ЛІСТ ГЕБРАЯМ СЬВЯТОГА АПОСТАЛА ПАЎЛА

<h4> 1</h4>
<p>1 Многа разоў і многімі спосабамі прамаўляў здаўна Бог да бацькоў нашых праз прарокаў.
<p>2 У апошнія ж гэтыя дні, прамовіў Ён да нас праз Сына, якога паставіў спадкаемцам усяго, праз якога стварыў і вякі.
<p>3 Ён — водбліск славы і адбітак Ягонай істоты, які трымае ўсё словам магутнасьці сваёй і, зьдзейсьніўшы ачышчэньне грахоў, сядзіць праваруч велічы на вышынях,
<p>4 на столькі вышэйшы за анёлаў, на колькі вышэйшае ад іх дастаў у спадчыне імя.
<p>5 Каму бо з анёлаў сказаў Ён калісьці: “Ты — Сын Мой, Я Цябе сягоньня спарадзіў”? Або зноў: “Я буду Яму Бацькам, а Ён будзе Мне Сынам”?
<p>6 А калі зноў уводзіць Першароднага ў сьвет, кажа: “І будуць пакланяцца Яму ўсе Божыя анёлы”.
<p>7 А да анёлаў вось што кажа: “Ён творыць анёламі сваімі духаў і слугамі сваімі полымя агню”.
<p>8 А да Сына: “Трон Твой, Божа, на вякі вечныя, скіпер справядлівасьці — скіпер валадарства Твайго.
<p>9 Узьлюбіў Ты справядлівасьць і зьненавідзеў беззаконьне, таму намасьціў Цябе, Божа, Бог Твой алеем радасьці больш за супольнікаў Тваіх”.
<p>10 І яшчэ: “Ты, Госпадзе, на пачатку заснаваў зямлю, і неба — тварэньне рук тваіх.
<p>11 Яны прападуць, а Ты застанешся, і ўсе яны, як вопратка састарэюць,
<p>12 і як адзеньне зьменіш іх, і зьменяцца, а Ты той самы трываеш, і гады Твае ня спыняцца”.
<p>13 Да каго ж з анёлаў сказаў Ён калісьці: “Сядзь праваруч Мяне, пакуль не пакладу ворагаў Тваіх ля падножжа ног Тваіх”?
<p>14 Ці ж ня ўсе яны ёсьць паслугуючымі духамі, пасланымі на паслугу тым, якія атрымаюць у спадчыну збаўленьне?

<h4> 2</h4>
<p>1 Таму неабходна нам пільна сачыць за тым, што чулі, каб часам не зыйсьці з дарогі.
<p>2 Бо калі праз анёлаў абвешчанае слова мела такую моц, што ўсякі праступак і непаслухмянасьць атрымоўвалі справядлівую кару,
<p>3 то якім чынам мы зможам ад яе ўхіліцца, калі мы занядбалі так вялікую (ласку) збаўленьня? Яно спачатку было абвешчана Госпадам, а ў нас умацавана было чуўшымі ад Яго
<p>4 за падцьвярджэньнем Божым знакамі, і цудамі, і ўсякімі магутнасьцямі, і дарамі Духа Сьвятога, раздаванымі паводле Яго волі.
<p>5 Не анёлам бо падуладніў Бог будучы сьвет, пра які мы гаворым.
<p>6 Засьведчыў жа хтосьці ў адным месцы, кажучы: “Хто такі чалавек, што Ты памятаеш пра яго, або сын чалавечы, што Ты адведваеш яго?
<p>7 Мала панізіў Ты яго ад анёлаў, хвалою і пашанаю ўкаранаваў Яго,
<p>8 і ўсё паклаў Ты пад ногі яго”. Калі ж усё паддаў Ягонай ўладзе, то нічога не засталося непадуладным Яму. Цяпер жа бачым, што яшчэ ня ўсё падчынена Яму.
<p>9 Вось у Тым, які быў мала паніжаны ад анёлаў, бачым Езуса, замучанага сьмерцю, укаранаванага славай і пашанай, каб ласка Божая для ўсіх была выслужана сьмерцю.
<p>10 Належылася бо, каб Той, для якога ўсё і праз якога ўсё было створана, Таго, каторы шмат сыноў прывёў у славу, Правадыра збаўленьня іхняга, удасканаліў праз цярпеньне.
<p>11 Бо хто ўсьвячае і тыя, якія ўсьвячаюцца, ад Аднаго ўсе. Дзеля таго Ён не саромеецца называць іх братамі,
<p>12 кажучы: “Абвяшчу імя Тваё Маім братам, пасярод сабраньня буду славіць Цябе”.
<p>13 І яшчэ: “Я буду спадзявацца на Яго”. Ды яшчэ: ;Вось Я і дзеці, якіх даў Мне Бог”.
<p>14 Дык калі дзеці сталіся ўдзельнікамі ў целе і крыві, і Ён таксама стаўся ўдзельнікам у іх (целе і крыві), каб сьмерцю зьнішчыць таго, які мае ўладу сьмерці, гэта значыць д’ябла,
<p>15 і каб вызваліць тых, што праз страх сьмерці на ўсё жыцьцё былі адданыя ў няволю.
<p>16 Бо не анёлаў Ён прыймае, але патомства Абрагама прыймае.
<p>17 Дзеля гэтага Ён павінен быў у-ва ўсім упадобніцца да братоў, каб стацца міласэрным і верным Першасьвятаром у Бога, каб ачысьціць грахі народу,
<p>18 бо таму, што Ён сам быў спакушаны і цярпеў, можа тым, якія спакушаныя, дапамагчы.

<h4> 3</h4>
<p>1 Дык, вось браты сьвятыя, удзельнікі нябеснага пакліканьня, пазнайце Апостала і Першасьвятара вызнаньня нашага, Езуса,
<p>2 бо Ён верны Таму, хто Яго стварыў, як і Майсей у-ва ўсім доме Яго.
<p>3 Бо Ён прызнаны дастойным славы большае за Майсея, як большую славу мае ў параўнаньні з домам той, хто яго збудаваў.
<p>4 Кожны дом, вядома, некім пабудаваны, а вось Той, хто ўсё стварыў, ёсьць Бог.
<p>5 І Майсей, вядома, верны быў у-ва ўсім доме Яго, як слуга, на сьведчаньне таго, што павінна было быць сказаным.
<p>6 Хрыстос жа — як Сын у доме сваім. Дом жа гэты — мы, калі захаваем непахісны давер і слаўную надзею аж да канца.
<p>7 Таму вось што кажа Дух Сьвяты: “Сёньня, калі пачуеце голас Ягоны,
<p>8 не рабеце цьвёрдымі сэрцаў вашых, як у час узбунтаваньня, як у дзень спакушэньня на пустыні,
<p>9 дзе спакушалі Мяне бацькі вашы, і выпрабоўвалі, хоць і бачылі даконы Мае праз сорак гадоў.
<p>10 Таму вось разгневаўся Я на гэта пакаленьне і сказаў: заўсёды блукаюцца яны сэрцам; не пазналі яны вось шляхоў Маіх.
<p>11 Дык пакляўся Я ў гневе Маім: Ня ўвойдуць яны ў супачынак Мой”.
<p>12 Глядзіце, браты, каб не было між вас прыпадкам ліхога сэрца няверучага, што адступіцца ад Бога жывога,
<p>13 але заахвочвайце самі сябе што дня, пакуль трывае гэтае “сёньня”, каб не зацьвярдзеў хто з вас праз падман грэху.
<p>14 Бо супольнікамі Хрыста сталіся мы, калі толькі пачатае жыцьцё аж да канца захаваем,
<p>15 Бо кажа: “Сёньня, калі пачуеце голас Ягоны, не рабіце цьвёрдымі сэрцаў вашых, як у час узбунтаваньня”.
<p>16 Бо некаторыя, слухаючы, абураліся, але ня ўсе, што выйшлі з Эгіпту з Майсеем.
<p>17 На каго ж гневаўся Ён праз сорак гадоў? Ці не на тых, што саграшылі, чые косьці параскіданы па пустыні?
<p>18 А каму ж гэта пакляўся, што ня ўвойдуць ў супачынак Ягоны, калі ня тым, што не паверылі?
<p>19 І бачым, што не змаглі ўвайсьці праз недаверства.

<h4> 4</h4>
<p>1 Высьцерагаймася тады таго, каб, калі яшчэ трывае абяцаньне ўвайсьці ў Ягоны супачынак, не падумаў хто з вас часам, што яго пазбаўлены.
<p>2 Бо і нам абвешчана добрая вестка таксама як і тым, але не дало карысьці ім чутае слова, бо не спалучана было яно з вераю тых, якія гэта слова чулі.
<p>3 Бо мы, паверыўшыя, уваходзім у супачынак, бо Ён сказаў: “Як пакляўся Я ў гневе Маім: Ня ўвойдуць яны ў супачынак Мой”, хоць даконы Ягоныя былі скончаныя ад заснаваньня сьвету.
<p>4 Бо Ён сказаў у адным месцы пра сёмы дзень так: “І супачыў Бог у сёмы дзень ад усіх дзеяньняў сваіх”.
<p>5 І вось яшчэ зноў: “Ня ўвойдуць яны ў супачынак Мой”.
<p>6 Дык вось застаецца, што ўвойдуць у супачынак некаторыя, а тыя, якім было раней абвешчана, не ўвайшлі з прычыны непаслухмянства свайго.
<p>7 Дык зноў вызначае Ён нейкі дзень, “Сёньня”, кажучы праз Давіда па некаторым часе, як і перад гэтым было сказана: “Сёньня, калі пачуеце голас Ягоны, не рабіце цьвёрдымі сэрцаў вашых”.
<p>8 Калі б Ёзуэ ўвёў іх у супачынак, ніколі б не гаварыў (Бог) пра іншы дзень пасьля гэтага.
<p>9 Дык пакідаецца адпачынак (суботы) для народу Божага.
<p>10 Бо хто ўвайшоў у супачынак Ягоны, таксама супачне ад працы сваёй, як і Бог ад сваёй.
<p>11 Дык стараймася ўвайсьці ў супачынак гэты, каб хто-небудзь не папаўся ў той самы прыклад непаслухмянасьці.
<p>12 Бо жывое Слова Божае і дзейснае, і вастрэйшае ад усякага мяча двусечнага, і пранікае ажно да разьдзяленьня душы і духа, саставаў і шпіку, і судзіць думкі і намеры сэрца.
<p>13 Ніводнае тварэньне перад ім не схаваецца, усё вачам Яго абнажона і адкрыта, Яму належыцца ад нас разрахунак.
<p>14 Маючы вось Першасьвятара вялікага, прайшоўшага праз неба, Езуса, Сына Божага, трымаймася моцна вызнаньня.
<p>15 Бо маем мы не такога Першасьвятара, які б ня мог нам спачуваць у нашых немачах, але падобна нам, спакушанага ў-ва ўсім, апроч грэху.
<p>16 Хадзем жа тады з даверам да Ягонага трону ласкі атрымаць міласэрдзе і знайсьці ласку патрэбнай дапамогі.

<h4> 5</h4>
<p>1 Бо ўсякі першасьвятар з людзей бярэцца і для людзей стаўляецца ў тых справах, якія адносяцца да Бога, каб складаў дары і ахвяры за грахі,
<p>2 каб мог спачуваць тым, што ня ведаюць, або заблукалі, бо ён і сам адчувае кволасьць,
<p>3 і таму павінен нейкім чынам як за народ, так і за сябе самога складаць ахвяры за грахі.
<p>4 Ніхто сам сабе ня возьме гэтай дастойнасьці, але той, хто пакліканы Богам, як Аарон.
<p>5 Так і Хрыстос ня сам сябе ўславіў дастойнасьцю стацца Першасьвятаром, але Той, які сказаў Яму: “Ты — Сын Мой, Я сёньня спарадзіў Цябе”,
<p>6 як падобна ў іншым месцы Ён кажа: “Ты — сьвятар навекі на ўзор Мэльхісэдэха”.
<p>7 Ён у дні (жыцьця) цела свайго моцным голасам і са сьлязьмі прыносіў малітвы і просьбы свае Таму, каторы мог захаваць Яго ад сьмерці, і выслуханы быў дзеля сваёй богаадданасьці.
<p>8 І вось, хоць быў Сынам, навучыўся з таго, што перацярпеў, паслухмянасьці,
<p>9 і выканаўшы (усё), стаўся ўсім слухаючым Яго прычынай збаўленьня вечнага,
<p>10 названы Богам Першасьвятаром на ўзор Мэльхісэдэха.
<p>11 Пра Яго многа нам трэба было б гаварыць, але цяжка выясьніць гэта, бо сталіся вы няздольнымі слухаць.
<p>12 Адносна часу вы павінны б быць настаўнікамі, а вось вы зноў патрабуеце, каб хто вас вучыў пачаткам словаў Божых, і вы такія, што вам малако належыцца, а не цяжкая страва.
<p>13 Кожны з вас хто корміцца малаком, нясьведамы слова справядлівасьці, бо ён — дзіцятка.
<p>14 Для дарослых жа цяжкая страва, бо яны праз ужываньне маюць розум, каб разабрацца што добрае, а што благое.

<h4> 6</h4>
<p>1 Дзеля таго, мінуўшы пачаткі слова Хрыстовага, уздымемся да справаў больш дасканалых, не бяручыся зноў закладваць падмуркі адносна пакуты за мёртвыя ўчынкі і адносна веры ў Бога,
<p>2 навукі аб хросьце, а таксама ўскладаньня рук, уваскрасеньня мёртвых і вечнага суду.
<p>3 І гэта зробім, калі Бог дазволіць.
<p>4 Немагчыма бо ёсьць, каб тыя, што ўжо раз былі асьвечаны, што таксама пакаштавалі дару нябеснага ды сталіся ўдзельнікамі Духа Сьвятога,
<p>5 якія добра пакаштавалі Божае Слова і магутнасьць будучага веку,
<p>6 ды адпалі, маглі быць адноўленыя да пакуты. Крыжуюць вось яны зноў у саміх сабе Сына Божага і зьневажаюць Яго.
<p>7 Бо зямля, поеная частым дажджом і родзячая расьліны на карысьць тым, якія яе абрабляюць, атрымлівае багаславенства ад Бога.
<p>8 А калі родзіць церні і пустазельле, дык яна — непрыдатная і на праклён, і канец яе — спаленьне.
<p>9 Спадзяемся адносна вас, найдаражэйшыя, што вы лепшыя і бліжэйшыя збаўленьня, хоць мы і гаворым гэтак.
<p>10 Бог бо справядлівы і не забудзецца ўчынкаў вашых і любові, якую выказалі вы дзеля імя Ягонага, паслугаваўшы і паслугуючы сьвятым.
<p>11 Жадаем вам, каб кожны з вас выявіў руплівасьць у дасканаленьні надзеі аж да канца,
<p>12 каб ня сталіся вы лянівымі, але сапраўднымі пасьлядоўнікамі тых, якія вераю і цярплівасьцю бяруць у спадчыну абяцаньне. 
<p>13 Бо Бог, даючы абяцаньне Абрагаму, ня маючы нікога вышэйшага, каб мог на яго прысягнуць, пакляўся самім сабою,
<p>14 кажучы: “Багаслаўляючы, багаслаўляю цябе і, памнажаючы, памножу цябе”.
<p>15 І так (Абрагам), доўгі час чакаючы, атрымаў абяцанае.
<p>16 Людзі бо на вышэйшага ад сябе запрысягаюцца, і кожная спрэчка паміж імі канчаецца прысягаю на завярэньне.
<p>17 Дзеля таго і Бог, хочучы спадкаемцам абяцаньня падкрэсьліць непарушнасьць свайго намеру, скарыстаўся прысягай,
<p>18 каб праз дзьве нязьменныя рэчы, у якіх немагчыма, каб Бог казаў няпраўду, мелі мы моцную пацеху, мы, што хістаючыся, хапаем дадзеную нам надзею,
<p>19 якую маем як якар душы, бясьпечны і пэўны, які пранікае аж за заслону,
<p>20 куды за нас як папярэднік увайшоў Езус, на ўзор Мэльхісэдэха стаўшыся Першасьвятаром навек.

<h4> 7</h4>
<p>1 Гэты вось Мэльхісэдэх, кароль Салему, сьвятар Бога Найвышэйшага, выйшаў на спатканьне Абрагама, які вяртаўся пасьля разгрому каралёў, і багаславіў яго.
<p>2 Яму таксама даў Абрагам дзесяціну з усяго (здабытку). Імя яго абазначае, па-першае кароль справядлівасьці, а потым і кароль Салему, што значыць: кароль Супакою.
<p>3 Бяз бацькі, бяз маці, без радаводу, без пачатку дзён і ня маючы канца жыцьця, ён упадобніўся Сыну Божаму і застаецца сьвятаром навекі.
<p>4 Дык бачыце, які вялікі той, каму патрыярх Абрагам даў дзесяціну з усяго здабытку.
<p>5 Дык і тыя з сыноў Левія, што атрымоўваюць сьвятарства, маюць права браць дзесяціны з народу паводле закону, значыць ад братоў сваіх, хоць і яны выводзяцца з паясьніцы Абрагама.
<p>6 Той жа не залічаўся да іх роду, узяў аднак дзесяціну ад Абрагама і таго, які меў абяцаньне, пабагаславіў.
<p>7 Без ніякай супярэчнасьці той, хто меншы, багаславіцца старэйшым.
<p>8 І тут людзі сьмяротныя бяруць дзесяціны, а там той, хто мае сьведчаньне, што жыве.
<p>9 І калі можна так сказаць, таксама і Леві, які бярэ дзесяціны, аддаў дзесяціну ў асобе Абрагама,
<p>10 бо ён яшчэ быў у паясьніцы бацькі, калі Мэльхісэдэх выйшаў яму насустрач.
<p>11 Калі б дасканаласьць дасягальнай была праз сьвятарства левітаў, народ бо атрымаў закон, які абапіраецца на ім, то пашто было ўстанаўляць яшчэ іншага сьвятара на ўзор Мэльхісэдэха, а не на ўзор Аарона?
<p>12 Бо са зьменай сьвятарства павінен зьмяніцца і закон.
<p>13 Той, пра якога тут гаворыцца, паходзіць з іншага пакаленьня, з якога ніхто не служыў пры аўтары.
<p>14 Ведама ж, што з Юды паходзіць наш Госпад, а Маісей нічога не казаў аб сьвятарах з гэтага пакаленьня.
<p>15 Дык гэта яшчэ больш выразным становіцца, калі на ўзор Мэльхісэдэха выступае іншы сьвятар,
<p>16 каторы не паводле закону цела стаўся такім, але паводле моцы нязьменнага жыцьця.
<p>17 Бо вось прыводзіцца сьведчаньне аб ім: “Ты — сьвятар навекі на ўзор Мэльхісэдэха”.
<p>18 Такім чынам касуецца папярэдні закон дзеля яго кволасьці і некарыснасьці.
<p>19 Нічога бо не давёў той закон да дасканаласьці, але быў аднак уступам лепшай надзеі, праз якую набліжаемся да Бога.
<p>20 Тым больш, што сталася гэта ня без прысягі, бо тыя ставаліся сьвятарамі без прысягі,
<p>21 а гэты — з прысягаю Таго, які сказаў Яму: “Запрысяг Госпад і не пашкадуе: Ты — сьвятар навекі”.
<p>22 Вось чаму Езус стаў Паручыцелем лепшага запавету.
<p>23 І тых многа ставалася сьвятарамі, таму што сьмерць спыняла іх існаваньне;
<p>24 Гэты праз тое, што трывае вечна, мае сьвятарства непераходзячае.
<p>25 Дзеля таго і збаўляць можа Ён назаўсёды прыступаючых праз Яго да Бога, заўсёды жывы, каб за нас заступацца.
<p>26 Такога вось належылася мець нам Першасьвятара, сьвятога, нявіннага, беззаганнага, аддзеленага ад грэшнікаў і ўзвышанага па-над неба,
<p>27 які не павінен, як іншыя першасьвятары, складаць штодзень ахвяры перш за свае грахі, а пасьля — за грахі народу, бо гэта Ён зрабіў раз на заўсёды, складаючы (у ахвяру) самога сябе.
<p>28 Закон бо стаўляе першасьвятарамі людзей кволых, слова ж прысягі, дадзенай пасьля закону, паставіла Сына, дасканалага на-векі.

<h4> 8</h4>
<p>1 З разважаных намі справаў галоўная тая, што мы маем такога Першасьвятара, які сеў праваруч трона Велічы ў небе,
<p>2 служыцеля сьвятыні і праўдзівае палаткі, пастаўленай Госпадам, а не чалавекам.
<p>3 Кожны сьвятар стаўляецца складаць дары і ахвяры, таму трэба, каб і гэты меў нешта для ахвяры.
<p>4 Калі б Ён заставаўся на зямлі, то ня быў бы сьвятаром, таму што ёсьць тут такія сьвятары, што складаюць дары паводле закону.
<p>5 Яны служаць вобразу і цені (рэчаіснасьцяў) нябесных, як сказана было Майсею, калі меў паставіць палатку: “Глядзі вось, зрабі ўсё паводле ўзору, які быў табе паказаны на гары”.
<p>6 Цяпер вось Ён атрымаў лепшае служэньне на столькі, на колькі стаўся пасярэднікам лепшага запавету, які абапіраецца на лепшых абяцаньнях.
<p>7 Бо калі б той першы (запавет) быў без заганы, то ня трэба было б шукаць на яго месца другога.
<p>8 Бо ганячы іх, кажа: “Вось жа настануць дні, — кажа Госпад, — і Я заключу з домам Ізраэля і з домам Юды новы запавет,
<p>9 не паводле запавету, які Я зрабіў з іх бацькамі ў дзень, у які Я ўзяў руку іх, каб вывесьці іх з зямлі Эгіпецкай, бо яны ня вытрывалі ў Маім запавеце, і Я пакінуў іх, — кажа Госпад.
<p>10 Вось жа запавет, які Я дам дом у Ізраэля ў тыя дні, — кажа Госпад, — Дам закон Мой у іх думкі ды ў сэрцы іхнія ўпішу яго, і буду ім Богам, і яны будуць Мне народам.
<p>11 І ніхто ня будзе вучыць бліжняга свайго, ані брата свайго, кажучы: “Пазнай Госпада!” Бо ўсе Мяне пазнаюць ад найменшага аж да найбольшага з іх.
<p>12 Бо міласэрным буду да іх беззаконьняў і ня ўспомню больш пра іхнія грахі”.
<p>13 Кажучы пра “новы”, першы прызнаў старым. А тое, што старое і здаўніваецца, тое блізкае зьніштажэньня.

<h4> 9</h4>
<p>1 Меў, праўда, і першы запавет пастановы служэньня і зямную сьвятыню.
<p>2 Была гэта палатка пастаўленая, у першай частцы якой, называнай (месцам) Сьвятым знаходзіўся сьвечнік, стол і хлябы пакладныя. 
<p>3 А за другой заслонай знаходзілася другая палатка, якая звалася “Сьвятое з сьвятых”,
<p>4 у якой быў залаты кадзільнік і каўчэг запавету, абложаны з кожнага боку золатам, у якім была залатая пасудзіна з маннай і кій Аарона, які расьцвіў, ды табліцы запавету,
<p>5 а зьверху над каўчэгам былі херубіны славы, ацяняючыя перамольню. Аб гэтым падрабязна няма патрэбы цяпер гаварыць.
<p>6 Так вось было ўсё паложана, і да перашай часткі скініі заўсёды ўваходзяць сьвятары, адпраўляючы служэньне сьвятое.
<p>7 Да другой жа часткі скініі толькі раз у год адзін першасьвятар уваходзіў, ды не без крыві, якую складаў у ахвяры за свае грахі і за грахі свайго народу.
<p>8 Гэтым паказвае Дух Сьвяты, што яшчэ не адкрыта дарога да Сьвятога (месца), пакуль стаіць ранейшая палатка.
<p>9 Гэта сымбаль цяперашняга часу, у якім складаныя дары і ахвяры ня могуць зрабіць дасканалым сумленьне таго, які служыць,
<p>10 і адносіцца яно толькі да ежы, пітва, усялякіх абмываньняў паводле зьнешніх пастановаў, пастаўленых да часу выпраўленьня.
<p>11 Але Хрыстос, зьявіўшыся як Першасьвятар будучых даброцьцяў, праз вышэйшую і дасканалейшую, і не рукой, значыць, не на гэтым сьвеце, пастаўленую скінію,
<p>12 і не праз кроў казлоў і быкоў, але праз уласную кроў увайшоў раз і на заўсёды ў (месца) Сьвятое, здабыўшы вечнае адкупленьне.
<p>13 Бо калі кроў казлоў і валоў разам з попелам цяліцы, калі пакрапіць імі, усьвячае нячыстых, даючы ачышчэньне цела,
<p>14 дык тым больш кроў Хрыста, які ахвяраваў самога сябе Богу праз Духа Сьвятога, ачысьціць сумленьне нашае ад мёртвых учынкаў, каб служыць Богу жывому.
<p>15 Вось таму Ён ёсьць Пасярэднік Новага Запавету, каб праз сьмерць адкупіць злачынствы, дапушчаныя пры першым запавеце, і каб пакліканыя да вечнай спадчыны даступіліся да абяцанага.
<p>16 Бо там, дзе ёсьць запавет, там павінна прыйсьці сьмерць таго, хто гэты запавет састаўляе.
<p>17 Запавет толькі пасьля сьмерці набірае правамоцнасьць, іначай ён ня мае вартасьці, пакуль жыве той, хто яго саставіў.
<p>18 Таму і першы запавет быў зацьверджаны не без крыві.
<p>19 Калі ўжо Маісей абвясьціў усяму народу ўсе прыказаньні закону, узяў (ён) кроў казлоў і быкоў з вадой, воўнай чырвонай і гізопам, і пакрапіў як саму кнігу, так і ўвесь народ,
<p>20 кажучы: “Гэта кроў запавету, які Бог вам загадаў”.
<p>21 Падобным спосабам пакрапіў крывёй таксама і скінію, і ўсе начыньні, прызначаныя для служэньня.
<p>22 І амаль усё па закону крывёй ачышчаецца, і без праліцьця крыві няма адпушчэньня.
<p>23 З гэтага вынікае, што вобразы рэчаў нябесных у такі спосаб былі ачышчаны, а самыя рэчы нябесныя патрабавалі шмат дасканалейшых, чым тыя, ахвяраў.
<p>24 Хрыстос жа ўвайшоў не ў сьвятыню, пастаўленую рукамі людзей, будучай адбіткам праўдзівай, але ў самае неба, каб адтуль заступацца за нас у прысутнасьці Бога,
<p>25 ды не па тое, каб меў часта ахвяроўвацца як першасьвятар, які што год уваходзіць у Сьвятое з Сьвятых з чужой крывёю,
<p>26 інакш цярпеў бы там многа разоў ад заснаваньня сьвету. А вось Ён раз аб’явіўся ў гэты час перад канцом сьвету дзеля зьнішчэньня грахоў праз ахвяраваньне самога сябе.
<p>27 І як ўстаноўлена людзям раз памерці, а пасьля — суд,
<p>28 так і Хрыстос адзін раз быў ахвяраваны дзеля зьнішчэньня грахоў многіх, а другі раз зьявіцца бяз грэху дзеля збаўленьня тых, якія Яго чакаюць.

<h4> 10</h4>
<p>1 Закон, маючы цень будучых даброцьцяў, а не саму рэчаіснасьць, аднымі і тымі самымі ахвярамі, што год усьцяж складанымі, ніколі ня можа ўдасканаліць тых, каторыя прыступаюцца (з імі).
<p>2 Інакш перасталі б іх складаць, таму што служыцелі, раз ачышчаныя, ня мелі б ужо сьвядомасьці грэху.
<p>3 Аднак прыпамінаньне грэху што год усё ж застаецца.
<p>4 Немагчыма бо крывёй валоў і казлоў ачысьціцца ад грахоў.
<p>5 Таму, прыходзячы на сьвет, кажа (Хрыстос): “Ахвяры і дару не захацеў Ты, але цела Мне прыгатаваў.
<p>6 Цэлапаленьні і ахвяры за грэх не падабаюцца Табе.
<p>7 Тады сказаў Я: Вось іду, на пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць, Божа, волю Тваю”.
<p>8 Сказаўшы раней: “Ахвяраў і дароў, цэлапаленьняў і ахвяраў за грэх не захацеў Ты, і не падабаюцца яны Табе”, хоць і складаюцца паводле закону,
<p>9 потым сказаў: “Вось іду, каб выканаць, Божа, волю Тваю”. Касуе першае і ўстанаўляе другое.
<p>10 На моцы той волі асьвечаны мы назаўсёды праз ахвяру цела Езуса Хрыста.
<p>11 І кожны сьвятар штодзень служыць і часта ахвяроўвае тыя самыя ахвяры, якія ніяк ня могуць ачысьціць ад грахоў.
<p>12 Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, навек сядзіць праваруч Бога,
<p>13 чакаючы, аж пакуль у канцы ворагі Ягоныя будуць паложаны да падножжа ног Ягоных.
<p>14 Вось Ён адной ахвяраю ўдасканаліў на вякі тых, якія асьвечаны.
<p>15 Сьведчыць нам аб гэтым і Дух Сьвяты, бо сказана:
<p>16 “Такі вось запавет, які заключу з імі ў гэтых днях, — кажа Госпад, — даючы законы Мае ў іхнія сэрцы, і ў розумы іхнія ўпішу іх,
<p>17 ды грахоў і беззаконіяў іхніх ужо ўспамінаць ня буду”.
<p>18 А дзе адпушчэньне (грахоў), там ужо больш ня трэба ахвяры за грэх.
<p>19 Дык маючы тады, браты, пэўнасьць ўвайсьці ў (месца) Сьвятое праз кроў Езуса,
<p>20 які даў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць цела сваё,
<p>21 і маючы вялікага Першасьвятара над домам Божым,
<p>22 прыступайма са шчырым сэрцам, у поўні веры, ачысьціўшы сэрцы ад усякай сьвядомасьці ліхой і з абмытым чыстаю вадою целам.
<p>23 Трымаймася непарушна надзеі, якую вызнаем, бо верны ёсьць Той, які нам даў абяцаньне;
<p>24 і зважайма адзін на аднаго, ажыўляючы любоў і ахвоту да добрых учынкаў.
<p>25 Не прапускайма нашых супольных сабраньняў, як сталася звычкай некаторых, але пацяшаймася, і тым больш, чым больш бачым надыходзячы дзень.
<p>26 Калі бо мы дабраахвотна грашым, маючы пазнаньне праўды, дык няма ўжо ахвяры за грэх,
<p>27 але толькі нейкае страшнае чаканьне суду і жар агню, які павінен будзе паліць супраціўнікаў.
<p>28 Хто не падпарадкоўваецца Закону Майсея, таго без ніякага міласэрдзя караюць сьмерцю пры двух або трох сьведках.
<p>29 Падумайце самі, як шмат страшнейшых караў варты той, які Сына Божага патаптаў ці кроў запавету, якой быў асьвечаны, за звычайную лічыў, або Духа ласкі зьняважыў?
<p>30 Мы бо ведаем Таго, хто сказаў: “Мне помста, і Я дам адплату”, або зноў: “Сам Госпад будзе судзіць свой народ”.
<p>31 Страшна папасьці ў рукі Бога жывога.
<p>32 Прыпомніце мінулыя дні, у якіх вы, прасьвечаныя, перанесьлі вялікі навал пакутаў,
<p>33 іншы раз самі стаўшыся відовішчамі зьняваг і цярпеньняў, або іншы раз быўшы сучасьнікамі падобнае перажываючых.
<p>34 Бо пакутвалі вы разам з увязьненымі, і з радасьцю прынялі вы рабунак вашай маёмасьці, ведаючы, што маеце багацьце лепшае, трывалае.
<p>35 Дык не пакідайце спадзяваньня вашага, якое дасьць вялікую ўзнагароду.
<p>36 Мейце цярплівасьць, каб, спаўняючы волю Божую, дачакаліся абяцаньня.
<p>37 Яшчэ вось крыху, крыху, і прыйдзе Той, які павінен прыйсьці, і не замарудзіць.
<p>38 Бо справядлівы верай жыве; калі б хто хістаўся, не спадабаўся б душы Маёй.
<p>39 Мы ж не зьяўляемся адступнікамі на сваю загубу, але веручымі на збаўленьне душы.

<h4> 11</h4>
<p>1 Вера — гэта зарука чаканага і пэўнасьць у рэчах, якіх ня бачым.
<p>2 Дзякуючы веры продкі атрымалі сьведчаньне.
<p>3 Вераю пазнаём, што Словам Божым наладжаны вякі, каб з нябачных паўсталі рэчы, якія мы бачым.
<p>4 Праз веру Абель прынёс Богу лепшую ахвяру, чым Каін, праз што атрымаў сьведчаньне, што ён справядлівы. Бог бо засьведчыў пра яго дары, і хоць ён памёр, верай дагэтуль гаворыць.
<p>5 Вераю Генох перанесены быў, каб ня бачыў сьмерці, і не знайшлі яго, бо забраў яго Бог; бо перад узяцьцем меў сьведчаньне, што ён мілы Богу.
<p>6 А бяз веры немагчыма падабацца (Богу). Бо трэба верыць, шукаючы Бога, што Ён ёсьць і шукаючым Яго дае нагароду.
<p>7 Вераю атрымаў Ной аб’яўленьне аб тым, чаго яшчэ ня бачана, і з боязьні пабудаваў каўчэг на выратаваньне сям’і сваёй. Вераю асудзіў ён сьвет і праз веру стаўся ўдзельнікам справядлівасьці, якая верай здабываецца.
<p>8 Вераю пакліканы Абрагам паслухаўся пайсьці ў месца, якое павінен быў атрымаць у спадчыну, і выйшаў, ня ведаючы, куды ідзе.
<p>9 Вераю асеў ён у Зямлі Абяцанай, як у чужой, у палатках пражываючы з Ізаакам і Якубам, са спадкаемцамі таго ж самага абяцаньня.
<p>10 Спадзяваўся бо на горад, які мае моцныя фундаманты, будаўнічы якога і творца — Бог.
<p>11 Вераю тая самая Сара, бясплодная, ня гледзячы на ўзрост, атрымала моц на пачацьце патомка, бо паверыла, што верны Той, які даў абяцаньне.
<p>12 Дзеля таго і ад аднаго кволага чалавека, і амярцьвелага, нарадзілася шмат, як зорак на небе і як пяску незлічонага на беразе мора.
<p>13 Усе тыя памерлі ў веры, не атрымаўшы таго, што ім было абяцана, толькі здалёк аглядаючы тое абяцанае, вітаючы і вызнаючы, што на зямлі яны толькі вандроўнікі і госьці.
<p>14 Бо каторыя так кажуць, паказваюць, што шукаюць праўдзівай бацькаўшчыны.
<p>15 Калі ж бы тую ўспаміналі, з якой выйшлі, знайшлі б магчымасьць у яе вярнуцца.
<p>16 Але яны тужаць па лепшай, гэта значыць па нябеснай. Вось таму Бог не саромеецца называць сябе іх Богам, бо падрыхтаваў ім горад.
<p>17 Вераю ахвяраваў Абрагам Ізаака, выстаўлены на спробу, і то адзінага сына склаў у ахвяру, хаця ён і атрымаў абяцаньне,
<p>18 і яму было сказана: “Ад Ізаака будзе названа тваё патомства”.
<p>19 Верыў жа ён, што і памёршага можа Бог уваскрасіць; дзеля таго дастаў яго (назад) як сымбаль.
<p>20 Вераю ў будучае пабагаславіў Ізаак Якуба і Эзава.
<p>21 Вераю Якуб, паміраючы, пабагаславіў кожнага з сыноў Язэпа і пакланіўся перад верхам кія свайго.
<p>22 Вераю Язэп, паміраючы, успомніў аб выхадзе сыноў Ізраэля і даў даручэньне адносна сваіх касьцей.
<p>23 Вераю Майсей быў укрываны бацькамі сваімі на працягу трох месяцаў ад свайго нараджэньня, бо бачылі, што прыгожае ёсьць дзіцятка, і не спалохаліся загаду фараона.
<p>24 Вырасшы, Маісей вераю запярэчыў, што ён — сын дачкі фараона,
<p>25 лепш выбіраючы перасьледаваньне разам з народам Божым, чым мець часовую прыемнасьць грэху.
<p>26 Лічыў бо за большае багацьце зьнявагі Хрыстовыя, чым скарбы Эгіпецкія, бо памятаў аб узнагародзе.
<p>27 Вераю пакінуў ён Эгіпет, не збаяўшыся злосьці фараонскае; вытрываў, як быццам бачачы Нябачнага.
<p>28 Вераю справіў Пасху і апырскваньне крывёй, каб не крануўся іх той, які пазабіваў усё першароднае.
<p>29 Вераю перайшлі яны Чырвонае Мора, як быццам па сухой зямлі, калі ж спрабавалі гэта зрабіць Эгіпцяне, патапіліся.
<p>30 Вераю паразвальваліся муры Ерыхона, калі абыходзілі іх вакол сем дзён.
<p>31 Вераю блудніца Рагаб не прапала разам з няверучымі, бо гасьцінна прыняла выведчыкаў.
<p>32 Ды што яшчэ маю сказаць? Не хапіла б часу расказваць пра Гедэона, Барака, Самсона, Ефтэ, Давіда, Самуэля і прарокаў,
<p>33 якія вераю перамагалі каралеўствы, аказвалі справядлівасьць, атрымоўвалі абяцаньні, закрывалі ляпы львам,
<p>34 тушылі полымя агню, усьцерагаліся сьмерці ад мяча, ачуньвалі ад немачы, былі стойкімі ў баях, змушаючы ўцякаць дружыны ворагаў.
<p>35 (Праз іх) жонкі атрымлівалі сваіх памёршых уваскросшымі. Іншыя былі замучаны, не прыняўшы асвабаджэньня, каб атрымаць лепшае ўваскрасеньне;
<p>36 іншыя ж нацярпеліся зьдзекаў і біцьця і ды яшчэ кайданаў ды вастрогаў,
<p>37 каменавалі іх і рэзалі, гінулі яны ад мяча, туляліся ў авечых і казьліных скурах, жылі ў горы, нястачах і прыгнёце.
<p>38 Не варты быў іх сьвет, блукаліся па пустынях, па гарах, у пячорах і шчылінах зямлі.
<p>39 І ўсе гэтыя, атрымаўшы сьведчаньне праз веру, не атрымалі абяцаньня,
<p>40 дзеля таго, што Бог прадбачыў для нас нешта лепшае, каб яны не бяз нас дасягнулі дасканаласьці.

<h4> 12</h4>
<p>1 Дзеля таго і мы, маючы вакол сябе такое мноства сьведкаў, адкінуўшы ўсякі цяжар і блутаючы нас грэх, будзем цярпліва бегчы ў вызначаным нам змаганьні,
<p>2 гледзячы на пачынальніка і ажывіцеля, крыніцу і завяршыцеля веры, Езуса, які замест радасьці, што была перад Ім, перанёс крыж, ня гледзячы на ганьбу (яго), і сеў праваруч трону Божага.
<p>3 Разважце тады пра Яго, які з боку грэшнікаў перанёс такую страшную нянавісьць адносна сябе, каб і вы не аслабелі, калі вам сілы душы ня стане.
<p>4 Вы яшчэ не да крыві ваявалі, змагаючыся супраць грэху,
<p>5 і забыліся аб перасьцярозе, якую вам, як дзецям, напамінае, кажучы: “Сыне мой, ня грэбуй карай Госпада, ня падай духам, калі Ён цябе выпрабоўвае;
<p>6 каго бо Госпад любіць, таго і карае, ды б’е кожнага сына, якога прыймае”.
<p>7 Калі вы церпіце кары, дык Бог абыходзіцца з вамі як з сынамі. Які ж бо гэта быў сын, каб яго бацька не навучаў?
<p>8 Але калі вы будзеце без пакараньня, удзельнікамі якога сталіся ўсе, то гэта значыць, што не сыны вы, а байструкі.
<p>9 Адсюль, калі мы бацькоў цела нашага мелі, якія нас вучылі, і шанавалі іх, дык ці ня шмат больш павінны мы падпарадкоўвацца Айцу духаў і жыць.
<p>10 І тыя навучалі нас, як самі бачылі, на кароткі час, Той жа робіць для дабра нашага, каб зрабіць нас удзельнікамі сваёй сьвятасьці.
<p>11 Усякае пакараньне цяпер падаецца ня радасьцю, а сумам, але пасьля павучаным дасьць добры плод справядлівасьці.
<p>12 Дзеля таго выпрастуйце апушчаныя рукі і самлелыя калені
<p>13 і простыя рабіце крокі нагамі вашымі, каб хто кульгавы ня зьбіўся з дарогі, а лепш паздаравеў.
<p>14 Будзьце ў згодзе з усімі і ўсьвячайцеся, без гэтага бо ніхто ня ўбачыць Бога.
<p>15 Пільнуйцеся, каб не згубіў хто ласкі Божай, каб які горкі корань, вырасшы ўверх, не заглушыў яе, і праз гэта каб не спракудзіліся многія,
<p>16 каб ня стаў хто распусьнікам або легкадумным, як той Эзаў, які за адну страву выракся свайго перашародзтва.
<p>17 Бо ведаеце, што пасьля, жадаючы атрымаць багаславенства, быў адхілены, бо не знайшоў месца навярненьня, хоць і шукаў яго са сьлязамі.
<p>18 Бо вы не прыступіліся да гары дакранальнай і палаючага агню, і шалеючага ветру ды туману і буры
<p>19 і гуку трубы і гоману словаў, ад якога чуўшыя, прасіліся, каб не гаварылася да іх слова.
<p>20 Бо ня вытрымалі таго, што ім загадана было: “Нават калі жывёла дакранецца да гары, будзе ўкаменаваная”.
<p>21 І так страшным было тое, што бачылі, што Майсей сказаў: “Перапалоханы я і дрыжу”.
<p>22 Але вы прыступіліся да гары Сыёну і горада Бога жывога, нябеснага Ерузаліму і безьлічы анёлаў, да зграмаджэньня
<p>23 і да царквы першародных, якія запісаны ў небе, і да Бога, Суддзі ўсіх, і да духаў справядлівых, што дасягнулі дасканаласьці,
<p>24 і да Пасярэдніка Новага Запавету, Езуса, да крыві акрапленьня што мацней, чым кроў Абля прамаўляе.
<p>25 Глядзіце, не адвярніцеся ад Таго, хто гаворыць. Калі бо тыя не пазбегнулі кары, адвярнуўшыся ад Таго, які гаварыў на зямлі, то тым больш мы, калі адвернемся ад Таго, які да нас з неба гаворыць.
<p>26 Голас Ягоны страсянуў тады зямлёю, а цяпер прыракае, кажучы: “Яшчэ раз страсяну ня толькі зямлёю, але і небам”.
<p>27 Што кажа “яшчэ раз”, дык абвяшчае зьмяненьне зьменных рэчаў, каб засталіся толькі тыя, што не зьмяняюцца.
<p>28 Дык вось, каб атрымаць каралеўства непарушнае, стараймася жыць у ласцы, праз якую, падабаючыся Богу, будзем служыць Яму са страхам і пашанаю.
<p>29 Бо Бог наш — гэта агонь паглынаючы.

<h4> 13</h4>
<p>1 Няхай трывае між вамі братняя любоў.
<p>2 Не забывайцеся пра гасьціннасьць, бо дзякуючы ёй некаторыя, ня ведаючы, анёлам аказалі гасьціннасьць.
<p>3 Памятайце пра вязьняў, як быццам і вы разам з імі былі зьняволенымі, і пра знаходзячыхся ў бедах, бо і вы самі маеце цела.
<p>4 Няхай у ва ўсіх будзе ў пашане сужэнства і сужыцьцё беззаганнае, бо распусьнікаў і чужаложнікаў судзіць будзе Бог.
<p>5 Жывіце без сквапнасьці (на грошы); будзьце задаволенымі тым, што маеце. Ён бо сказаў: “Не адхінуся ад цябе і ня кіну цябе”.
<p>6 Дык трэба, каб з даверам казалі: “Госпад — Успаможца мой, не збаюся, бо што зробіць мне чалавек?”
<p>7 Памятайце пра настаўнікаў вашых, якія абвяшчалі вам Слова Божае і, сочачы за ходам іхняга жыцьця, будзьце іхнімі пераймальнікамі ў веры.
<p>8 Езус Хрыстос той самы ўчора, сёньня і на векі.
<p>9 Не дайцеся зьвесці рознымі чужымі вучэньнямі. Найлепш бо мацаваць сэрца ласкаю, а ня ежаю, якая не дапамагла тым, што ганяюцца за ёю.
<p>10 Маем аўтар, з якога ня маюць права есьці тыя, што паслугоўваюць у скініі.
<p>11 Целы бо тых жывёлін, кроў якіх за грахі прыносіцца першасьвятаром у (месца) Сьвятое, паляцца за табарам.
<p>12 Таму і Езус, каб усьвяціць народ сваёй крывёй, быў замучаны за брамаю (гораду).
<p>13 Дык выйдзьма і мы да Яго з табару, пераносячы разам з Ім зьдзекі,
<p>14 бо ня маем тут трывалага гораду, але шукаем будучага.
<p>15 Дык праз Яго заўсёды складайма ахвяру хвалы Богу, гэта значыць плод вуснаў, праслаўляючых Ягонае імя.
<p>16 Не забудзьцеся пра дабрадзейнасьць і супольнасць, такія бо ахвяры мілыя Богу.
<p>17 Слухайце настаўнікаў вашых і падпарадкоўвайцеся ім, а бо яны чуваюць над душамі вашымі, за якія павінны разрахавацца (перад Богам). Дык няхай яны гэта з радасьцю выконваюць, а не са стогнамі, бо гэта не на карысьць вам.
<p>18 Маліцеся за нас, бо ўпэўненыя мы ў тым, што маем чыстае сумленьне, жадаючы добра ў-ва ўсім паступаць.
<p>19 Асабліва прашу вас прычыніцца да таго, каб чым хутчэй мог я вярнуцца да вас.
<p>20 Бог жа супакою, які падняў з памёршых вялікага Пастыра авечак ў крыві вечнага Запавету, Госпада нашага Езуса, 
<p>21 хай пакіруе вас да ўсякага дабра, каб спаўнялі вы Яго волю, выковаючы ў нас усё, што Яму падабаецца, праз Езуса Хрыста, якому хвала на вякі вечныя. Амэн.
<p>22 Прашу ж вас, браты, прыміце слова заахвоты, бо толькі трохі напісаў я вам.
<p>23 Ведайце, што брат наш Цімафей выпушчаны; з ім разам, калі хутка прыбудзе, пабачу вас.
<p>24 Прывітайце ўсіх вашых настаўнікаў і ўсіх сьвятых. Перасылаюць вам паклон браты з Італіі.
<p>25 Ласка з вамі ўсімі.