйдуць рымляне і забяруць наша месца і народ.
<p>49 А адзін з іх, на імя Каіфаш, будучы архісьвятарам таго году, сказаў ім: Вы нічога ня ведаеце
<p>50 і не разумееце, што лепш для вас, каб адзін чалавек памёр за народ і каб увесь народ ня згінуў.
<p>51 Гэтае-ж ён не сказаў сам ад сабе, але будучы архісьвятарам таго году, прарочыў, што Езус мае памерці за народ;
<p>52 і ня толькі за народ, але каб сыноў Божых, якія былі параскіданыя, сабраць у вадно.
<p>53 Дык ад гэтага дня надумаліся забіць яго.
<p>54 Дык Езус ужо не хадзіў яўна паміж жыдоў, але пайшоў у край блізка пустыні, у горад, які завецца Эфрэм, і там прабываў з сваімі вучнямі.
<p>55 Была-ж блізка жыдоўская Пасха. І прыйшлі многія з краю ў Ерузалім перад Пасхай, каб пасьвяціць сябе самых.
<p>56 Дык шукалі Езуса і гаварылі паміж сабою, стоючы ў сьвятыні: што вы думаеце, што ён ня прыйшоў на сьвяточны дзень? 
<p>57 А архісьвятары і фарызэі выдалі загад, калі-б хто даведаўся, дзе ён ёсьць, каб даў знаць – каб узяць яго.

<h4>12 Разьдзел.</h4>
<p>1 Дык Езус на шэсьць дзён перад Пасхай прыйшоў у Бэтанію, дзе быў памёршы Лазар, каторага ўскрасіў Езус.
<p>2 І там нагатовілі яму вячэру і Марта паслугавала, а Лазар быў адным з сядзячых з ім за сталом.
<p>3 Марыя-ж узяла фунт дарагога шпіканардовага алейку і намасьціла ногі Езуса, і выцерла ногі яго сваімі валасамі; і напоўнўся дом пахам алейку.
<p>4 Дык сказаў адзін з вучняў ягоных, Юдаш Іскарыёт, каторы меў яго выдаць:
<p>5 чаму гэтага алейку не прадалі за трыста дынараў і не далі ўбогім?
<p>6 Ён-жа сказаў гэта не затым, што яму рупіла аб убогіх, але што быў злодзей і, маючы скарбонку, насіў тое, што кідалі.
<p>7 Езус-жа сказаў: Астаў яе, каб яна захавала гэтае на дзень маіх паховін.
<p>8 Бо ўбогіх вы заўсёды маеце з сабою, а мяне не заўсёды маеце.
<p>9 Дык даведалася вялікая грамада з жыдоў, што ён там ёсьць, і прыйшлі, ня толькі дзеля Езуса, але каб пабачыць Лазара, каторага ён ускрасіў з умерлых.
<p>10 І надумаліся старшыя духоўныя, каб і Лазара забіць,
<p>11 бо многія з жыдоў дзеля яго адыходзілі і верылі ў Езуса.
<p>12 На заўтры-ж вялікая грамада, якая была прыйшоўшы на сьвяточны дзень, пачуўшы, што Езус прыйшоў у Ерузалім,
<p>13 набралі пальмовых галінак і выйшлі насустрач яму і крычалі: Госанна, багаслаўлены, каторы ідзе ў імя Пана, кароль Ізраіля!
<p>14 І знайшоў Езус осьліка, і сеў на яго, як ёсьць напісана:
<p>15 “Ня бойся, дачка Сыёнская! Вось кароль твой едзе, седзячы на жэрабяці асьліцы”.
<p>16 Вучні ягоны сьпярша не разумелі гэтага, але калі Езус быў праслаўлены, тады успомнілі яны, што гэта было напісана аб ім і што яны гэта зрабілі яму.
<p>17 А грамада, якая была з ім, калі ён выклікаў Лазара з гробу і ўскрасіў яго з умерлых, давала пасьведчаньне;
<p>18 затым і выйшла яму насустрэч грамада, што ён учыніў гэты знак.
<p>19 Дык фарызэі гаварылі паміж сабою: Бачыце, што мы нічога не парадзім. Вось увесь сьвет пайшоў за ім.
<p>20 Былі-ж некаторыя пагане з тых, што былі прыйшоўшы, каб аддаць паклон у дзень сьвяточны.
<p>21 Дык яны падыйшлі да Філіпа, каторы быў з Бэтсайды Галілейскай, і прасілі яго, кажучы: Прыйшла часіна, каб праслаўлены Сын чалавечы.
<p>24 Сапраўды, сапраўды кажу вам, калі пшанічнае зерне, упаўшы ў зямлю, не замрэ, яно само астанецца; а калі замрэ, прыносіць вялікі плод.
<p>25 Хто любіць сваё жыцьцё, загубіць яго, а хто ненавідзіць жыцьцё сывё на гэтым сьвеце, той беражэ яго на жыцьцё вечнае.
<p>26 Калі хто мне служыць, няхай ідзе за мною і дзе я ёсьць, там і слуга мой будзе; калі хто мне будзе служыць, таго ўшануе Айцец мой.
<p>27 Цяпер душа мая ўстрывожана, і што мне сказаць? Ойчы, збаў мяне ад гэтай часіны! Але дзеля гэтага я прыйшоў на гэтую часіну.
<p>28 Ойча, праслаў імя тваё! І прыйшоў з неба голас: І праславіў, і яшчэ праславіў.
<p>29 Дык грамада, якая стаяла і чула, казала, што загрымела; другія казалі: Анел гаварыў да яго.
<p>30 Адказаў Езус і сказаў: Ня дзеля мяне прыйшоў гэты голас, але дзеля вас.
<p>31 Цяпер ёсьць суд сьвету; цяпер князь гэтага сьвету будзе выкінуты проч.
<p>32 А я, калі буду падняты ад зямлі, усё пацягну да сябе.
<p>33 Гэтае-ж ён казаў, паказваючы, якою сьмерцяй меў памерці. 
<p>34 Адказала яму грамада: Мы чулі з закону, што Хрыстус трывае навекі, якжа-ж ты кажаш: “Трэба, каб быў падняты Сын чалавечы?” Хто гэты Сын чалавечы?
<p>35 І сказаў езус: яшчэ на кароткі час ёсьць сьвятло паміж вамі. Хадзеце, пакуль маеце сьвятло, каб вас цемра не агарнула; а хто ходзіць у цемры, ня ведае, куды ідзе.
<p>36 Пакуль маеце сьвятло, верце ў сьвятло, каб вы былі сынамі сьвятла.
<p>Гэтае сказаў Езус і адыйшоў і скрыўся ад іх.
<p>37 Хоць-жа гэтулькі ўчыніў перад імі знакаў, яны ня верылі ў яго;
<p>38 каб споўнілася воля Ізаія, прарока (53,1), якую ён сказаў: “Пане, хто паверыў чутаму ад нас і рука Пана, каму яна аб’яўлена?
<p>39 Дзеля таго не маглі верыць, што яшчэ сказаў Ізаій (6,9 –10):40 “Асьляпіў вочы іх і зрабіў цьвёрдым сэрца іх, каб ня відзелі вачыма і не разумелі сэрцам, і навярнуліся, і я аздаравіў-бы іх”.
<p>41 Гэтае сказаў Ізаій, калі відзеў славу яго і гаварыў аб ім.
<p>42 Аднак-жа і з старшых многія ўверылі ў яго, але дзеля фарызэяў не прызнаваліся, каб ня быць выкінутымі з бажніцы.
<p>43 Бо ўзьлюбілі славу людзкую болей, чым славу Божую.
<p>44 Езус-жа заклікаў і казаў: Хто верыць у мяне, ён ня ў мяне верыць, але ў таго, каторы паслаў мяне,
<p>45 і хто мяне бачыць, бачыць таго, каторы паслаў мяне.
<p>46 Я, сьвятло, прыйшоў на сьвет, каб кожны, хто верыць у мяне, не прабываў у цемры.
<p>47 І калі-б хто прабываў у цемры.
<p>47 І калі-б хто пачуў словы мае і не бярог, я ня суджу яго; бо я ня прыйшоў, каб судзіць сьвет, але каб збавіць сьвет.
<p>48 Хто пагарджае мною і ня прыймае слоў маіх, хто-б яго судзіў: мова, якую я гаварыў, яна будзе судзіць яго ў апошні дзень.
<p>49 Бо я не з самога сябе гаварыў, але Айцец, каторы паслаў мяне, ён мне даў загад, што я маю казаць і што гаварыць.
<p>50 І я ведаю, што загад ягоны ёсьць жыцьцё вечнае. Дык тое, што я гавару, гавару так, як сказаў мне Айцец.

<h4>13 Разьдзел.</h4>
<p>1 Перад сьвяточным днём Пасхі, Езус, ведаючы, што прыйшла яго часіна, каб перайсьці з гэтага сьвету да Айца, узьлюбіўшы сваіх, якія былі на сьвеце, да канца іх узьлюбіў.
<p>2 І павячэраўшы, калі ўжо д’ябал улажыў у сэрца Юдаша Сымонавага Іскарыёта, каб выдаць яго,
<p>3 ён, ведаючы, што ўсё аддаў яму Айцец у рукі, і што ад Бога выйшаў і да Бога ідзе,
<p>4 устаў ад вячэры, зьняў сваю вопратку, і ўзяўшы ручнік, падперазаўся.
<p>5 Потым наліў вады ў місу і пачаў мыць ногі вучняў і выціраць ручніком, якім быў падперазаўшыся.
<p>6 Дык прыйшоў да Сымона Пятра. І сказаў яму Пётр: Пане, ты мне ногі мыеш?
<p>7 Адказаў Езус і сказаў яму: Што я раблю, ты цяпер ня ведаеш, але даведаесься потым.
<p>8 Сказаў яму Пётр: Ня будзеш мыць мне ног навекі. Адказаў яму Езус: Калі не абмыю цябе, ня будзеш мець часьці са мною.
<p>9 Сказаў яму Сымон Пётр: ня толькі ногі мае, але і рукі, і галаву.
<p>10 Сказаў яму Езус: Хто абмыты, той не патрабуе, адно толькі каб ногі абмыць, але ён увесь чысты. І вы чыстыя, але ня ўсе.
<p>11 Бо ён ведаў, хто гэта быў, хто яго меў выдаць; дзеля таго сказаў: Вы ня ўсе чыстыя.
<p>12 Дык пасьля таго, як абмыў ногі іх і ўзлажыў сваю вопратку, ён, сеўшы ізноў за стол, сказаў: Ведаеце, што я вам зрабіў?
<p>13 Вы мяне завецё: “Вучыцель” і “Пане”, і добра кажаце, бо я ёсьць.
<p>14 Дык калі я, Пан і Вучыцель, абмыю ногі вашыя, і вы павінны адзін другоа абмываць ногі.
<p>15 Бо я даў вам прыклад, каб, як я вам зрабіў, так і вы рабілі.
<p>16 Сапраўды, сапраўды кажу вам, слуга ня ёсьць большы за пана свайго, ані пасланец ня ёсьць большы за таго, хто паслаў яго.
<p>17 Калі гэта ведаеце, багаслаўлены будзеце, калі гэтае будзеце рабіць. 
<p>18 Не аб усіх вас кажу. Я ведаю, каго я выбраў, але каб споўнілася Пісаньне: “Хто есьць са мною хлеб, падыме проціў мяне пяту сваю” (Пс.40,10).
<p>19 Кажу вам цяпер, перш чым станецца, каб, калі станецца, вы верылі, што я ёсьць.
<p>20 Сапраўды, сапраўды кажу вам, хто прыймае, калі-б я паслаў каго, мяне прыймае; а хто мяне прыймае, прыймае таго, хто паслаў мяне.
<p>21 Сказаўшы гэтае, Езус устрывожыўся духам і пасьведчыў і сказаў: Сапраўды, сапраўды кажу вам, што адзін з вас выдасьць мяне.
<p>22 Дык спаглянулі вучні адзін на другога, няпэўныя, аб кім гаворыць.
<p>23 А быў адзін з ягоных вучняў, каторага любіў езус, абапёршыся на ўлоньні Езуса.
<p>24 Дык гэтаму кіўнуў Сымон Пётр і сказаў яму: Хто гэта, аб каторым ён гаворыць?
<p>25 І той, абапёршыся на грудзях Езуса, сказаў яму: Пане, хто гэта?
<p>26 Адказаў Езус: Гэта той, каму я падам памочаны хлеб. І памачыўшы хлеб, даў Юдзе Сымонаваму Іскарыёту.
<p>27 І пасьля куска ўвайшоў у яго д’ябал. І сказаў яму Езус: што робіш, рабі хутчэй.
<p>28 А гэтага ніхто з сядзячых не зразумеў, да каго сказаў яму.
<p>29 Бо некаторыя думалі дзеля таго, што Юда меў скарбонку, што Езус сказаў яму: Купі таго, чаго нам патрэба на дзень сьвяточны; або, каб даў нешта ўбогім.
<p>30 Дык ён, узяўшы кусок, зараз-жа выйшаў. А была ноч. 
<p>31 калі-ж ён выйшаў, сказаў Езус: Цяпер праслаўлены ёсьць Сын чалавечы і Бог ёсьць праслаўлены ў ім.
<p>32 Калі Бог ёсьць праслаўлены ў ім, то і Бог праславіць яго ў сабе самым, і зараз-жа праславіць яго.
<p>33 Сыночкі, яшчэ крыху я ёсьць з вамі; будзеце шукаць мяне, і як я сказаў жыдом: “Куды я іду, вы ня можаце прыйсьці”, і вам цяпер кажу.
<p>34 Прыказаньне новае даю вам, каб вы любілі адзін другога; так як я вас узлюбіў, каб і вы любілі адзін другога.
<p>35 Па гэтым пазнаюць усе, што вы мае вучні, калі будзеце мець любоў адзін да другога.
<p>36 Сказаў яму Сымон Пётр: Пане, куды ты ідзеш? Адказаў Езус: Куды я іду, ты цяпер ня можаш ісьці за мною, але пойдзеш потым.
<p>37 Сказаў яму Пётр: чаму не магу ісьці за табою цяпер? Я жыцьцё сваё палажу за цябе.
<p>38 Адказаў яму Езус: Ты жыцьцё сваё за мяне паложыш? Сапраўды кажу табе, не запяе певень, як ты трэйчы адрачэсься ад мяне.

<h4>14 Разьдзел.</h4>
<p>1 Няхай ня трывожыцца сэрца вашае. Верыце ў Бога і ў мяне верце.
<p>2 У доме Айца майго памяшканьняў многа. Калі-б інакш, то я сказаў-бы вам, бо іду прыгатовіць вам месца.
<p>3 А калі адыйду і прыгатую вам месца, ізноў прыйду і вазьму вас да сябе, каб, дзе я, там і вы былі.
<p>4 І куды я іду, ведаеце, і дарогу ведаеце.
<p>5 Сказаў яму Тамаш: Пане, мы ня ведаем, куды ты ідзеш, і як-жа можам ведаць дарогу?
<p>6 Сказаў яму Езус: Я ёсьць дарога і праўда і жыцьцё; ніхто ня прыходзіць да Айца, як толькі праз мяне.
<p>7 Калі б вы мяне пазналі, паўнейж пазналі-б і Айца майго; і ад гэтага часу вы пазнаеце яго і вы бачылі яго.
<p>8 Сказаў яму Філіп: Пане, пакажы нам Айца і хваціць нам.
<p>9 Сказаў яму Езус: Гэтулькі часу я з вамі і вы не пазналі мяне? Філіпе, хто бачыць мяне, той бачыць і Айца. Як-жа ты кажаш: “Пакажы нам Айца”?
<p>10 Ці ня верыце, што я ў Айцу, а Айцец у-ва мне ёсьць? Словы, якія я вам гавару, не ад самога сябе гавару, але Айцец, каторы у-ва мне прабывае, ён чыніць чыны.
<p>11 Ці ня верыце, што я ў Айцу, а Айцец ёсьць у-ва мне? Прынамся дзеля самых чынаў верце.
<p>12 Сапраўды, сапраўды кажу вам, хто верыць у мяне, чыны, якія я чыніў, і ён будзе чыніць, і большыя за гэтыя будзе чыніць, бо я іду да Айца.
<p>13 І чаго-колечы будзеце прасіць Айца ў імя маё, тое ўчыню, каб быў праслаўлены Айцец у Сыне.
<p>14 Калі чаго будзеце прасіць мяне ў імя маё, тое ўчыню.
<p>15 Калі вы мяне любіце, захоўвайце мае прыказаньні;
<p>16 а я буду прасіць Айца, і ён дасьць вам іншага Пацяшыцеля, каб прабываў з вамі навекі –
<p>17 Духа праўды, каторага сьвет ня можа прыняць, бо ня відзіць яго і ня знае яго. Але вы пазнаеце яго, бо ён з вамі будзе прабываць і ў вас будзе. 
<p>18 Не пакіну вас сіратамі, прыйду да вас.
<p>19 Яшчэ крыху і сьвет ужо ня ўбачыць мяне; а вы мяне будзеце бачыць, бо я жыву і вы будзеце жыць.
<p>20 У той дзень вы пазнаеце, што я ёсьць у Айцу маім, а вы ў мне, і я ў вас.
<p>21 Хто мае маё прыказаньне і захоўвае яго, гэта той, хто любіць мяне. А хто мяне любіць, будзе ўзлюблены Айцом маім, і я буду любіць яго і аб’ялю яму самога сябе.
<p>22 Сказаў яму Юда, ня той Іскарыёт: Пане, што сталася, што ты маеш аб’явіцца нам, а ня сьвету?
<p>23 Адказаў Езус і сказаў яму: Калі хто любіць мяне, будзе захоўваць мову маю, і Айцец мой узлюбіць яго, і прыйдзем да яго і зробім у яго памешканьне.
<p>24 Хто ня любіць мяне, не захоўвае моваў маіх. А мова, якую вы чулі, ня ёсьць мая, але таго, хто паслаў мяне, Айца.
<p>25 Гэтае я вам сказаў, прабываючы ў вас.
<p>26 Пацяшыцель-жа, Дух сьвяты, каторага пашле Айцец у імя маё, ён вас навучыць усяго і прыпомніць вам усё, што-колечы я вам сказаў.
<p>27 Супакой пакідаю вам, супакой мой даю вам; ня так як сьвет дае, я вам даю. Няхай ня трывожыцца сэрца вашае і не баіцца.
<p>28 Вы чулі, што я вам сказаў: “Адыходжу і прыходжу да вас”. Калі-б вы любілі мяне, пэўне цешыліся-б, што іду да Айца, бо Айцец большы за мяне.
<p>29 І цяпер я сказаў вам перш чым станецца, каб, калі станецца, вы верылі.
<p>30 Ужо нямнога буду з вамі гаварыць, бо ідзе князь гэтага сьвету, а ў мне ён нічога ня мае,
<p>31 але каб сьвет пазнаў, што я люблю Айца і як мне даў загад Айцец, так чыніў. Устаньце, пойдзем адгэтуль.

<h4>15 Разьдзел.</h4>
<p>1 Я ёсьць праўдзівы вінаградны ўшчэп, а Айцец мой земляроб.
<p>2 Усякую галінку, якая не прыносіць у мне плоду, ён адсячэ яе; усякую, якая прыносіць плод, ён ачысьціць яе, каб больш прынясла плоду.
<p>3 Вы ўжо чыстыя дзеля мовы, якую я гаварыў вам.
<p>4 Прабывайце ў мне, а я ў вас. Як галінка ня можа прынесьці плоду сама з сябе, калі ня будзе прабываць у вінаградным ушчэпе, так і вы, калі ня будзеце прабываць у мне.
<p>5 Я ёсьць вінаградны ўшчэп, а вы галінкі. Хто прабывае ў мне, а я ў ім, той прыносіць многа плоду, бо без мяне нічога ня можаце чыніць.
<p>6 Калі-б хто не прабываў у мне, будзе выкінуты проч як галінка; і зсохне, і падбяруць яе, і кінуць у вагонь, і згарыць.
<p>7 Калі будзеце прабываць у мне і словы мае будуць у вас прабываць, чаго-колечы захочаце, папросіце, і станецца вам.
<p>8 У гэтым ёсьць праслаўлены Айцец мой, каб вы прыносілі найболей плоду і сталіся маімі вучнямі. 
<p>9 Як мяне ўзлюбіў Айцец, і я вас узлюбіў. Прабывайце ў любові маей.
<p>10 Калі будзеце захоўваць мае прыказаньні, будзеце прабываць у маей любові; так як і я захаваў прыказаньні Айца майго і прабываю ў яго любові.
<p>11 гэтае я вам сказаў, каб радасьць мая была ў вас і радасьць вашая была поўная.
<p>12 Гэтае ёсьць маё прыказаньне, каб вы любілі адзін другога, так як я вас узлюбіў.
<p>13 Ніхто ня мае большай любові за тую, калі хто кладзе жыцьцё сваё за прыяцеляў сваіх.
<p>14 Вы ёсьць мае прыяцелі, калі будзеце чыніць тое, што я вам загадываю.
<p>15 Я ўжо ня буду называць вас слугамі, бо слуга ня ведае, што чыніць пан ягоны; а я назваў вас прыяцелямі, бо ўсё, што-колечы чуў ад Айца майго, абвясьціў вам.
<p>16 Ня вы мяне выбралі, але я вас выбраў і паставіў вас, каб ішлі і прыняслі плод, і каб плод ваш прабываў; каб, чаго-колечы вы папросіце Айца ў імя маё, даў вам.
<p>17 гэта загадываю вам, каб вы любілі адзін другога.
<p>18 Калі сьвет вас ненавідзіць, ведайце, што мяне перш за вас меў у ненавісьці.
<p>19 Калі-б вы былі з сьвету, сьвет любіў-бы, што было ягонае; а як вы ня ёсьць з сьвету, але я вас выбраў з сьвету, дзеля гэтага сьвет вас ненавідзіць.
<p>20 Помніце мову маю, якую я вам сказаў: “Слуга ня ёсьць большы за пана свайго”. Калі мяне прасьледавалі, і вас будуць прасьледаваць; калі захавалі маю мову, і вашу будуць захоўваць.
<p>21 Але ўсё гэтае яны будуць рабіць вам дзеля імені майго, бо ня знаюць таго, хто паслаў мяне.
<p>22 Калі-б я ня прыйшоў і не гаварыў ім, яны ня мелі-б граху; але цяпер ня маюць апраўданьня з свайго гарху.
<p>23 Хто мяне ненавідзіць, той і Айца майго ненавідзіць.
<p>24 Калі-б я ў іх ня ўчыніў чынаў, якіх ніхто іншы ня ўчыніў, яны ня мелі-б граху; але цяпер і бачылі і зьненавідзелі і мяне і Айца майго.
<p>25 Але каб споўнілася мова, якая ёсьць напісана ў законе іх: што яны мелі ў ненавісьці мяне бяз прычыны (Пс.68,5).
<p>26 Калі-ж прыйдзе Пацяшыцель, каторага я пашлю вам ад Айца, Духа праўды, каторы ад Айца паходзіць, ён будзе даваць пасьведчаньне аба мне.
<p>27 І вы будзеце даваць пасьведчаньне, бо вы са мною ёсьць ад пачатку.

<h4>16 Разьдзел.</h4>
<p>1 Гэтае я вам сказаў, каб вы ня горшыліся.
<p>2 Вылучаць вас з бажніцаў; але прыходзіць часіна, што кожны, хто вас забівае, будзе думаць, што ён прыслужыўся Богу.
<p>3 І гэтае будуць рабіць вам, затым што не пазналі Айца ані мяне.
<p>4 Але гэтае я вам сказаў, каб, калі прыйдзе іх часіна, вы ўспомнілі, што я вам сказаў.
<p>5 А гэтага спачатку я вам не гаварыў, бо быў з вамі.
<p>А цяпер іду да таго, каторы паслаў мяне, і ніхто з вас ня пытаецца ў мяне: “Куды ідзеш”?
<p>6 Але затым, што я вам гэтае сказаў, смутак напоўніў сэрца вашае.
<p>7 Але я вам праўду кажу: Карысна для вас, каб я адыйшоў. Бо калі не адыйду, Пацяшыцель ня прыйдзе да вас, калі-ж адыйду, пашлю яго да вас.
<p>8 А калі ён прыйдзе, дакажа сьвету грэх і справядлівасьць і суд.
<p>9 Грэх-то, бо ня ўверылі ў мяне;
<p>10 а справядлівасьць, бо я іду да Айца і ўжо ня ўбачыце мяне;
<p>11 суд-жа, бо князь гэтага сьвету ўжо асуджаны.
<p>12 Яшчэ многа маю вам гаварыць, але цяпер ня можаце зьнесьці.
<p>13 Калі-ж прыйдзе ён, Дух праўды, навучыць вас усякае праўды; бо ня будзе гаварыць сам ад сябе, але будзе гаварыць што-колечы пачуе, і што мае прыйсьці, абвесьціць вам.
<p>14 Ён праславіць мяне, бо з майго возьме і вам абвесьціць.
<p>15 Усё, што-колечы мае Айцец, маё ёсьць; дзеля гэтага я сказаў, што ў майго возьме і вам абвесьціць.
<p>16 Крыху і ўжо ня ўбачыце мяне, і ізноў крыху і ўбачыце мяне, што я іду да Айца.
<p>17 Дык гаварылі з вучняў ягоных адзін да другога: Што гэта такое, што ён нам кажа: “крыху і ня ўбачыце мяне” і “што я іду да Айца”?
<p>18 І гаварылі: Што гэта такое, што кажа: “Крыху”? Ня ведаем, што гаворыць. 
<p>19 А Езус пазнаў, што хацелі ў яго пытацца і сказаў ім: “Крыху, і ня ўбачыце мяне, і ізноў крыху і ўбачыце мяне”.
<p>20 Сапраўды, сапраўды кажу вам, што будзеце плакаць і галасіць вы, а сьвет будзе цешыцца; вы-ж будзеце смуціцца, але смутак ваш у радасьць зьменіцца.
<p>21 Жанчына, калі родзіць, смутак мае, што прыйшла яе часіна; але калі народзіць дзіця, ужо ня помніць уцісьненьня дзеля радасьці, што чалавек на сьвет нарадзіўся.
<p>22 Так і вы цяпер-то смутак маеце, але я ізноў убачу вас, і будзе радавацца сэрца вашае, і радасьці вашае ніхто ад вас не адыме.
<p>23 І ў той дзень ня будзеце ў мяне нічога пытацца. Сапраўды, сапраўды кажу вам, калі чаго будзеце прасіць Айца ў імя маё, дасьць вам.
<p>24 Дагэтуль вы нічога не прасілі ў імя маё. Прасеце і атрымаеце, каб радасьць вашая была поўная.
<p>25 Гэтае я вам гаварыў у прыповесьцях. Надыходзіць часіна, калі ўжо ня ў прыповесьцях буду гаварыць вам, але яўна аб Айцу абвешчу вам.
<p>26 У той дзень будзеце прасіць у імя маё, і не кажу вам, што я буду прасіць Айца за вас,
<p>27 бо сам Айцец любіць вас, затым што вы ўзлюбілі мяне і ўверылі, што я ад Бога выйшаў.
<p>28 Выйшаў я ад Айца і прыйшоў на сьвет; ізноў пакідаю сьвет і іду да Айца. 
<p>29 Сказалі яму вучні ягоны: Вось цяпер яўна гаворыш і ня кажаш ніякай прыповесьці.
<p>30 Цяпер мы знаем, што ты ведаеш усё і ня трэба табе, каб хто пытаўся ў цябе; дзеля гэтага верым, што ты ад Бога выйшаў.
<p>31 Адказаў ім Езус: Вы цяпер верыце?
<p>32 Вось надыходзіць часіна, і ўжо надыйшла, каб вы разсеяліся кожны да свайго, а мяне самога пакінулі; а я не адзін, бо са мною ёсьць Айцец.
<p>33 Гэта я вам сказаў, каб вы мелі супакой у мне. На сьвеце будзеце мець уцісьненьне, але будзьце адважны, я перамог сьвет.

<h4>17 Разьдзел.</h4>
<p>1 Гэтае гаварыў Езус, і падняўшы вочы ў неба, сказаў: Ойча, прыйшла часіна, праслаў Сын твайго, каб Сын твой праславіў цябе;
<p>2 як ты даў яму ўладу над усякім целам, каб ён усім, каго ты даў яму даў жыцьцё вечнае.
<p>3 А гэта ёсьць жыцьцё вечнае, каб пазналі цябе, аднаго Бога праўдзівага, і каторага ты паслаў, Езуса Хрыста.
<p>4 Я ўславіў цябе на зямлі, даканаў справу, якую ты мне даручыў зрабіць.
<p>5 А цяпер услаў мяне ты, Ойча, у самога сябе славаю, якую я меў у цябе перш, чым сьвет быў.
<p>6 Я абвясьціў імя тваё людзям, каторых ты мне даў са сьвету. Яны былі твае, і ты мне даў іх, і яны захавалі мову тваю.
<p>7 Цяпер яны пазналі, што ўсё, што ты мне даў, ад цябе ёсьць.
<p>8 Бо словы, каторыя ты мне даў, я даў ім, і яны прынялі і пазналі сапраўды, што я ад цябе выйшаў, і ўверылі, што ты мяне паслаў.
<p>9 Я за іх прашу; не за сьвет прашу, але за тых, каторых ты мне даў, бо яны твае;
<p>10 і ўсё маё – тваё ёсьць, а тваё – маё ёсьць, і я ўслаўлены ў іх.
<p>11 І я ўжо не на сьвеце, а я да цябе іду.
<p>Ойча сьвяты, захавай у імя тваё тых, каторых ты мне даў, каб яны былі адно, як і мы.
<p>12 Калі я быў з імі, я захоўваў іх у імя тваё; тых што ты мне даў, я зьбярог і ніхто з іх ня згінуў, адно сын згіненьня, каб споўнілася Пісаньне.
<p>13 Цяпер-жа да цябе іду, а гавару гэтае на сьвеце, каб яны мелі радасьць сваю споўненую ў сабе самых.
<p>14 Я ім даў мову тваю, і сьвет меў іх у ненавісьці, бо яны ня ёсьць са сьвету, так як і я ня ёсьць са сьвету.
<p>15 Не прашу, каб ты ўзяў іх са сьвету, але каб захаваў іх ад злога.
<p>16 Яны ня ёсьць са сьвету, так як і я ня ёсьць са сьвету.
<p>17 Пасьвяці іх у праўдзе; мова твая ёсьць праўда.
<p>18 Так як ты мяне паслаў на сьвет, і я іх паслаў на сьвет.
<p>19 І за іх я пасьвячаю самога сябе, каб і яны былі пасьвячоны ў праўдзе. 
<p>20 А ня толькі за іх я прашу, але і за тых, каторыя праз іх слова ўвераць у мяне;
<p>21 каб усе былі адно, так як ты, Ойча, у мне, а я ў табе, каб і яны ў нас адно былі, каб уверыў сьвет, што ты мяне паслаў.
<p>22 А я даў ім славу, каторую ты мне даў, каб яны былі адно, так як і мы ёсьць адно;
<p>23 я ў іх, а ты ў мне, каб яны былі дасканальнымі ў еднасьці, і каб пазнаў сьвет, што ты мяне паслаў і ўзлюбіў іх, так як і мяне ўзлюбіў.
<p>24 Ойча, хачу, каб дзе я ёсьць, былі са мною і тыя, каторых ты мне даў, каб яны відзелі славу маю, якую ты мне даў, бо ты ўзлюбіў мяне перад заснаваньнем сьвету.
<p>25 Ойча справядлівы, сьвет цябе не пазнаў, а я пазнаў цябе, і гэтыя пазналі, што ты мяне паслаў.
<p>26 І я абвясьціў ім імя тваё, і абвясьціў, каб любоў, якою ты ўзлюбіў мяне, у іх была, а я ў іх.

<h4>18 Разьдзел.</h4>
<p>1 Сказаўшы гэтае, Езус выйшаў са сваімі вучнямі за ручай Цэдрон, дзе быў сад, у каторы ўвайшоў сам і вучні яго.
<p>2 Ведаў-жа і Юдаш, каторы выдаваў яго, месца, бо там часта Езус зьбіраўся са сваімі вучнямі.
<p>3 Дык Юдаш, узяўшы роту і слуг ад архісьвятараў і фарызэяў, прыйшоў туды з латарнямі і сьветачамі і аружжам.
<p>4 Езус-жа, ведаючы ўсё, што мела на яго прыйсьці, выйшаў і сказаў ім: Каго шукаеце?
<p>5 Адказалі яму: Езуса Назарэнскага. Сказаў ім Езус: Гэта я. Стаяў-жа з імі і Юдаш, каторы яго выдаваў.
<p>6 Дык калі сказаў ім: “Гэта я”, яны адступілі назад і ўпалі на зямлю.
<p>7 Дык спытаўся ў іх ізноў: Каго шукаеце? Яны-ж сказалі: Езуса Назарэнскага.
<p>8 Адказаў Езус: Я сказаў вам, што гэта я; дык калі мяне шукаеце, пазвольце гэтым адыйсьці.
<p>9 Каб споўнілася мова, якую сказаў: што тых, каторых ты мне даў, не загубіў з іх ніводнага.
<p>10 Дык Сымон Пётр, маючы меч, выняў яго і ўдарыў слугу архісьвятара і адсек яму правае вуха. А імя слугі было Мальхус.
<p>11 І сказаў Езус Пятру: Улажы меч твой у похву. Ці-ж я ня буду піць тае чары, якую даў мне Айцец?
<p>12 Дык рота і ротны і слугі жыдоўскія ўзялі Езуса і зьвязалі яго.
<p>13 І прывялі яго перш да Аннаша, бо ён быў цесьцем Каіфаша, які быў архісьвятарам таго году.
<p>14 А гэта быў Каіфаш, каторы даў быў раду жыдом: Што лепш, каб адзін чалавек памёр за народ. 
<p>15 А ішоў за Езусам Сымон Пётр і другі вучань. Той-жа вучань быў знаёмы для архісьвятара і ён увайшоў з Езусам у дварышча архісьвятара;
<p>16 а Пётр стаяў ля дзьвярэй, вонкі. Дык выйшаў другі вучань, каторы быў знаёмы для архісьвятара, і сказаў прыдзьверніцы і ўвёў Пятра.
<p>17 Дык сказала Пятру прыдзьверная слуга: Ці і ты ня з вучняў гэтага чалавека? Ён сказаў: Я не.
<p>18 А стаялі нявольнікі і слугі каля вуглёў, бо быў холад, і грэліся; быў-жа з імі і Пётр, каторы стаяў і грэўся.
<p>19 Дык архісьвятар спытаўся ў Езуса аб ягоных вучнях і аб ягонай навуцы.
<p>20 Адказаў яму Езус: Я яўна гаварыў сьвету, я заўсёды навучаў у бажніцы і ў сьвятыні, дзе зьбіраюцца ўсе жыды, і ў скрытнасьці не гаварыў нічога.
<p>21 Што мяне пытаеш? Спытайся ў тых, каторыя чулі, што я ім гаварыў.
<p>22 Калі-ж ён сказаў гэтае, адзін з слугаў, які там стаяў, даў Езусу на шчацэ, кажучы: Ты гэтак адказваеш архісьвятару?
<p>23 Адказаў яму Езус: Калі я блага сказаў, дай пасьведчаньне аб благім, а калі добра, то нашто мяне б’еш?
<p>24 І паслаў яго Аннаш зьвязанага да Каіфаша, архісьвятара.
<p>25 А Сымон Пётр стаяў і грэўся. Дык сказалі яму: Ці і ты ня з ягоных вучняў? Ён адрокся і сказаў: Я не.
<p>26 Сказаў яму адзін з слугаў архісьвятара, сваяк таго, якому Пётр адсек вуха: Ці-ж я ня бачыў цябе ў садзе з ім?
<p>27 Дык ізноў адрокся Пётр. І зараз-жа запяяў певень.
<p>28 Дык прывялі Езуса ад Каіфаша ў прэторыю. Была-ж раніца. І самі яны не ўвайшлі ў прэторыю, каб не занячысьціцца, але каб маглі есьці Пасху.
<p>29 Дык Пілат выйшаў да іх вонкі і сказаў: Якое абвінавачаньне прыносіце на гэтага чалавека?
<p>30 Яны адказалі і сказалі яму: Калі-б ён ня быў злачынца, мы ня выдалі-б яго табе.
<p>31 Дык сказаў ім Пілат: Вазьмеце яго вы і паводле вашага закону асудзеце яго. А жыды сказалі яму: Нам ня можна нікога забіваць.
<p>32 Каб споўнілася мова Езуса, якую ён сказаў, азначаючы, якою сьмерцяй меў памерці.
<p>33 Дык Пілат увайшоў ізноў у прэторыю і паклікаў Езуса і сказаў яму: Ты кароль жыдоўскі?
<p>34 Адказаў Езус: Ты гэтае гаворыш ад самога сябе, ці другія табе сказалі аба мне?
<p>35 Адказаў Пілат: Ці я жыд? Твой народ і архісьвятары выдалі цябе мне; што ты зрабіў?
<p>36 Адказаў Езус: Каралеўства маё ня ёсьць з гэтага сьвету. Калі-б каралеўства маё было з гэтага сьвету, то слугі мае пэўне-ж біліся-б, каб я ня быў выданы жыдом. Цяпер-жа каралеўства маё ня ёсьць адгэтуль.
<p>37 І сказаў яму Пілат: Дык ты кароль? Адказаў Езус: Ты кажаш, што я кароль. Я на тое нарадзіўся і на тое прыйшоў на сьвет, каб даў пасьведчаньне праўдзе. Кожны, хто ёсьць з праўды, слухае голасу майго.
<p>38 Сказаў яму Пілат: Што гэта праўда? 
<p>І сказаўшы гэтае, выйшаў ізноў да жыдоў і сказаў ім: Я не знаходжу ў ім ніякае віны.
<p>39 Ёсьць-жа ў вас звычай, каб я аднаго пушчаў вам на Пасху: дык хочаце, пушчу вам караля жыдоўскага?
<p>40 Але закрычалі ізноў усе, кажучы: Не яго, але Бараббу. А Барабба быў разбойнік.

<h4>19 Разьдзел.</h4>
<p>1 Дык тады Пілат узяў Езуса і ўбічаваў.
<p>2 А жаўнеры, сплёўшы вянок з церняў, узлажылі яму на галаву і апранулі яго ў чырвонае адзеньне.
<p>3 І падыходзілі да яго і казалі: Будзь прывітаны, кароль жыдоўскі! І давалі яму па шчоках.
<p>4 Дык Пілат ізноў выйшаў вонкі і сказаў ім: Вось я выводжу яго вам вонкі, каб вы пазналі, што я не знаходжу ў ім ніякае віны.
<p>5 І выйшаў Езус, несучы цярновы вянок і чырвоную вопратку. І сказаў ім: Во чалавек!
<p>6 Дык калі ўбачылі яго архісьвятары і слугі, крычалі, кажучы: Укрыжуй яго! Сказаў ім Пілат: Вазьмеце вы яго і ўкрыжуйце, бо я ў ім не знаходжу віны.
<p>7 Адказалі яму жыды: Мы маем закон, а паводле закону ён павінен памерці, бо зрабіў сябе Сынам Божым.
<p>8 Калі-ж Пілат пачуў гэтую мову, яшчэ болей збаяўся.
<p>9 І ўвайшоў ізноў у прэторыю і сказаў да Езуса: Адкуль ты? Але Езус ня даў яму адказу.
<p>10 Дык сказаў яму Пілат: Са мною не гаворыш? Ня ведаеш, што я маю ўладу ўкрыжаваць цябе і маю ўладу пусьціць цябе?
<p>11 Адказаў Езус: Ня меў-бы ты нада мною ніякае ўлады, калі-б табе ня было дадзена згары. Дзеля гэтага той, хто мяне выдаў табе, мае большы грэх.
<p>12 І ад таго часу стараўся Пілат пусьціць яго. Але жыды крычалі, кажучы: Калі гэтага пусьціш, ты ня друг цэзару, бо кожны, хто сябе робіць каралём, супраціўляецца цэзару.
<p>13 А Пілат, пачуўшы гэтыя мовы, вывеў Езуса вонкі і сеў на судовым пасадзе, на месцы, якое завецца Літостротос, а па-жыдоўску Габбата.
<p>14 Быў-жа дзень прыгатаваньня Пасхі, гадзіна як-бы шостая. І сказаў жыдом: Вось ваш кароль!
<p>15 Але яны крычалі: Вазьмі, вазьмі, укрыжуй яго! Сказаў ім Пілат: Караля вашага ўкрыжую? Адказалі архісьвятары: Мы ня маем караля, апроч цэзара.
<p>16 Дык тады выдаў ім яго, каб быў укрыжаваны.
<p>І ўзялі Езуса і вывелі.
<p>17 А нясучы крыж для сябе, выйшаў на тое месца, якое завецца Трупнога Чэрапу, а па-жыдоўску Голгота,
<p>18 дзе яго ўкрыжавалі; а з ім другіх двух з аднаго боку і з другога, а Езус пасярэдзіне.
<p>19 Напісаў-жа Пілат і надпіс і памясьціў на крыжы. А было напісана: Езус Назарэнскі, кароль жыдоўскі.
<p>20 Дык гэты надпіс чыталі многія з жыдоў, бо месца, дзе быў укрыжаваны Езус, было блізка гораду. Было-ж напісана па-жыдоўску, па-грэцку і па-лацінску.
<p>21 Дык жыдоўскія архісьвятары казалі Пілату: Ня пішы: “Кароль жыдоўскі”, але што ён казаў: ”Я ёсьць кароль жыдоўскі”.
<p>22 Адказаў Пілат: што я напісаў, то напісаў.
<p>23 А жаўнеры, укрыжаваўшы яго, узялі ягонае адзеньне і зрабілі чатыры часьці, і сукню. А сукня была нязшываная, ад верху ўся тканая.
<p>24 Дык сказалі адзін да другога: Ня рэжма яе, але кіньма аб яе лёс, чыя будзе. Каб споўнілася пісаньне, якое кажа: “Падзялілі між сабою адзеньне маё, а аб сукню маю кінулі лёс” (Пс.22,19). Дык жаўнеры гэтае і зрабілі.
<p>25 Стаялі-ж каля крыжа Езусава матка ягона, і сястра маткі ягонай, Марыя Клеофава, і Марыя Магдалена.
<p>26 Дык калі-ж убачыў Езус матку і вучня стаячага, каторага любіў, сказаў сваей матцы: Жанчына, вось сын твой.
<p>27 Потым сказаў вучню: Вось матка твая. І ад тае часіны ўзяў яе вучань да сябе.
<p>28 Пасьля Езус, ведаючы, што ўсё даканалася, каб даканалася Пісаньне, сказаў: Смагну.
<p>29 Была-ж пастанаўленая пасудзіна, поўная воцту. І яны губку, поўную воцту, узьдзеўшы на трысьціну, падалі да ягоных вуснаў.
<p>30 Дык калі Езус прыняў воцат, сказаў: Даканалася. І схіліўшы галаву, выдаў дух.
<p>31 Дык жыды, затым што быў дзень Прыгатаваньня, каб не асталіся целы на крыжы ў суботу, бо быў вялікі той дзень суботы, прасілі Пілата, каб паламаць ім галені і зьняць.
<p>32 Дык прыйшлі жаўнеры, і першаму паламалі галені, і другому, што быў з ім укрыжаваны.
<p>33 Але прыйшоўшы да Езуса, як убачылі яго ўжо памёршага, не ламалі яму галеняў,
<p>34 але адзін з жаўнераў адчыніў ягоны бок пікаю, і зараз-жа выйшла кроў і вада.
<p>35 А той, хто відзеў, даў пасьведчаньне, і праўдзівае ёсьць ягонае пасьведчаньне; і ён ведае, што праўду кажа, каб і вы верылі.
<p>36 Бо гэтае сталася, каб споўнілася Пісаньне: “Касьці яго не паломіце” (Вых.12,46). І ізноў другое Пісаньне кажа: “Убачаць, каго прабілі” (Захар.12,10).
<p>38 Пасьля-ж гэтага прасіў Пілата Язэп з Арыматэі – таму што ён быў вучнем Езуса, але тайным дзеля страху перад жыдамі – каб зьняць цела Езуса. І Пілат пазволіў. Дык прыйшоў і зьняў цела Езуса.
<p>39 Прыйшоў і Мікодым, які прыходзіў да Езуса  перш уначы, нясучы мешаніну мірры і алоэсу каля ста фунтаў.
<p>40 І ўзялі цела Езуса і абвязалі яго палотнамі разам з пахнідламі, так як ёсьць звычай у жыдоў хаваць.
<p>41 А на месцы, дзе ён быў укрыжаваны, быў сад, а ў садзе новы гроб, у каторым яшчэ ніхто ня быў паложаны.
<p>42 Дык там, дзеля Прыгатаваньня жыдоўскага, таму што гроб быў блізка, палажылі Езуса.

<h4>20 Разьдзел.</h4>
<p>1 Першага-ж дня тыдня Марыя Магдалена прыйшла рана, калі яшчэ была цемра, да гробу і ўбачыла камень адвалены ад гробу.
<p>2 Дык пабегла і прыйшла да Сымона Пятра і да другога вучня, якога любіў Езус, і сказала ім: Узялі Пана з гробу і ня ведаем, дзе яго палажылі.
<p>3 Дык выйшаў Пётр і той другі вучань і прыйшлі да гробу.
<p>4 Беглі-ж яны абодва разам, і той другі вучань дабег скарэй за Пятра і першы прыйшоў да гробу.
<p>5 І нахіліўшыся, убачыў ляжачыя палотны, аднак не ўвайшоў.
<p>6 Дык прыйшоў Сымон Пётр, ідучы за ім, і ўвайшоў у гроб, і ўбачыў ляжачыя палотны,
<p>7 і хусту, якая была на галаве яго, ляжачую не з палотнамі, але аддзельна скручаную ў вадно месца.
<p>8 Дык тады ўвайшоў і той вучань, які першы прыйшоў да гробу, і ўбачыў, і ўверыў.
<p>9 Бо яны яшчэ ня зналі Пісаньня, што трэба было, каб ён устаў з умерлых.
<p>11 А Марыя стаяла ля гробу вонкі, плачучы. Калі-ж плакала, яна нахілілася і заглянула ў гроб;
<p>12 і ўбачыла двух анелаў у белым, сядзячых, аднаго ўгаловах, а другога ўнагах, дзе было паложана цела Езуса.
<p>13 Яны ей сказалі: Жанчына, чаго плачаш? Сказала ім: Бо ўзялі майго Пана і ня ведаю, дзе яго палажылі.
<p>14 Сказаўшы гэтае, яна абярнулася назад і ўбачыла Езуса стаячага, і ня ведала, што гэта Езус.
<p>15 Сказаў ей Езус: Жанчына, чаго плачаш? Каго шукаеш? Яна, думаючы, што гэта садоўнік, сказала яму: Пане, калі ты яго ўзяў, скажы мне, дзе яго палажыў і я яго вазьму.
<p>16 Сказаў ей Езус: Марыя! Яна, абярнуўшыся, сказала яму: Раббоні! што значыць: Вучыцель.
<p>17 Сказаў ей Езус: Не датыкайся да мяне, бо я яшчэ ня ўзыйшоў да Айца майго, але ідзі да братоў маіх і скажы ім: “Узыходжу да Айца майго і Айца вашага, Бога майго і Бога вашага”.
<p>18 Прыйшла Марыя Магдалена, абвяшчаючы вучням: Што я бачыла Пана і гэтае мне сказаў.
<p>19 Дык калі быў вечар у той дзень, першы тыдня, і дзьверы былі замкнёныя, дзе былі сабраўшыся вучні дзеля страху перад жыдамі, прыйшоў Езус, і стаў пасярэдзіне, і сказаў ім: Супакой вам!
<p>20 І сказаўшы гэтае, паказаў ім рукі і бок. Дык узрадаваліся вучні, увідзеўшы Пана.
<p>21 І сказаў ім ізноў: Супакой вам! Як мяне паслаў Айцец, і я вас пасылаю.
<p>22 Сказаўшы гэтае, дыхнуў на іх і сказаў ім: Вазьмеце Духа сьвятога,
<p>23 каторых адпусьціце грахі, ёсьць ім адпушчаны, а каторых затрымаеце, ёсьць затрыманы.
<p>24 А Тамаш, адзін з дванаццацёх, каторы завецца Дыдымус, ня быў з імі, калі прыходзіў Езус.
<p>25 Дык другія вучні сказалі яму: Мы відзелі Пана. Ён-жа сказаў ім: Калі я ня ўбачу  ў руках ягоных прабоіны ад цьвікоў, і не ўлажу пальца майго ў месца цьвікоў, і не ўлажу рукі маей у бок ягоны, ня ўверу. 
<p>26 А восем дзён пасьля былі ізноў вучні ягоны ў доме і Тамаш з імі. Прыйшоў Езус пры замкнёных дзьвярох і стаў пасярэдзіне і сказаў: Супакой вам!
<p>27 Потым сказаў Тамашу: улажы палец твой сюды і паглядзі рукі мае, і падыймі руку тваю і ўлажы ў бок мой, і ня будзь няверным, але верным.
<p>28 Адказаў Тамаш і сказаў яму: Пан мой і Бог мой!
<p>29 Сказаў яму Езус: Затым што ты мяне ўбачыў, Тамашу, ты ўверыў: багаслаўленыя, каторыя ня ўбачылі і ўверылі.
<p>30 Многа-ж і іншых знакаў учыніў Езус на вачох сваіх вучняў, якія не запісаны ў гэтай кнізе.
<p>31 Гэтыя-ж запісаны, каб вы верылі, што Езус ёсьць Хрыстус, Сын Божы, і каб верачы, мелі жыцьцё ў імя ягонае.

<h4>21 Разьдзел.</h4>
<p>1 Пасьля ізноў зьявіўся Езус вучням каля Тыбэрыядзкага мора. А зьявіўся так:
<p>2 Былі разам Сымон Пётр і Тамаш, каторы завецца Дыдымус, і Натанаэль, каторы быў з Каны Галілейскай, і сыны Зэбэдэя, і другія два з ягоных вучняў.
<p>3 Сказаў ім Сымон Пётр: Іду лавіць рыбу. Сказалі яму: Ідзём і мы з табою. І выйшлі, і селі ў лодку, і ў тую ноч не злавілі нічога.
<p>4 Калі-ж настала раніца, стаў Езус на беразе: аднак вучні не пазналі, што гэта Езус.
<p>5 Дык Езус сказаў ім: Дзеці, ці маеце што есьці? Адказалі яму: Не.
<p>6 Сказаў ім: Закіньце сець на правы бок лодкі і знойдзеце. Дык закінулі, і ўжо не маглі яе цягнуць дзеля мноства рыбы.
<p>7 Дык сказаў вучань, каторага любіў Езус, Пятру: гэта Пан. Сымон Пётр, як пачуў, што гэта Пан, апаясаўся сукняй, бо быў голы, і кінуўся ў мора.
<p>8 Другія-ж вучні прыплылі ў лодцы (бо недалёка былі ад зямлі, але так на дзьвесьце локцяў), цягнучы сець рыбы. 
<p>9 А як выйшлі на зямлю, убачылі разложаныя вуглі і рыбу на іх паложаную, і хлеб.
<p>10 Сказаў ім Езус: Прынясеце рыбы, якое вы цяпер налавілі.
<p>11 Пайшоў Сымон Пётр і выцягнуў на зямлю сець, поўную вялікіх рыбаў, што пяцьдзесят тры. І хоць гэтулькі было, сець не парвалася.
<p>12 Сказаў ім Езус: Ідзеце, абедайце. І ніхто з сядзячых пры ядзе не адважыўся спытацца ў яго: Хто ты? – ведаючы, што гэта Пан.
<p>13 І падыйшоў Езус, і ўзяў хлеб, і даваў ім, таксама і рыбы.
<p>14 Гэта ўжо трэці раз зьявіўся Езус сваім вучням, пасьля таго як устаў з умерлых.
<p>15 Калі-ж паабедалі, сказаў Езус Сымону Пятру: Сымоне Янаў, ці ты любіш мяне болей, чым гэтыя? Сказаў яму: Так, Пане, ты ведаеш, што я цябе люблю. Сказаў яму: Пасі баранкі мае.
<p>16 Сказаў яму ізноў: Сымоне Янаў, ці ты любіш мяне? Сказаў яму: Так, Пане, ты ведае, што я цябе люблю. Сказаў яму: Пасі баранкі мае.
<p>17 Сказаў яму трэці раз: Сымон Пётр, ці ты любіш мяне? Засмуціўся Пётр, што сказаў яму трэці раз: “Ці ты любіш мяне”? і сказаў яму: Пане, ты ўсё ведаеш, ты ведаеш, што я люблю цябе. Сказаў яму: Пасі авечкі мае.
<p>18 Сапраўды, сапраўды кажу табе, калі ты быў маладзейшы, ты падпяразваўся і хадзіў, куды хацеў. Але калі пастарэеш, выцягнеш рукі твае і другі цябе падпяража і павядзе, куды ты ня хочаш.
<p>19 Гэтае-ж сказаў, азначаючы, якою сьмерцяй ён меў уславіць Бога. І сказаўшы гэтае, сказаў яму: Ідзі за мною.
<p>20 Пётр, абярнуўшыся, убачыў таго вучня, каторага любіў Езус, ідучага за ім, каторы на вячэры і абапёрся на грудзях ягоных і сказаў: “Пане, хто гэта, што цябе выдасьць”?
<p>21 Дык яго калі ўбачыў Пётр, сказаў Езусу: Пане, а ён хто?
<p>22 Сказаў яму Езус: Калі-б я хацеў, каб ён так астаўся, пакуль я прыйду, табе што да гэтага? Ты ідзі за мною.
<p>23 Дык разыйшлася гэтая мова між братоў, што вучань той не памрэ. Але не сказаў яму Езус: “Не памрэ”, але “Калі-б я хацеў, каб ён так астаўся, пакуль я прыйду, што табе да гэтага”?
<p>24 Гэта ёсьць той вучань, каторы дае пасьведчаньне аб гэтым і гэтае напісаў, і мы ведаем, што пасьведчаньне ягонае ёсьць праўдзівае.
<p>25 Ёсьць-жа і многа другога, што ўчыніў Езус, што калі-б апісываць паасобку, думаю, што і сам сьвет ня мог-бы зьмясьціць тых кніг, якія трэба было-б напісаць.
<p>24 Увесь касьцёл у Эфэзе, дзе жыў сьв. Ян, ведаў, што гэтае ўсё апісаў Ян апостал і што напісанае ёсьць шчырая праўда.
<p>25 Гэта значыць, што трэба было-б  в е л ь м і  м н о г а напісаць кніг, каб падрабязна апісаць усё, што чыніў Езус.