ЛІСТ СЬВЯТОГА АПОСТАЛА ЯКУБА

<h4> 1</h4>
<p>1 Якуб, слуга Бога і Госпада Езуса Хрыста, вітае дванаццаць пакаленьняў, што ў расьцярушаньні.
<p>2 Браты мае! Уважайце сабе за вялікую радасьць, калі вас трывожаць розныя спакусы.
<p>3 Ведайце, што выпрабаваньне веры вашай выклікае цярплівасьць.
<p>4 Цярплівасьць жа вядзе да чыну дасканалага, каб вы былі дасканалымі ды беззаганнымі, без ніякіх недахопаў.
<p>5 Калі ж каму не хапае мудрасьці, хай просіць яе ў Бога, Які дае ўсім шчодра без дакораў, і дасьць яму.
<p>6 Хай жа ён просіць з вераю, ані крыху не сумняваючыся, бо хто сумняваецца, той падобны да марской хвалі, якую вецер падымае і ганяе.
<p>7 Хай гэткі чалавек не спадзяецца атрымаць што-колечы ад Госпада,
<p>8 бо ён — чалавек двудушны ды нетрывалы на ўсіх сваіх шляхах.
<p>9 Хай пакорны брат ганарыцца са свайго падвышэньня,
<p>10 а багаты — са свайго паніжэньня, бо праміне, як краска палявая.
<p>11 Бо ўзыйшло ўпальнае сонца і высушыла траву, ды завяла разам краска, і счэз прыгожы выгляд. Так і багаты змарнее на шляхах сваіх.
<p>12 Шчасьлівы чалавек, які выстаіць у спакусе, бо па выпрабаваньні атрымае вянок жыцьця, абяцаны Богам тым, што любяць Яго.
<p>13 Хай ніхто спакушаны ня кажа, што Бог яго спакушае, бо Бог не дазнае спакусы зла, ды нікога не спакушае.
<p>14 Зводзіць кожнага сваё пажаданьне ды яго прывабнасьць.
<p>15 А пажаданьне, пачаўшы, спрычыняе грэх, а дапушчаны грэх спрычыняе сьмерць.
<p>16 Не дапушчайцеся грэху, браты мае найдаражэйшыя!
<p>17 Усякае дабро, што нам даецца, ды ўсякі дар дасканалы з гары ад Айца сьвятла зыходзіць, у каторага няма перамены ані ценю зьменнасьці.
<p>18 Нарадзіў нас словам праўды з уласнай волі, каб былі мы першакамі Ягоных тварэньняў.
<p>19 Ведайце, браты мае дарагія: хай кожны чалавек будзе хуткі слухаць, а павольны да гутаркі ды няскоры да злосьці.
<p>20 Бо злосьць чалавека не спрычыняецца да справядлівасьці Божай.
<p>21 Дык адкіньце ўсякі бруд і лішнюю злосьць, і з пакораю прыймайце засеянае ў вас слова, каторае можа збавіць душы вашыя.
<p>22 Будзьце выканаўцамі слова, а ня толькі слухачамі, якія саміх сябе ашукваюць.
<p>23 Бо калі хто толькі слухае слова, а не спаўняе яго, ён падобны да чалавека, які аглядае ўласны воблік свой у люстэрку;
<p>24 бо ён паглядзеў на сябе, адыйшоўся і зараз забыўся, якім ён быў.
<p>25 Хто ж спазнае дасканалы закон свабоды і вытрывае ў ім, той станецца не забываючым слухачом, але выканаўцам чыну, і шчасьлівы будзе ў сваёй дзейнасьці.
<p>26 Калі хто думае, што ён пабожны, а не трымае языка свайго, ашукваючы сэрца сваё, таго пабожнасьць пустая.
<p>27 Пабожнасьць праўдзівая і беззаганная перад Богам і Айцом вось якая: апекавацца сіротамі і ўдовамі, памагаючы ў іхніх бедах ды беззаганным усьцерагчыся ад гэтага сьвету.

<h4> 2</h4>
<p>1 Браты мае! У веры вашай у Госпада нашага Езуса Хрыста праслаўленага не аглядайцеся на асобу.
<p>2 Бо калі б на вашае сабраньне прыйшоў чалавек з залатым пярсьцёнкам, багата адзеты, ды прыйшоў таксама чалавек бедны ў брудным адзеньні,
<p>3 дык ці вы не зьвярнулі б ўвагі на таго, пышна адзетага, і ці не сказалі б: “Сядзь тут на выгодным месцы”, а беднаму пэўна сказалі б: “Ты пастой там, або сядзь каля маіх ног”.
<p>4 Дык ці вы ня судзіце ў сабе і ці ня робіцеся суддзямі з нягоднымі думкамі?
<p>5 Паслухайце, браты мае ўмілаваныяя! Ці ня выбраў Бог бедных гэтага сьвету на багатых вераю і на спадкаемцаў Каралеўства, якое абяцаў тым, што любяць Яго?
<p>6 Вы ж зьняважылі беднага. Ці не багатыя зьдзекуюцца над вамі, і ці не яны цягаюць вас па судах?
<p>7 Ці ж не яны блюзьняць на добрае імя, якое прызвана над вамі?
<p>8 Дык калі выпаўняеце каралеўскі закон паводле Пісаньня: “Любі бліжняга свайго як самога сябе,” — добра робіце.
<p>9 Калі ж аглядаецеся на асобы, дапускаецеся грэху і будзеце асуджаныя законам як злачынцы.
<p>10 Хоць бы хто споўніў увесь закон, а парушыў толькі адно прыказаньне, становіцца ў-ва ўсім вінаватым.
<p>11 Бо Той, хто сказаў: “Не чужалож”, сказаў таксама: “Не забівай”. Дык калі не чужаложыш, але забіваеш, становішся парушальнікам закону.
<p>12 Гаварыце і рабіце так, як людзі, каторыя будуць суджаны па закону свабоды.
<p>13 Таму, хто не аказаў міласэрдзя, будзе суд без міласэрдзя, бо міласэрдзе вышэй суду.
<p>14 Што за карысьць, браты мае, каб хто казаў, што мае веру, але ўчынкаў ня меў бы? Ці такая вера збавіць яго?
<p>15 Калі брат або сястра ня маюць у што адзецца ды ня маюць на штодзень хлеба,
<p>16 а нехта з вас скажа ім: “Ідзеце ў супакоі, грэйцеся і ешце”, ды ня дасьць ім таго, што неабходнае целу, што за карысьць?
<p>17 Так і вера, калі ня мае ўчынкаў, сама па сабе мёртвая.
<p>18 Можа скажа хто: “Ты маеш веру, а я — учынкі”. Пакажы ты мне веру тваю без учынкаў, а я пакажу табе маю веру са сваіх учынкаў.
<p>19 Ты верыш, што адзін ёсьць Бог? Добра робіш, але і дэманы вераць і дрыжаць!
<p>20 Хочаш ведаць, нікчэмны чалавеча, што вера без учынкаў бясплодная?
<p>21 Ці ж не з учынкаў апраўдаўся бацька наш Абрагам, калі склаў у ахвяру на аўтары сына свайго Ізаака?
<p>22 Бачыш, што вера супрацоўнічала з яго ўчынкамі, ды вера праз учынкі сталася дасканалай.
<p>23 І збылося Пісаньне, дзе сказана: “Паверыў Абрагам Богу, і залічана гэта яму за заслугу”, і таму названы ён сябрам Божым.
<p>24 Бачыце, што ўчынкі апраўдваюць чалавека, але не сама вера.
<p>25 Падобна і распусьніца Рагаб ці не з учынкаў была апраўдана, прыймаючы пасланцаў ды іншай дарогай іх адпраўляючы?
<p>26 Як бо цела бяз духа мёртвае, так і вера без учынкаў мёртвая.

<h4> 3</h4>
<p>1 Хай з вас многія ня квапяцца быць настаўнікамі, браты мае, бо тым цяжэйшы, ведайце, атрымаем прысуд.
<p>2 Бо ўсе мы шмат у чым грашым. Калі хто словам не грашыць, той дасканалы чалавек, які можа таксама авалодаць усім целам сваім.
<p>3 Калі акелзаваем коні, каб слухаліся нас, то кіруем усім іхнім целам.
<p>4 Вось і караблі, хоць такія вялікія, і магутныя вятры іх носяць, а кіруюцца маленькім стырном туды, куды корнік захоча.
<p>5 Так і язык, хоць малая частка цела, вялікую ролю мае. Вось малы агеньчык вялікі лес падпальвае.
<p>6 І язык — гэта агонь, прычына ўсякай злачыннасьці. Язык так зьмешчаны паміж усіх нашых членаў, што апаганьвае ўсё цела, ды, сам запалены пякельным агнём, запальвае ўсё кругом.
<p>7 Усе вось гатункі зьвяроў і птушак, гадаў ды марскіх жывёлінаў утаймоўваюцца; і сапраўды ўтаймаваныя чалавекам.
<p>8 Языка ж ніводзін чалавек ня можа ўтаймаваць; гэта — разбураючае зло, поўнае сьмяротнай атруты.
<p>9 Ім багаславім Госпада і Айца, ды ім жа праклінаем людзей, створаных на падабенства Божае.
<p>10 З тых самых вуснаў выходзіць багаславенства і праклён. Не павінна так быць, браты мае!
<p>11 Ці ж з таго самага жарала можа выцякаць вада салодкая і горкая?
<p>12 Ці ж можа, браты мае, дрэва фіговае радзіць аліўкі, або вінаградны ўшчэп — фігі? Ня можа салоная крыніца даваць салодкую ваду.
<p>13 Хто з-паміж вас мудры і разважлівы? Хай пакажа гэта на справе добрымі паводзінамі і мудрай лагоднасьцю.
<p>14 Калі ж у сэрцах вашых адчуваеце горкую зайздрасьць і калатлівасьць, дык не хваліцеся і не хлусіце насупраць праўдзе.
<p>15 Гэта мудрасьць не з гары зыходзячая, але зямная, жывёльная, шатанская.
<p>16 Дзе бо зайздрасьць і звадкі, там бязладьдзе ды ўсякая злачыннасьць.
<p>17 А мудрасьць, што з гары, перад усім чыстая, пасьля мірная, сьціплая, уступлівая, поўная міласэрдзя і добрых пладоў, бесстаронная ды некрывадушная.
<p>18 Плод жа справядлівасьці ў супакоі сеецца тымі, што робяць мір.

<h4> 4</h4>
<p>1 З чаго ўзьнікаюць войны ды скуль звадкі паміж вамі? Ня скуль інакш, як з пажаданьняў вашых, што ўздымаюцца ў членах вашых.
<p>2 Жадаеце і ня маеце; забіваеце і зайздросьціце, і ня можаце здабыць; вадзіцеся ды б’іцёся. Ня маеце, бо ня просіце,
<p>3 просіце і не атрымоўваеце, бо блага просіце, імкнучыся толькі задаволіць свае пажаданьні.
<p>4 Чужаложнікі, ці вы ня ведаеце, што сяброўства з гэтым сьветам ёсьць варожасьць Богу? Дык хто хацеў бы стацца прыяцелем гэтага сьвету, той робіцца непрыяцелем Бога.
<p>5 Можа ўважаеце, што дарма Пісаньне кажа: “Зайздросна любіць Дух, які пражывае ў нас”?
<p>6 Дык большую дае ласку паводле таго, як сказана: “Бог працівіцца пыхлівым, а пакорным ласку дае”.
<p>7 Дык пакарыцеся Богу; а супраціўцеся д’яблу, і ён уцячэ ад вас.
<p>8 Туліцеся да Бога, і Ён прытуліць вас. Ачысьціце рукі, грэшнікі, усьвяціце сэрцы, крывадушнікі.
<p>9 Кайцеся, плачце і сумуйце: хай сьмех ваш абернецца ў жалобу, а радасьць — у жаль.
<p>10 Спакарыцеся перад Госпадам, і Ён падыме вас.
<p>11 Браты, не ачарняйце адзін аднаго. Хто ачарняе брата свайго або асуджае брата свайго, той парушае закон ды асуджае закон. А калі ты асуджаеш закон, дык ты не выпаўніцель закону, але суддзя.
<p>12 Адзін жа Законадаўца і Суддзя, які можа збавіць або загубіць. А ты хто такі, што судзіш бліжняга?
<p>13 Вы, што кажаце цяпер: “Сёньня або заўтра пойдзем у той ці іншы горад і пражывём там год, зоймемся гандлем ды заробім”,
<p>14 ці вы ведаеце, што будзе заўтра з жыцьцём вашым? Вы бо пара, што на хвіліну зьяўляецца, а потым прападае.
<p>15 Таму кажыце: “Калі Госпад захоча, буду жыць і рабіць тое ці іншае”.
<p>16 Вы цяпер пахваляецеся ў сваёй пыхлівасьці. Кожнае такое пустахвальства ліхое.
<p>17 Таму той, хто можа рабіць дабро, і ня робіць, грашыць.

<h4> 5</h4>
<p>1 Дык жа цяпер, багацеі, плачце і галасіце ў горы, якое надыходзіць на вас.
<p>2 Багацьці вашы збутвелі, адзеньні вашыя моль стачыла,
<p>3 золата вашае і серабро паржавела, ды іржа іхняя будзе сьведчаньнем супраць вас і як агонь, будзе нішчыць целы вашыя. Узбагаціліся вы на апошнія дні.
<p>4 Вось жа галосіць заробак работнікаў, што жалі палі вашыя, каторы вы затрымалі і лямант жанцоў дайшоў да вушэй Госпада Магуцьцяў.
<p>5 Балявалі вы на зямлі ды жылі ў распусьце, напасьвілі сэрцы вашыя на дзень забойства.
<p>6 Засудзілі і забілі вы Справядлівага; Ён не працівіўся вам.
<p>7 Дык будзьце цярплівымі, браты, аж да прыйсьця Госпада. Як зямляроб, спадзяючыся дарагога плёну зямлі, цярпліва чакае, пакуль ня зыйдзе раньні і позьні дождж,
<p>8 гэтак і вы будзьце цярплівымі і ўмацоўвайце сэрцы вашыя, бо набліжаецца прыход Госпадаў.
<p>9 Не наракайце, браты, адзін на другога, каб не былі асуджаны, бо ўжо ля дзьвярэй стаіць Судьдзя.
<p>10 За прыклад, браты, вазьміце стойкасьць і цярплівасьць прарокаў, каторыя прамаўлялі ў імя Госпада.
<p>11 Вось жа называем шчасьлівымі тых, што вытрывалі. Вы чулі пра цярплівасьць Гіёба ды бачылі канец яго ад Госпада, бо Госпад вельмі літасьцівы і міласэрны.
<p>12 Перад усім, браты мае, не прысягайце ані на неба, ані на зямлю, ані якой іншай прысягай, але няхай будзе ў вас: “так” — “так”, і “не” — “не”, каб не папасьці пад суд.
<p>13 Смуткуе хто з вас? Хай моліцца. Радуецца хто? Хай псальмы сьпявае.
<p>14 Хварэе хто з вас? Хай пакліча старшых Царквы, ды хай яны моляцца за яго, намашчаючы яго алеем у імя Госпада.
<p>15 І малітва з верай збавіць хворага, і Госпад падыме яго; і калі б меў грахі, будуць яму адпушчаны.
<p>16 Дык прызнавайцеся адны другім у грахах ды маліцеся адны за другіх, каб атрымалі здароўе. Бо вялікую сілу мае стойкая малітва справядлівага.
<p>17 Гальяш быў чалавекам падобным да нас, але малітваю маліўся, каб не было дажджу, і не ішоў дождж на зямлю тры гады і шэсьць месяцаў.
<p>18 Затым зноў маліўся, і неба дало дождж, і зямля выдала свой плён.
<p>19 Браты мае! Калі б хто з вас адыйшоў ад праўды, а хто другі яго навярнуў,
<p>20 хай ведае той, хто навярнуў грэшніка з блуднай дарогі ягонай, што збавіць душу ягоную ад сьмерці ды закрые многа грахоў.