ЛІСТ ГАЛЯТАМ СЬВЯТОГА АПОСТАЛ ПАЎЛА

<h4>1</h4>
<p>1 Павал, апостал не з улады людзей і не праз чалавека, але праз Езуса Хрыста і Бога Айца, які ўваскрасіў Яго з памёршых,
<p>2 і ўсе браты, прабываючыя са мною, цэрквам Галятыі:
<p>3 Ласка вам і супакой ад Бога Айца і ад Госпада нашага Езуса Хрыста,
<p>4 каторы аддаў самога сябе за грахі нашыя, каб вырваць нас з ліхоцьцяў цяперашняга сьвету па волі Бога і Айца нашага,
<p>5 якому хвала на вякі вечныя. Амэн.
<p>6 Дзіўлюся я, што гэтак хутка перакінуліся вы ад таго, каторы паклікаў вас да ласкі Хрыстовай, да іншага эвангельля,
<p>7 якое і ня ёсьць іншае, але напэўна знайшліся нейкія, што баламуцяць вас ды хочуць перавярнуць Эвангельле Хрыстовае.
<p>8 Але калі б нават мы або анёл з неба абвяшчаў вам нешта іншае, чым тое, што мы абвяшчалі вам, хай будзе анатэма!
<p>9 Як мы вам казалі раней, і цяпер зноў вам кажу: Калі б хто абвяшчаў вам звыш таго, што атрымалі вы ад нас, хай будзе анатэма!
<p>10 Людзям я павінен дагаджаць ці Богу? Ці я шукаю людзям падабацца? Калі б я людзям падабаўся, ня быў бы слугою Хрыстовым!
<p>11 Запэўніваю вас, браты, што Эвангельле, якое абвяшчаў я вам, ня ёсьць з волі чалавека,
<p>12 бо я яго не ад чалавека атрымаў або навучыўся, але праз аб’яўленьне Езуса Хрыста.
<p>13 Чулі вы пэўна аб паводзінах маіх калісьці ў Юдэйстве, як жудасна перасьледаваў я Царкву Божую і зьнішчаў яе,
<p>14 і вылучаўся ў Юдэйстве між многімі аднагодкамі ў родзе сваім, будучы найбольш руплівым аб бацькоўскія традыцыі свае.
<p>15 Калі ж спадабалася Богу, які выбраў мяне яшчэ ва ўлоньні маці маёй і паклікаў ласкай сваёй,
<p>16 каб аб’явіць мне Сына свайго і каб я абвяшчаў Яго паганскім народам, ня даў я супачынку целу і крыві
<p>17 і не пайшоў у Ерузалім да сваіх папярэднікаў апосталаў, але накіраваўся ў Арабію і адтуль зноў вярнуўся ў Дамашак.
<p>18 Толькі пасьля трох гадоў накіраваўся я ў Ерузалім убачыць Кефаса і прабываў ў яго пятнаццаць дзён.
<p>19 З іншых апосталаў ня бачыў ніводнага, апрача Якуба, брата Госпадавага.
<p>20 А ў тым, што пішу вам, дык вось перад Богам, што не хлушу.
<p>21 Потым пайшоў я ў ваколіцы Сырыі і Цыліцыі.
<p>22 З твару ня быў я знаны цэрквамі Юдэі, якія былі ў Хрысьце,
<p>23 а толькі чулі пра мяне, што той, які калісьці перасьледаваў іх, цяпер навучае веры, якую раней нішчыў,
<p>24 і з маёй прычыны славілі Бога.

<h4>2</h4>
<p>1 Потым, праз чатырнаццаць гадоў, я зноў пайшоў з Барнабам у Ерузалім, забраўшы з сабою Ціта.
<p>2 Накіраваўся ж я туды згодна з аб’яўленьнем; і прадставіў ім, асабліва найвыдатнейшым, Эвангельле, якое абвяшчаў паганам, каб часам не надарма бягу, або бег.
<p>3 Але і Ціт, які быў са мной, які быў Грэк, ня быў змушаны да абразаньня.
<p>4 Фальшывым жа братам, якія паўкрадаліся, каб падгледзець свабоду нашую, якую маем у Езусе Хрысьце, каб піхнуць нас зноў у няволю,
<p>5 мы не саступілі і не паддаліся ні на хвіліну, каб праўда Эвангельля захавалася ў вас.
<p>6 Тыя ж, што выдаюць сябе за некага, — якімі раней не былі, мяне не цікавіць;. Бог не ўзіраецца на важнасьць асобы, — дык тыя, што лічацца выдатнейшымі, мне не пярэчылі.
<p>7 Нават наадварот, калі пераканаліся, што мне даручана абвяшчаць Эвангельле неабразаным, як Пятру — абразаным, —
<p>8 бо Той, што дзейнічаў праз Пятра ў апостальстве між абразанымі, Той самы дзейнічаў і праз мяне між паганамі, —
<p>9 і калі пазналі, што і мне дадзена гэта ласка, дык Якуб, Кефас і Ян, якія здаюцца быць шульямі, падалі мне і Барнабе руку лучнасьці, каб мы ішлі да паганаў, а яны пойдуць да абразаных,
<p>10каб толькі помнілі мы пра бедных, аб чым я і сам рупіўся раней.
<p>11 Калі ж пасьля таго Кефас прыбыў у Антыёхію, я выступіў супраць яго, бо ён на гэта заслужыў.
<p>12 Перш чым прыбылі некаторыя ад Якуба, сядаў разам з паганамі за стол, калі ж тыя надыйшлі, стаў пазьбягаць і аддзяляцца, баючыся тых, што былі абразанымі.
<p>13 За гэтай яго крывадушнасьцю пайшлі і другія Юдэі, так што і Барнаба быў уцягнуты імі ў гэту няшчырасьць.
<p>14 Калі ж я спасьцярог, што ня ходзяць проста, не паводле праўды Эвангельля, сказаў аб гэтым публічна Пятру: “Калі ты, будучы Юдэям, жывеш па-паганску, а не па-юдэйску, чаму змушаеш паганаў жыць па-юдэйску?“
<p>15 Мы па прыродзе Юдэі, а не з паганаў грэшнікаў,
<p>16 ведаючы ж, што чалавек апраўдваецца ня праз выпаўненьне закону, а праз веру ў Езуса Хрыста, і мы паверылі ў Езуса Хрыста, каб апраўдацца верай, а не выпаўненьнем закону, бо выпаўненьнем закону не апраўдаецца ніводнае цела.
<p>17 Калі ж мы, шукаючы апраўданьня ў Хрысьце, аказаліся грэшнымі, ці ж Хрыстос — слуга граху? Аніколі.
<p>18 Калі бо я адбудоўваю зноў тое, што раней зруйнаваў, то сябе раблю праступнікам.
<p>19 Я вось праз закон памёр для закону, каб жыць для Бога. Я ўкрыжаваны з Хрыстом:
<p>20 дык жыву ўжо ня я, але жыве ў-ва мне Хрыстос. Хоць цяпер жыву ў целе, жыву верай у Сына Божага, які ўзьлюбіў мяне і аддаў на сьмерць самога сябе за мяне.
<p>21 Не адкідаю ласкі Божай. Калі б праз закон было апраўданьне, дык не патрэбна была б сьмерць Хрыстова.

<h4>3</h4>
<p>1 О, неразумныя Галяты! Хто вас зачараваў ня слухацца праўды, вас, перад вачыма якіх апісаны быў Езус Хрыстос, укрыжаваны?
<p>2 Гэтага аднаго хачу ад вас даведацца: Ці праз учынкі закону атрымалі вы Духа, ці праз слуханьне?
<p>3 Няўжо вы такія неразумныя, што пачаўшы Духам, канчаеце целам?
<p>4 Столькі вы нацярпеліся, і надарма? Калі б толькі бяз выніку!
<p>5 Той, хто вам дае Духа і робіць цуды ў вас, з выпаўненьня закону (творыць) гэта ці ад слуханьня веры?
<p>6 Як Абрагам паверыў Богу, і гэта залічана яму за справядлівасьць.
<p>7 Дык ведайце, што толькі тыя, хто з веры, ёсьць сынамі Абрагама.
<p>8 Таму прадбачыла Пісаньне, што будзе Бог апраўдваць народы верай, і прадвесьціла Абрагаму: “У табе будуць багаслаўлены ўсе народы”.
<p>9 Дык багаслаўлены будуць з верным Абрагамам усе веручыя.
<p>10 Бо тыя, што абапіраюцца на выпаўненьне закону, знаходзяцца пад праклёнам. Бо напісана: “ Пракляты ўсякі, хто не трывае ў тым, што напісана ў Законе, каб рабіць гэтае”.
<p>11 А калі ж законам ніхто не апраўдваецца перад Богам, ясна, што справядлівы верай жыць будзе.
<p>12 Закон не абапіраецца на веру, але хто будзе спаўняць яго, той ім жыць будзе.
<p>13 Хрыстос адкупіў нас ад праклёну закону, стаўшыся за нас праклятым, як напісана: “Пракляты кожны, хто завіс на дрэве”, 
<p>14 каб багаславенства Абрагама праз Хрыста Езуса перайшло і на паганаў, каб абяцаньне Духа атрымалі мы праз веру.
<p>15 Браты, як чалавек кажу, што нават чалавекам зацьверджанага запавету ніхто не адкідае або не дадае (да яго).
<p>16 Вось жа Абрагаму дадзены былі абяцаньні і насеньню ягонаму. Не сказана: “I насеньням”, быццам многім, але як аднаму: “I насеньню твайму”, якім ёсьць Хрыстос.
<p>17 Гэта вось кажу: Запавету, Богам зацьверджанага, закон, дадзены праз чатырыста трыццаць гадоў, і не адкідае, каб зьнішчыць абяцаньне.
<p>18 Бо каб спадчына абапіралася на закон, то не была б абяцаньнем. Абрагама ж надарыў Бог праз абяцаньне.
<p>19 Нашто тады закон? Ён дзеля праступкаў устаноўлены да часу, пакуль ня зьявіцца патомак, якому дадзена абяцаньне, перададзенае праз анёлаў у рукі пасярэдніка.
<p>20 Пасярэднік пры адным не бывае, а Бог адзін. 
<p>21 Ці ж закон працівіцца абяцаньням Божым? Ніякім чынам. Калі б дадзены быў закон, які мог бы даць жыцьцё, то, сапраўды, з закону вынікала б справядлівасьць.
<p>22 Але Пісаньне замкнула ўсё пад грэхам, каб моцай веры ў Езуса Хрыста абяцаньне было дадзена веручым.
<p>23 Перш чым прыйшла вера, былі мы замкнутымі пад аховай закону, чакаючы той веры, якая павінна была быць нам аб’яўлена.
<p>24 Дык закон быў нашым настаўнікам у Хрысьце, каб моцаю веры былі мы апраўданы.
<p>25 Дык калі прыйшла ў нас вера, мы ўжо не пад настаўнікам.
<p>26 Усе бо вы сталіся дзецьмі Божымі праз веру ў Хрыста Езуса.
<p>27 Бо тыя, што ў Хрыста ахрысьціліся, у Хрыста апрануліся.
<p>28 Няма ўжо Юдэя або Грэка, няма ўжо нявольніка або вольнага, няма ўжо мужчыны або жанчыны, бо ўсе вы сталіся адно ў Хрысьце Езусе. 
<p>29 Калі ж вы Хрыстовыя, дык вы — патомства Абрагама, спадкаемцы паводле абяцаньня.

<h4>4</h4>
<p>1 Кажу вам: Пакуль спадкаемца малалетні, ён нічым ня розьніцца ад нявольніка, хоць ён і гаспадар над усім,
<p>2 але знаходзіцца да вызначанага часу пад апякунамі і аканомамі.
<p>3 Так і мы, пакуль мы былі дзецьмі, служылі стыхіям сьвету.
<p>4 А калі прыйшла поўня часу, паслаў Бог свайго Сына, народжанага жанчынай, народжанага пад законам,
<p>5 каб адкупіў тых, якія былі пад законам, каб і мы атрымалі ўсынаўленьне.
<p>6 А дзеля таго, што вы — сыны, спаслаў Бог Духа Сына свайго ў сэрцы вашыя, які кліча: “Абба, Ойча!”
<p>7 Так што ты ўжо не нявольнік, але сын; а калі сын, дык і спадкаемца з волі Божай.
<p>8 Але тады, калі ня ведалі вы Бога, служылі тым, якія па сутнасьці ня ёсьць багамі.
<p>9 Цяпер жа, калі вы ўжо пазналі Бога і самі пазнаныя Богам, чаго вяртаецеся да ліхіх і бясьсільных стыхіяў, якім зноў хочаце служыць?
<p>10 Вы глядзіцё на дні, месяцы, часы і гады!
<p>11 Баюся за вас, што надарма працаваў у вас.
<p>12 Браты, прашу вас, будзьце такія, як і я; бо і я стаўся такім, як вы. Нічым вы мяне ня скрыўдзілі.
<p>13 Вы ж ведаеце, як з прычыны хваробы цела першы раз абвяшчаў вам Эвангельле,
<p>14 і, не зважаючы на маю кволасьць, якая была для вас спакусаю, вы не пагрэбавалі мною і не адапхнулі, але прынялі мяне як пасланца Божага, як Хрыста Езуса.
<p>15 Дзе ж тады тое шчасьце вашае? Сьведчу вам, што калі б гэта было магчыма, дык, вочы сабе вырваўшы, аддалі б іх мне.
<p>16 Дык ці ворагам стаўся я вам за тое, што казаў вам праўду?
<p>17 Клапоцяцца яны пра вас не з дабра, але хочуць адарваць вас, каб аб іх вы рупіліся.
<p>18 Добра рупіцца аб добрым заўсёды, а не тады толькі, калі я знаходжуся паміж вас,
<p>19 дзеткі мае, якіх зноў раджаю ў муках, пакуль уфармуецца ў вас Хрыстос.
<p>20 Хацеў бы я быць у вас у гэты момант ды зьмяніць голас мой, бо сам ня ведаю, што з вамі рабіць.
<p>21 Скажыце мне вы, што хочаце жыць пад законам, ці ж вы ня слухаеце закону?
<p>22 Напісана ёсьць, што Абрагам меў двух сыноў: аднаго з нявольніцы, другога з вольнай.
<p>23 Але той, што з нявольніцы, з волі цела нарадзіўся, а той, што з вольнай, — праз абяцаньне.
<p>24 Гэта як алегорыя сказана. Бо гэта два Запаветы; адзін, што на гары Сінай, што нявольнікаў родзіць, гэта Агар.
<p>25 Бо Агар — гэта гара Сінай у Арабіі і адпавядае цяперашняму Ерузаліму, і зьняволена з сынамі сваімі.
<p>26 Той жа Ерузалім, што ўгары, вольны і ёсьць маткай нашай.
<p>27 Напісана бо: “Узьвесяліся, няплодная, якая не раджаеш, гамані і крычы, якая ня мучаешся, бо ў кінутай больш дзяцей, чым у той, якая мае мужа”.
<p>28 Мы ж, браты, паводле Iзаака дзеці абяцаньня.
<p>29 Але як і тады той, што з волі цела нарадзіўся, перасьледваў таго, які паводле духа, так і цяпер.
<p>30 А што кажа Пісаньне? “Выгані нявольніцу і яе сына, бо ня будзе спадкаемцам сын нявольніцы разам з сынам вольнай”.
<p>31 Дык вось, браты, мы дзеці не нявольніцы, але вольнай.

<h4>5</h4>
<p>1 Дзеля свабоды вызваліў нас Хрыстос; дык стойце (у свабодзе) і не жадайце зноў папасьці пад ярмо няволі.
<p>2 Вось я, Павал, кажу вам, што калі вы дасьцеся абрэзацца, нічога вам Хрыстос не дапаможа.
<p>3 Яшчэ сьведчу, што кожны чалавек абразаны павінен выпаўняць усё, загаданае законам.
<p>4 Вы, што шукаеце ў законе апраўданьня, ад Хрыста адпадаеце і губляеце ласку Ягоную.
<p>5 Мы ж духам ад веры маем надзею апраўданьня.
<p>6 Бо ў Езусе Хрысьце ані абразаньне, ані неабразаньне ня маюць значэньня, а толькі вера, што дзейнічае праз любоў.
<p>7 Вы беглі добра, і хто ж перашкодзіў вам быць паслухмянымі праўдзе?
<p>8 Перакананьне гэта не ад Таго, які вас кліча.
<p>9 Трохі кісьлі ўсё цеста квасіць.
<p>10 Я пэўны ў вас у Госпадзе, што ня будзеце думаць інакш; а хто бунтуе вас, той панясе асуджэньне, хто б ён ня быў.
<p>11 Калі ж я, браты, і далей абвяшчаю абразаньне, дык чаму мяне перасьледуюць? Тады зьнікла б згаршэньне крыжа.
<p>12 О каб былі адсечаны тыя, якія вас бунтуюць!
<p>13 Бо вы, браты, пакліканы да свабоды; толькі не да свабоды патураць целу, але любоўю духа ўспамагаць адзін другога.
<p>14 Увесь бо закон у адным слове спаўняецца: “Любі бліжняга свайго як самога сябе”.
<p>15 Калі ж адзін другога будзеце кусаць і губіць, глядзіце, каб гэтак усе не папрападалі.
<p>16 Кажу вам: кіруйцеся Духам, ды не падпадзіце пад уладу цела.
<p>17 Цела бо цягне супраць духа, а дух — супраць цела; яны працівяцца адно аднаму, каб ня тое, што хочаце, вы рабілі.
<p>18 Калі будзеце кіравацца Духам, вы не падлягаеце закону.
<p>19 Ведамыя ж учынкі цела, вось яны: распуста, нячыстасьць, разбэшчанасьць,
<p>20 ідалапаклонства, чараваньне, варожасьць, сварлівасьць, зайздрасьць, звадкі, нязгода, герэзіі,
<p>21 забойствы, п’янства, гулянкі і ім падобнае. Аб гэтым я і папярэджваў вас, і папярэджваю, што тыя, каторыя такіх грахоў дапускаюцца, Каралеўства Божага не атрымаюць.
<p>22 Плод жа Духа — любоў, радасьць, супакой, доўгацярплівасьць, ласкавасьць, добрасьць, вернасьць,
<p>23 сьціпласьць, стрыманасьць. Супраць такіх няма закону.
<p>24 Тыя ж, што належаць Хрысту, укрыжавалі сваё цела з пажаданьнямі і схільнасьцямі.
<p>25 Калі жывём Духам, дык Духам і ходзім.
<p>26 Не шукайма пустой славы, дражнячы адзін другога і зайздросьцячы адзін другому.

<h4>6</h4>
<p>1 Браты, калі б і правініўся чалавек якім праступкам, вы, людзі духоўныя, павучыце такога ў духу ласкавасьці, зважаючы на саміх сябе, каб і самім ня ўпасьці.
<p>2 Насеце цяжары адзін аднаго і гэтым выпаўняйце закон Хрыстовы.
<p>3 Бо калі хто думае, што ён лепшы, а ня ёсьць такім, той самога сябе ашуквае.
<p>4 Хай кожны праверыць сваю дзейнасьць, і так толькі ў самім сабе будзе мець славу, а не ў другім.
<p>5 Кожны бо панясе свой ўласны цяжар.
<p>6 Хай жа навучаны дзеліцца ўсякім даброцьцем з тым, які яго навучае.
<p>7 Не памыляйцеся: з Бога не пасьмяешся. Што чалавек пасее, тое і пажне.
<p>8 Хто сее ў цела сваё, з цела і пажне зьнішчэньне; а хто сее ў духа, з духа пажне жыцьцё вечнае.
<p>9 Не спыняймася рабіць дабро, у свой бо час і жаць будзем, калі не прыстанем.
<p>10 Дык вось, пакуль дадзены час, будзем рабіць дабро ўсім, а найбольш блізкім па веры.
<p>11 Гляньце, якімі літарамі напісаў я вам сваёй рукою.
<p>12 Каторыя хочуць падабацца вам целам, тыя змушаюць вас абразацца, каб толькі ўсьцерагчыся пакутаваньня за крыж Хрыстовы.
<p>13 А тыя, што абразаюцца, самі не выпаўняюць закон, а хочуць вас абрэзаць, каб толькі пахваліцца абразаньнем цела вашага.
<p>14 А я не шукаю славы, хіба толькі ў крыжы Госпада нашага Езуса Хрыста, праз які для мяне сьвет укрыжаваны, і я для сьвету.
<p>15 Для Езуса Хрыста ня мае значэньня ні абразаньне, ані неабразаньне, але новае стварэньне.
<p>16 I хто будзе трымацца гэтае пастановы, таму супакой і міласэрдзе, і Iзраэлю Божаму.
<p>17 Урэшце, няхай ніхто мне ня робіць цяжару, бо я нашу на сваім целе раны Езуса.
<p>18 Хай ласка Госпада нашага Езуса Хруста прабывае ў душах вашых, браты. Амэн.