ЛІСТ РЫМЛЯНАМ СЬВЯТОГА АПОСТАЛА ПАЎЛА

<h4>1</h4>
<p>1 Павал, слуга Езуса Хрыста, пакліканьнем апостал, прызначаны дзеля вяшчэньня Эвангельля Божага,
<p>2 якое ўжо раней прадказаў Бог праз сваіх прарокаў у сьвятых Пісаньнях,
<p>3 пра Сына свайго, каторы целам нарадзіўся з насеньня Давіда 
<p>4 і ўстаноўлены Сынам Божым у моцы, Духам сьвятасьці праз уваскрасеньне з мёртвых, пра Езуса Хрыста, Госпада нашага.
<p>5 Праз Яго атрымалі мы ласку і апостальства, каб для (спахвалы) імя Яго здабываць дзеля послуху веры ўсе народы,
<p>6 да якіх належыце і вы, пакліканыя Езусам Хрыстом.
<p>7 Усім, што ў Рыме, улюбленым Богам, пакліканым сьвятым: ласка вам і супакой ад Бога, Айца нашага, і Госпада Езуса Хрыста!
<p>8 Найперш дзякую Богу майму праз Езуса Хрыста за ўсіх вас, бо пра веру вашу гавораць ва ўсім сьвеце.
<p>9 Сьведка мне Бог, катораму служу духам маім, вешчучы Эвангельле Сына Яго, што заўсёды ўспамінаю вас,
<p>10 у малітвах маіх заўсёды просячы, каб з волі Божай урэшце меў шчасьце выбрацца ў дарогу адведаць вас.
<p>11 Прагну бо бачыць вас, каб падзяліцца з вамі якім дарам духовым і падмацаваць вас,
<p>12 гэта значыць пацешыцца супольна з вамі вашаю і маёю вераю.
<p>13 Не хачу, браты, каб вы ня ведалі, што я часта зьбіраўся наведаць вас, але меў перашкоды аж дасюль, каб мець нейкі плод і ў вас, як і ў іншых народаў.
<p>14 Я даўжнік Грэкам і барбарам, як мудрых, так і невучоных.
<p>15 Дык, на колькі ад мяне залежыць, я гатовы эвангелізаваць і вас, каторыя ў Рыме.
<p>16 Я бо не саромлюся Эвангельля, бо яно ёсьць моц Божая на збаўленьне кожнаму веручаму, перш Юдэю, затым Грэку.
<p>17 У ім бо выяўляецца справядлівасьць Божая, каторая з веры (узьнікае) і да веры (вядзе), як напісана: “Справядлівы з веры жыць будзе”.
<p>18 Бо гнеў Божы аб’яўляецца з неба на ўсякую бязбожнасьць і несправядлівасьць людзей, што несправядлівасьцяй праўду заціскаюць,
<p>19 бо што магчыма ведаць пра Бога, ім яўна (дадзена), бо Бог ім гэта аб’явіў.
<p>20 Бо ад стварэньня сьвету нябачная Яго (істота), і спрадвечная Яго магутнасьць, і боства выяўляюцца розуму праз Яго творы, так што ня могуць апраўдацца ад віны.
<p>21 Бо калі Бога пазналі, ня славілі Яго як Бога і ня дзякавалі, але пустацелі ў думках сваіх, і прыцьмілася сэрца іхняе неразумнае.
<p>22 Кажучы аб сабе, што яны мудрыя, сталіся дурнымі
<p>23 і хвалу незьнішчальнага Бога замянілі на падобнасьць вобразу зьнішчальнага чалавека і птушак, чацьвяраногіх ды гадаў.
<p>24 Дзеля таго аддаў іх Бог у пажаданьнях сэрцаў іхніх нячыстасьці, каб між сабою паганілі целы свае.
<p>25 Праўду Божую бо замянілі на фальш і пакланяліся і служылі стварэньню змест Творцы, які багаслаўлены на векі. Амэн.
<p>26 Таму аддаў іх Бог на агідныя жарсьці. Жанчыны іхнія замянілі натуральныя зносіны на праціўныя прыродзе.
<p>27 Падобна і мужчыны, кінуўшы натуральныя зносіны з жанчынай, загарэліся пажаданьнем адзін да аднаго, мужчыны з мужчынамі сорам робячы і атрымоўваючы на сабе належную адплату за сваю распусту.
<p>28 А таму, што не імкнуліся пазнаць Бога, аддаў іх Бог бязглуздаму розуму, каб рабілі тое, што не належыцца,
<p>29 напоўненыя ўсякаю нягоднасьцяй, ліхотай, хцівасьцяй, непрыстойнасьцяй, поўныя зайздрасьці, забойства, звадкі, ашуканства, злосьці, абмоўнікі,
<p>30 зьвяглівыя паклёпнікі, ненавісьнікі Бога, крыўдзіцелі, самахвалы, пыхліўцы, выдумшчыкі ліхога, непаслухмяныя бацькам,
<p>31 неразумныя, вераломныя, бязьлітасныя ды неміласэрныя.
<p>32 Яны, хоць ведаюць суд Божы, што тыя, якія такое робяць, вартыя сьмерці, але ня толькі самі так робяць, але і спрыяюць так робячым.

<h4>2</h4>
<p>1 Таму няма выбачэньня табе, кожны чалавеча, які асуджаеш. Бо ў чым асуджаеш іншага, асуджаеш сябе, бо робіш тое самае, што асуджаеш.
<p>2 Ведаем бо, што Бог справядліва асудзіць тых, каторыя дапускаюцца такіх чынаў.
<p>3 Ці думаеш, чалавеча, каторы асуджаеш тых, якія такое робяць, і сам робіш тое ж, што ўцячэш ад суду Божага?
<p>4 Ці пагарджаеш багацьцем дабраты, цярплівасьці і вялікадушнасьці Бога, не разумеючы, што дабрата Божая прынукае цябе да пакаяньня?
<p>5 Дзеля закамянеласьці тваёй і ненавернутага сэрца рыхтуеш сабе гнеў (Божы) на дзень гневу і аб’явы справядлівага суду Бога,
<p>6 які аддасьць кожнаму паводле яго ўчынкаў:
<p>7 тым, што праз стойкасьць у добрых учынках шукаюць славы, пашаны і несмяротнасьці — жыцьцё вечнае;
<p>8 а тым, што ўпорыстыя і за праўдай ісьці ня хочуць, але аддаюцца беззаконьню — гнеў і лютасьць.
<p>9 Сум і прыгнёт (зваліцца) на кожнага чалавека, каторы дапускаецца зла, перш на Юдэя, а потым Грэка.
<p>10 Хвала, і пашана, і супакой усякаму, чынячаму дабро, найперш Юдэю, а потым Грэку.
<p>11 Бо Бог не зважае на асобу.
<p>12 Бо тыя, што, ня маючы закону, саграшылі, без закону і пагінуць, а тыя, што, маючы закон, саграшылі, законам будуць асуджаны.
<p>13 Бо ня тыя, што слухаюць закон, справядлівыя ў Бога, але тыя, што выпаўняюць закон, будуць апраўданы.
<p>14 Калі бо пагане, ня маючы ніякага закону, па прыродзе робяць тое, што загадвае закон, дык ня маючы закону, яны самі сабе закон.
<p>15 Паказваюць яны, што зьмест закону напісаны ў іхніх сэрцах, пра гэта сьведчыць іх сумленьне і думкі, каторыя то абвінавачваюць, то апраўдваюць адна другую,
<p>16 у той дзень, калі Бог будзе судзіць праз Езуса Хрыста таемныя (ўчынкі) людзей паводле майго Эвангельля.
<p>17 Калі ты завешся Юдэем, і пакладаешся на закон, і ганарышся Богам,
<p>18 ды, павучаны законам, ведаеш волю Яго, і разумееш, што лепшае,
<p>19 і перакананы, што ты — павадыр сьляпых, сьвятло для тых, што ў цемры,
<p>20 выхавацель неразумных, настаўнік маладых, маючы ў законе поўнае веданьне і праўду.
<p>21 Дык як жа ты вучыш другіх, а сябе самога ня вучыш? Вучыш, што нельга красьці, а крадзеш?
<p>22 Вучыш, што нельга чужаложыць, а чужаложыш? Брыдзішся ідаламі, а абкрадваеш сьвятыню?
<p>23 Ганарышся законам, а парушаючы закон, Бога зьневажаеш?
<p>24 Як напісана: “Дзеля вас між паганаў зьневажаецца імя Божае”.
<p>
<p>Ці важнае абразаньне?
<p>25 Абразаньне тады карыснае, калі спаўняеш закон. Калі ж парушаеш закон, будучы абрэзаным, дык становішся як неабрэзаны.
<p>26 А калі неабрэзаны спаўняе пастановы закону, дык ці ж яго неабразаньне не палічыцца яму за абразаньне?
<p>27 Дык вось той, хто папрыродзе неабрэзаны, але спаўняе закон, будзе судзіць цябе, які парушаеш закон, маючы літару (закону) і абразаньне.
<p>28 Бо ня той Юдэй, хто такі па выглядзе, ды ня тое абразанне, якое відаць на целе,
<p>29 але той, хто ўнутры Юдэй, і абразаньне сэрца ў духу, а не паводле літары. Вось такі мае пахвалу не ад людзей, але ад Бога.

<h4>3</h4>
<p>1 У чым жа перавага Юдэяў? Або якая карысьць з абразаньня?
<p>2 Вялікая ў-ва ўсіх адносінах. Перш таму, што ім даверана Слова Божае.
<p>3 Што з таго, што некаторыя не паверылі? Ці ж іх недаверства зьнявечыць вернасьць Божую?
<p>4 Ніякім чынам! Бо Бог ёсьць верны, а кожны чалавек ілжывы, як напісана: “Каб Ты апраўдаўся ў словах Тваіх ды перамог, калі судзіць Цябе будуць”.
<p>5 Калі ж нашая несправядлівасьць увыразьняе Божую справядлівасьць, дык што можам сказаць? Ці Бог несправядлівы, калі выяўляе гнеў? — Кажу па-чалавечаму.
<p>6 Ніякім чынам! Бо як жа тады Бог будзе судзіць сьвет?
<p>7 Бо калі праз маю хлусьню праўда Божая тым больш выяўляецца на хвалу Ягоную, дык якім чынам я маю быць суджаны як грэшнік?
<p>8 Дык як некаторыя нас ачарняюць і кажуць, што мы так вучым: “Чынема зло, каб выйшла дабро”? Справядлівая кара такім.
<p>9 Дык што? Ці мы маем перавагу? Ніякім чынам! Ужо раней мы даказалі, што і Юдэі, і Грэкі — усе пад уладай грэху, 
<p>10 як напісана: “Нікога няма справядлівага,
<p>11 ніхто не разумее, ніхто не шукае Бога,
<p>12 усе зыйшлі з дарогі, усе разам сталіся нягоднымі. Няма, хто б чыніў дабро, няма аніводнага.
<p>13 Горла іх — магіла адкрытая, языкамі сваімі падманваюць, у вуснах іхніх — яд зьмяіны,
<p>14 вусны іхнія поўныя праклёнаў і горычы;
<p>15 ногі іхнія скорыя да праліцьця крыві,
<p>16 зьнішчэньне ды няшчасьце на іхніх дарогах,
<p>17 яны не спазналі шляху супакою.
<p>18 Няма страху Божага перад вачыма іхнімі”.
<p>19 А мы ведаем, што ўсё, што кажа закон, гаворыць да тых, што пад законам, каб замкнуць усім вусны ды каб увесь сьвет прызнаў сябе вінаватым перад Богам;
<p>20 бо ўчынкамі закону ніводзін чалавек ня зможа перад Ім апраўдацца; бо праз закон пазнаецца грэх.
<p>21 Але цяпер выявілася справядлівасьць Божая незалежна ад закону, аб якой сьведчаць Закон і Прарокі,
<p>22 справядлівасьць Божая праз веру ў Езуса Хрыста для ўсіх, што (у Яго) вераць. Бо няма розьніцы,
<p>23 таму што ўсе саграшылі і пазбаўлены хвалы Божай,
<p>24 апраўданьне ж атрымоўліваюць дарма праз ласку Ягоную, праз адкупленьне, якое ў Езусе Хрысьце;
<p>25 Яго вось устанавіў Бог перамольнай ахвярай праз веру ў Ягонай крыві для выяўленьня справядлівасьці сваёй адносна грахоў раней учыненых,
<p>26 у час цярплівасьці Божай, для выяўленьня справядлівасці Яго ў гэты час, каб Ён сам аказаўся справядлівым і апраўдываючым таго, хто верыць у Езуса.
<p>27 Дзе ж тады прычына для хвальбы? Адкідаецца! Якім законам? Ці законам учынкаў? Не, але законам веры.
<p>28 Мы бо перакананыя, што чалавек атрымоўвае апраўданьне праз веру, незалежна ад учынкаў закону.
<p>29 Ці ж Бог ёсьць Богам толькі Юдэяў? Ці не паганаў таксама? Ведама, і паганаў,
<p>30 адзін бо ёсьць Бог, каторы абрэзанага апраўдывае з веры, а неабрэзанага — праз веру.
<p>31 Дык ці праз веру касуем закон? Ніякім чынам! Але падцьвярджаем закон.

<h4>4</h4>
<p>1 Дык што, скажам, здабыў наш прабацька Абрагам паводле цела?
<p>2 Бо калі Абрагам апраўданы з учынкаў, мае спахвалу, але ня перад Богам.
<p>3 Бо што кажа Пісаньне? “Паверыў Абрагам Богу, і залічана яму гэта за справядлівасць”.
<p>4 Вось жа таму, хто робіць, плаціцца ня з ласкі, але з належнасьці.
<p>5 Таму аднак, хто ня робіць, але верыць у Таго, хто апраўдывае грэшніка, яго вера лічыцца за справядлівасьць.
<p>6 Так і Давід называе шчасьлівым чалавека, якому Бог без учынкаў прызнае справядлівасьць:
<p>7 “Шчасьлівыя тыя, каторым адпушчаны беззаконьні ды каторых грахі закрытыя.
<p>8 Шчасьлівы чалавек, катораму Госпад не палічыць грэху”.
<p>9 Дык ці гэта шчаснасьць датычыцца абрэзаных, ці таксама і неабрэзаных? Мы кажам, што Абрагаму вера была залічана за справядлівасьць.
<p>10 Калі была яму залічана: ці калі быў абрэзаны, ці да абразаньня? Не ў абразаньні, але ў неабразаньні;
<p>11 і ён атрымаў знак абразаньня, як пячаць апраўданьня, атрыманага з веры, якую меў яшчэ тады, калі ня быў абрэзаны. Такім чынам ён — бацька усіх тых, каторыя, ня маючы абразаньня, вераць, каб і ім было гэта залічана на апраўданьне,
<p>12 і таксама бацька тых абрэзаных, каторыя ня толькі з абразаньня, але і ідуць слядамі тае веры, якую бацька наш Абрагам меў перад абразаньнем.
<p>13 Бо не законам было дадзена Абрагаму і нашчадкам ягоным абяцаньне, што ён стане спадкаемцам сьвету, але справядлівасьцяй веры.
<p>14 Калі бо спадкаемцы тыя, што з закону, дык вера пустая, і абяцаньне бяз вартасьці.
<p>15 Бо закон выклікае гнеў, а дзе няма закону, там няма і праступку.
<p>16 Таму гэта (спадкаемства) з веры, каб сапраўды было з ласкі, каб абяцаньне было запэўнена ўсяму насеньню, ня толькі тым, што з закону, але і ўсім, каторыя з веры Абрагама, які ёсьць бацька ўсіх нас, —
<p>17 як напісана: “Устанавіў Я цябе бацькам многіх народаў”, — перад Богам, якому ён уверыў як Таму, хто ажыўляе памёршых, ды тое, што не існуе, называе існуючым.
<p>18 (Абрагам) насуперак надзеі ўверыў надзеі стацца бацькам многіх народаў, як было сказана: “Такім будзе патомства тваё”.
<p>19 І не захістаўся ў веры, хоць бачыў, што цела яго ўжо амярцьвела, а было яму каля ста гадоў, ды нутро Сары замершае.
<p>20 І ў абяцаньні Божым не сумняваўся ані трохі, але умацаваўся вераю, аддаўшы хвалу Богу,
<p>21 і быў ўпэўнены, што (Бог) мае моц і зьдзейсьніць абяцанае.
<p>22 Таму гэта залічана было яму за справядлівасьць.
<p>23 А гэта напісана ня толькі дзеля яго аднаго, што залічана яму,
<p>24 але і дзеля нас, бо будзе залічана і нам, веручым у Таго, хто ўваскрасіў Езуса, Госпада нашага, з памёршых,
<p>25 які быў выдадзены за грахі нашыя і ўваскрос дзеля апраўданьня нашага.

<h4>5</h4>
<p>1 Дык, апраўданыя вераю, мы маем мір з Богам праз Госпада нашага Езуса Хрыста,
<p>2 праз Якога вераю маем доступ да ласкі, у якой трываем ды ганарымся надзеяй хвалы Божай.
<p>3 Ды ня толькі гэтым, але ганарымся таксама прыгнётам, ведаючы, што прыгнёт выклікае цярплівасьць,
<p>4 а цярплівасьць — досьвед, а досьвед — надзею.
<p>5 А надзея асароміць ня можа, бо любоў Божая вылілася ў сэрцы нашыя праз Духа Сьвятога, каторы нам дадзены.
<p>6 Хрыстос бо памёр за бязбожнікаў у прадбачаны час, калі мы былі яшчэ слабымі.
<p>7 Бо і за справядлівага наўрад ці хто памрэ; хіба за дабрадзея можа быць хто і памёр.
<p>8 Бог жа паказвае нам сваю любоў тым, што, калі мы былі яшчэ грэшнікамі, Хрыстос памёр за нас.
<p>9 Дык тым больш цяпер, апраўданыя крывёй Ягонаю, будзем збаўлены праз Яго ад гневу.
<p>10 Бо калі, мы, будучы ворагамі, пагадзіліся з Богам праз сьмерць Сына Ягонага, дык тым больш, ужо пагадзіўшыся, атрымаем збаўленьне праз жыцьцё Ягонае.
<p>11 І ня толькі гэта, але ганарымся Богам праз Госпада нашага Езуса Хрыста, праз якога мы атрымалі цяпер прымірэньне.
<p>12 Дзеля таго, як праз аднаго чалавека грэх увайшоў у сьвет, і праз грэх — сьмерць, гэтак і сьмерць перайшла на ўсіх людзей, бо ўсе людзі саграшылі.
<p>13 Бо і да закону быў грэх на сьвеце, але дзеля адсутнасьці закону грэх не лічыўся грэхам.
<p>14 Аднак, пачынаючы ад Адама да Майсея сьмерць панавала нават над тымі, што не саграшылі на пабенства грэху Адама, каторы ёсьць абраз будучага.
<p>15 Але ня так справа з дарам (ласкі), як з правіненьнем. Калі бо правіненьне аднаго выклікала сьмерць на ўсіх, то шмат шчадрэй сплыла на іх усіх ласка і дар Божы, спагадна ўдзеляны адным чалавекам, Езусам Хрыстом.
<p>16 І ня так справа з дарам, як з правіненьнем аднаго. Калі бо адзін грэх толькі выклікае асуджэньне, то ласка дае апраўданьне многіх грахоў.
<p>17 Калі вось праз правіненьне аднаго сьмерць запанавала з-за аднаго, то непараўнальна больш тыя, што атрымоўваюць шчодрасьць ласкі і дар справядлівасьці, панаваць будуць у жыцьці праз Аднаго, Езуса Хрыста.
<p>18 Дык як правіненьне аднаго выклікала асуджэньне на ўсіх людзей, так справядлівасьць Аднаго выклікала ўсім людзям апраўданьне на жыцьцё.
<p>19 І як праз непаслухмянасьць аднаго чалавека сталіся грэшнікамі многія, так праз паслухмянасьць Аднаго многія стануцца справядлівымі.
<p>20 Закон жа паявіўся па тое, каб памножыўся праступак. А дзе памножыўся грэх, там церазьмерна памножылася ласка,
<p>21 каб як грэх панаваў на сьмерць, так і ласка праз справядлівасьць панавала на жыцьцё вечнае праз Езуса Хрыста, Госпада нашага.

<h4>6</h4>
<p>1 Дык што скажам? Ці будзем трываць у грэху, каб памнажалася ласка? Ніякім чынам!
<p>2 Бо калі мы памерлі для грэху, дык як жа можам жыць у ім далей?
<p>3 Ці ж вы ня ведаеце, што мы ўсе, ахрышчаныя ў Езуса Хрыста, ахрышчаныя ў сьмерць Ягоную?
<p>4 Таму праз хрост мы разам з Ім пахаваныя ў сьмерць, каб як Хрыстос быў уваскрошаны з памёршых славаю Айца, так і мы пачалі жыць абноўленым жыцьцём.
<p>5 Бо калі мы аб’яднаны з Ім падобнасьцю Яго сьмерці, дык павінны быць аб’яднаны падобнасьцю ўваскрасеньня.
<p>6 Ведаем гэта, што для зьнішчэньня грэшнага цела даўнейшы наш чалавек быў разам з Ім укрыжаваны па тое, каб мы больш не заставаліся ў няволі грэху.
<p>7 Хто бо памёр, асвабадзіўся ад грэху.
<p>8 Калі ж мы памерлі разам з Хрыстом, дык верым, што разам з Ім жыць будзем,
<p>9 ведаючы, што Хрыстос, уваскросшы з памёршых, ужо болей не памірае, сьмерць над Ім ня мае ўлады.
<p>10 Калі Ён памёр, дык памёр толькі раз для грэху, а што жыве, то жыве для Бога.
<p>11 Так і вы лічыце сябе памёршымі для грэху, а жывымі для Бога ў Хрысьце Езусе.
<p>12 Дык хай жа грэх не валадарыць у вашым сьмяротным целе, каб вам служыць пажаданьням яго.
<p>13 Не аддавайце грэху члены вашыя на зброю несправядлівасьці ў службе грэху, але аддавайце сябе Богу як вось тыя, што са сьмерці перайшлі да жыцьця, ды члены вашы аддавайце на зброю справядлівасьці ў службе Божай.
<p>14 Няхай грэх не пануе над вамі, бо вы не пад законам, але пад ласкаю.
<p>15 Дык што ж? Будзем грашыць, бо жывём не пад законам, але пад ласкай? Ніякім чынам!
<p>16 Ці ж ня ведаеце, што каму аддаеце сябе на службу, становіцеся таго слугамі, каму паслухмяныя: ці грэху на сьмерць, ці паслухмянасьці на справядлівасьць.
<p>17 Дзякуй Богу, што вы, будучы нявольнікамі граха, паддаліся (шчыра) сэрцам той форме навукі, якой вы аддалі сябе.
<p>18 Асвабоджаныя ж ад грэху, вы сталіся слугамі справядлівасьці.
<p>19 Гавару, як прынята ў людзей, дзеля кволасьці цела вашага. Як аддавалі вы члены вашыя на службу нячыстасьці і нягоднасьці на беззаконьне, так аддавайце цяпер члены вашыя на службу справядлівасьці на ўсьвячэньне.
<p>20 Калі вы былі нявольнікамі грэху, тады былі вы свабоднымі ад (службы) справядлівасьці.
<p>21 Які ж вы мелі плод тады з тых учынкаў, каторых цяпер сароміцеся? Бо канец іх — сьмерць!
<p>22 Цяпер жа, асвабадзіўшыся ад грэху ды стаўшыся слугамі Бога, маеце плод ваш на сьвятасьць, а на канец — жыцьцё вечнае!
<p>23 Бо заплата за грэх — сьмерць, а дар Божы — жыцьцё вечнае ў Хрысьце Езусе, Госпадзе нашым.

<h4>7</h4>
<p>1 Ці ж вы ня ведаеце, браты, — гавару бо ведаючым закон, — што дакуль жыве чалавек, закон пануе над чалавекам.
<p>2 Падобна і замужняя жанчына зьвязана законам з мужам. А калі муж памрэ, яна асвабаджаецца ад закона, які зьвязваў яе з мужам.
<p>3 Таму яна будзе называцца чужаложніцай, калі пры жывым мужу выйдзе замуж за другога. Калі ж памрэ муж, яна асвабаджаецца ад закону, і ня будзе чужаложніцай, калі выйдзе замуж за другога.
<p>4 Так і вы, браты мае, памерлі для закону праз Цела Хрыстовае, каб належаць другому, уваскросшаму з памёршых, каб прыносіць плод Богу.
<p>5 Пакуль мы жылі ў целе, у членах нашых праз закон (выкліканыя) дзейнічалі грэшныя жарсьці, каб мы прыносілі плод сьмерці.
<p>6 Цяпер жа, памёршы для закону, якім былі зьвязаны, мы асвабадзіліся ад яго, каб служыць Богу ў абнаўленьні Духа, а не па старой літары.
<p>7 Дык што скажам? Няўжо закон — грэх? Ніякім чынам! Але я пазнаў грэх не інакш, як праз закон, бо я не разумеў бы пажаданьняў, калі б закон не казаў: “Не пажадай”.
<p>8 Але грэх, які ўзяўся з нагоды прыказаньня, выклікаў у мяне ўсякія пажаданьні, бо каб не было закону, — грэх быў бы мёртвы.
<p>9 Калісьці я жыў без закону, але калі прыйшло прыказаньне, аджыў і грэх,
<p>10 а я памёр; і я знайшоў, што прыказаньне, каторае было на жыцьцё, прывяло мяне на сьмерць.
<p>11 Бо грэх, які ўзяўся з нагоды прыказаньня, зьвёў мяне ды спрычыніў сьмерць.
<p>12 Вось жа закон сам па сабе сьвяты, і прыказаньне сьвятое, і справядлівае, і добрае.
<p>13 Дык што, добрае сталася для мяне прычынай сьмерці? Ніякім чынам! Але грэх выявіў сваю грэшнасьць тым, што спрычыніў мне сьмерць праз добрае, каб грэх стаўся цераз меру грэшным праз прыказаньне.
<p>14 Ведаем бо, што закон духоўны, а я — цялесны, падлеглы грэху.
<p>15 Я нават не разумею, што раблю, бо не раблю таго, чаго хачу, але тое, што ненавіджу, раблю.
<p>16 А калі раблю тое, чаго не хачу, тады прызнаю, што закон — добры.
<p>17 Тады ўжо не я раблю, але грэх, што жыве ў-ва мне.
<p>18 Я бо ведаю, што ў-ва мне, значыць у целе маім, не жыве добрае, бо жаданьне рабіць дабро ёсьць у-ва мне, але зрабіць дабро, таго не знаходжу.
<p>19 Бо не раблю дабра, якога хачу, але раблю тое зло, якога не хачу.
<p>20 А калі раблю тое, чаго не хачу, значыць, што не я ўжо гэта раблю, але грэх, што ў-ва мне жыве.
<p>21 Дык вось знаходжу ў сабе закон, што, калі хачу рабіць дабро, накідваецца на мяне зло.
<p>22 Бо паводле ўнутранага чалавека захапляюся законам Божым,
<p>23 але ў членах маіх адчуваю іншы закон, які працівіцца закону майго розуму ды бярэ мяне ў няволю закону грэху, каторы ёсьць ў членах маіх.
<p>24 Нешчасьлівы я чалавек! Хто асвабадзіць мяне ад гэтага цела сьмерці!
<p>25 Дзякуй Богу праз Езуса Хрыста, Госпада нашага! Дык вось я розумам служу закону Божаму, а целам — закону грэху.

<h4>8</h4>
<p>1 Дык вось цяпер тым, што ў Хрысьце Езусе, няма ніякага асуджэньня.
<p>2 Бо закон Духа жыцьця ў Хрысьце Езусе асвабадзіў цябе з-пад закону грэху і сьмерці.
<p>3 Бо што было немагчымым для закону дзеля кволасьці цела, тое Бог даканаў, пасылаючы Сына свайго ў падобнасьці грэшнага цела ды дзеля грэху, і асудзіў грэх у целе,
<p>4 каб апраўданьне закону споўнілася ў нас, што жывем не паводле цела, але паводле Духа.
<p>5 Бо тыя, што жывуць паводле цела, імкнуцца да таго, што хоча цела, а тыя, што жывуць паводле Духа, да таго імкнуцца, чаго хоча Дух.
<p>6 Бо імкненьні цела ёсьць сьмерць, а імкненьні Духа — жыцьцё ды супакой.
<p>7 Бо імкненьні цела варожыя Богу, бо не скараюцца закону Божаму і ня могуць.
<p>8 І тыя, што жывуць паводле цела, ня могуць падабацца Богу.
<p>9 Вы аднак не жывіцё паводле цела, але паводле Духа, калі толькі Божы Дух прабывае ў вас. А калі хто ня мае Духа Хрыстовага, той Яму не належыць.
<p>10 А калі Хрыстос прабывае ў вас, то хоць цела сьмяротнае дзеля грэху, але дух жывы дзеля справядлівасьці.
<p>11 А калі ў нас жыве Дух Тога, хто ўваскрасіў Езуса з памёршых, дык Той, хто ўваскрасіў Хрыста з памёршых, уваскрасіць і сьмяротныя целы вашыя праз прабываючага ў вас Духа свайго.
<p>12 Дык вось, браты, мы не даўжнікі цела, каб жыць паводле цела.
<p>13 Бо калі будзеце жыць паводле цела, памрыцё, а калі духам утаймуеце ўчынкі цела, будзеце жыць.
<p>14 Бо ўсе тыя, каторых вядзе Дух Божы, ёсьць сыны Божыя.
<p>15 Вы ж не атрымалі духа няволі, каб зноў жыць у страху, але атрымалі вы Духа ўсынаўленьня, у якім клічам: “Абба, Ойча!”
<p>16 Той сам Дух сьведчыць духу нашаму, што мы — сыны Божыя.
<p>17 А калі сыны, дык і спадкаемцы; спадкаемцы Бога, суспадчыньнікі Хрыста, калі толькі з Ім разам церпім, каб разам з Ім і ўславіцца.
<p>18 Бо ўважаю, што цяперашніх цярпеньняў нельга параўнаць з будучай хвалой, якая аб’явіцца ў нас.
<p>19 Стварэньне бо прагна чакае аб’яўленьня сыноў Божых.
<p>20 Бо стварэньне паддалося марнасьці не самахоць, але па волі Таго, хто паддаў, з надзеяй,
<p>21 што і стварэньне таксама будзе асвабоджана з няволі сапсуцьця, каб удзельнічаць у свабодзе ды хвале дзяцей Божых.
<p>22 Ведаем бо, што ўсё стварэньне дагэтуль стогне і мучыцца.
<p>23 Ды ня толькі стварэньне, але і мы самі, маючыя пачатак Духа, і мы ўнутры ўздыхаем, чакаючы ўсынаўленьня, адкупленьня цела нашага.
<p>24 Бо мы ўжо збаўленыя надзеяй. Аднак надзея бачаная — гэта не надзея. Бо калі хто бачыць, дык пашто яму спадзявацца?
<p>25 Калі аднак ня бачым, тады спадзяёмся ды з цярплівасьцю чакаем.
<p>26 Падобна і Дух успамагае нашу кволасьць. Бо мы ня ведаем, пра што маліцца, як трэба, але сам Дух заступаецца за нас у невыслоўных просьбах.
<p>27 Той жа, хто пранікае сэрца, ведае, чаго прагне Дух, бо Ён заступаецца за сьвятых па волі Божай.
<p>28 Ведаем таксама, што ўсё садзейнічае на дабро тым, што любяць Бога, ды каторыя пакліканыя па Яго пастанове.
<p>29 Бо тых, якіх Ён спрадвеку пазнаў, тых Ён прызначыў стацца падобнымі да вобразу Сына свайго, каб Ён быў першародным між многімі братамі.
<p>30 Тых жа, каторых прызначыў, тых і паклікаў, а каторых паклікаў, тых і апраўдаў, а каторых апраўдаў, тых і ўславіў.
<p>31 Дык што на гэта скажам? Калі Бог з намі, дык хто супраць нас?
<p>32 Той, хто не пашкадаваў Сына свайго, але выдаў Яго за ўсіх нас, як жа Ён не даруе і нам разам з Ім усяго?
<p>33 Хто будзе вінаваціць выбраньнікаў Божых? Бог, каторы апраўдвае?
<p>34 Хто Той, што іх будзе асуджаць? Хрыстос Езус, што (за нас) памёр і ўваскрос, і сядзіць па правіцы Бога ды каторы заступаецца за нас?
<p>35 Дык хто ж можа адлучыць нас ад любові Хрыстовай? Ці гора, ці прыгнёт, ці пераследаваньне, ці голад, ці нястача, ці небясьпека, ці меч?
<p>36 Як напісана: “Дзеля Цябе нас забіваюць увесь дзень, лічаць нас авечкамі, прызначанымі на зарэз”.
<p>37 Але ва ўсім гэтым атрымоўваем перамогу праз Таго, хто палюбіў нас.
<p>38 Бо я ўпэўнены, што ані сьмерць, ані жыцьцё, ані анёлы, ані вярхоўнасьці, ані справы цяперашнія, ані будучыя, ані магуцьці,
<p>39 ані вышыня, ані глыбіня, ані якое-колечы стварэньне ня зможа нас адлучыць ад любові Бога, якая ў Хрысьце Езусе, Госпадзе нашым.

<h4>9</h4>
<p>1 Праўду кажу ў Хрысьце, не хлушу, сьведчыць аб гэтым маё сумленьне ў Духу Сьвятым,
<p>2 што адчуваю вялікі смутак і няспынны боль у сэрцы маім.
<p>3 Я бо гатовы сам быць адлучаным ад Хрыста за братоў маіх, родных мне паводле цела,
<p>4 якія ёсьць Ізраэльцы, маючыя ўсынаўленьне і хвалу, і запавет, і законы, і служэньне (Богу) ды абяцаньні,
<p>5 да якіх належаць бацькі, і з якіх Хрыстос паводле цела, які ёсьць па-над усімі, Бог багаслаўлены ў вякі вечныя. Амэн.
<p>6 Гэта ня значыць, што Слова Божае ня зьдзейсьнілася. Бо ня ўсе, што з Ізраэля — Ізраэльцы.
<p>7 Ды ня ўсе нашчадкі Абрагама яго сыны, але: “Ад Ізаака будзе названа тваё патомства”.
<p>8 Гэта значыць, што не сыны паводле цела ёсьць сынамі Божымі, але сыны абяцаньня лічацца патомствам;
<p>9 слова ж абяцаньня такое: “Прыйду ў той самы час, і Сара будзе мець сына”.
<p>10 Ды ня толькі яна, але і Рэбэка пачала за адзін раз (блізьняты) ад бацькі нашага Ізаака.
<p>11 Калі яны былі яшчэ не народжаны ды нічога не ўчыніўшы: ані дабра, ані зла, каб зьдзейсьніўся Божы намер выбраньня,
<p>12 не дзеля ўчынкаў, але з волі Клікаючага: “Старэйшы будзе служыць малодшаму”,
<p>13 як напісана: “Якуба ўзьлюбіў, а Эзава зьненавідзеў”.
<p>14 Што скажам на гэта? Няўжо Бог несправядлівы? Ніякім чынам!
<p>15 Ён бо кажа Майсею: “Я пашкадую таго, каго захачу пашкадаваць, ды буду міласьцівы таму, каму захачу быць міласьцівым”.
<p>16 Гэта залежыць ані ад таго, хто хоча, ані ад таго, хто намагаецца, але ад Бога міласэрнага.
<p>17 Бо ў Пісаньні кажа (Бог) фараону: “Дзеля таго Я захаваў цябе, каб паказаць на табе магутнасьць сваю, ды каб слаўлена было імя Маё па ўсёй зямлі”.
<p>18 Дык, каго хоча, шкадуе, і каго хоча, робіць жорсткім.
<p>19 Дык можа скажаш мне: “Чаму тады вінаваціць? Хто бо зможа супрацівіцца волі Ягонай?”
<p>20 Чалавеча! Хто ты такі, каб мог спрачацца з Богам? Ці ж можа посуд гліняны пытацца ў таго, хто яго зьляпіў: “Чаму ты мяне такім зьляпіў?”
<p>21 Ці ж ганчар ня мае ўлады, каб з таго самога месіва зрабіць адну пасудзіну для пачэснага ўжытку, а другую — для простага ўжытку?
<p>22 Што ж, калі Бог, хочучы паказаць гнеў свой або выявіць магутнасьць сваю, з вялікім цярпеньнем ашчаджаў начыньні гневу, прызначаныя на загубу,
<p>23 ды, каб выявіць багацьце хвалы сваёй над начыньнямі міласэрдзя, каторыя наперад прыгатаваў на хвалу,
<p>24 адносна нас, каторых паклікаў ня толькі з-пасярод Юдэяў, але таксама з-паміж паганаў?
<p>25 Як кажа пра гэта ў Осіі: “Ня Мой народ назаву Маім народам, а Нялюбую — Любай”.
<p>26 І на тым месцы, дзе ім было сказана: “Вы — ня Мой народ, там называны будуць сынамі Бога жывога”.
<p>27 А Ісая вясьціў пра Ізраэля: “Хоць бы лік сыноў Ізраэля быў як пясок, (толькі) Астача будзе збаўлена.
<p>28 Бо Госпад зьдзейсьніць на зямлі сваё слова рашуча ды без адкладу”.
<p>29 І як таксама прадказаў Ісая: “Калі б Госпад Магуцьцяў не пакінуў нам патомства, сталі бы мы як Садома ды былі б падобнымі да Гаморы”.
<p>30 Дык што можам сказаць? Што пагане, якія не спаганялі справядлівасьці, атрымалі справядлівасьць, але справядлівасьць з веры.
<p>31 А Ізраэль, спаганяючы закон справядлівасьці, да закону не дайшоў.
<p>32 Чаму? Бо спаганяў справядлівасьць ня з веры, але з ўчынкаў. Яны спатыкнуліся аб камень спатыкненьня,
<p>33 як напісана: “Вось жа кладу на Сыёне камень спатыкненьня і скалу згаршэньня. Хто верыць у Яго, ня будзе асаромлены”.

<h4>10</h4>
<p>1 Браты! Жаданьне сэрца майго ды гарачае маленьне да Бога за іхняе збаўленьне.
<p>2 Сьведчу я ім, што рупяцца яны пра Бога, але не па розуму.
<p>3 Бо, не разумеючы справядлівасьць Божую, яны спрабавалі ўстанавіць сваю справядлівасьць і таму не спаганялі справядлівасьці Божай.
<p>4 Бо канец закону — Хрыстос, для апраўданьня кожнага, хто верыць.
<p>5 Майсей вось піша аб справядлівасьці, якая з закону: “Хто яе споўніў, атрымае праз яе жыцьцё”.
<p>6 А справядлівасьць з веры так кажа: “Не кажы ў сэрцы тваім: Хто ўзыйдзе ў неба?”, гэта значыць Хрыста зьвесці на зямлю,
<p>7 або: “Хто спусьціцца ў бездань?”, гэта значыць Хрыста вывесьці з умёршых.
<p>8 Але што кажа? “Блізка цябе слова, яно ў вуснах тваіх ды ў сэрцы тваім”, гэта значыць слова веры, каторае абвяшчаем.
<p>9 Дык калі вуснамі тваімі вызнаеш: “Езус — Госпадам”, і ў сэрцы тваім уверыш, што Бог Яго ўваскрасіў з памёршых, будзеш збаўлены.
<p>10 Бо сэрцам верыцца дзеля справядлівасьці, а вызнаецца вуснамі дзеля збаўленьня.
<p>11 Пісаньне бо кажа: “Усякі, хто верыць у Яго, ня будзе асаромлены”.
<p>12 Няма бо розьніцы між Юдэем і Грэкам, адзін бо Госпад усіх, шчодры для ўсіх, хто Яго прызывае.
<p>13 Бо кожны, хто прызывае імя Госпада, будзе збаўлены.
<p>14 Як жа могуць прызываць Таго, у каго ня ўверылі? Або як увераць у Таго, аб кім ня чулі? Як жа мелі чуць, калі ім ніхто не вясьціў?
<p>15 Як жа маглі ім вясьціць, калі б не былі пасланыя? Як напісана: “Як прыгожыя ногі тых, каторыя вясьцяць добрую вестку!”
<p>16 Але ня ўсе паслухалі Эвангельля. Ісая вось кажа: “Госпадзе! Хто паверыў чутаму ад нас?”
<p>17 Таму вера — ад слуханьня, а слуханьне — праз слова Хрыстовае.
<p>18 Дык пытаю: Ці яны ня чулі? Але ж: “Па ўсёй зямлі загучэў голас іхні, і словы іхнія аж на край сьвету”.
<p>19 Зноўся пытаю: Ці ж Ізраэль не зразумеў? Першы Майсей кажа: “Узбуджу ў вас зайздрасьць праз таго, хто ня ёсьць народам, узбуджу ў вас гнеў праз народ неразумны”.
<p>20 А Ісая адважыўся сказаць: “Мяне знайшлі тыя, што не шукалі Мяне. Яўна аб’явіўся Я тым, каторыя пра Мяне не пыталіся”.
<p>21 Да Ізраэля ж так кажа: “Увесь дзень працягваў Я рукі Мае да народу непаслухмянага і ўпорыстага”.

<h4>11</h4>
<p>1 Дык пытаюся: Няўжо адкінуў Бог народ свой! Ніякім чынам! Бо і я Ізраэлец з насеньня Абрагама, з пакаленьня Бэн’яміна.
<p>2 Не адкінуў Бог народу свайго, які раней выбраў. Ці ня ведаеце, што Пісаньне кажа аб Гальяшу, як ён скардзіцца Богу на Ізраэля:
<p>3 “Госпадзе! Прарокаў Тваіх пазабівалі, аўтары Твае паразвальвалі, застаўся я толькі адзін, і маю душу шукаюць”.
<p>4 Ды як гучаў яму адказ Божы? “Пакінуў Я сабе сем тысяч мужоў, каторыя не ўкленчылі перад Баалам”.
<p>5 Так вось і ў наш час захавалася Астача, выбраная ласкай.
<p>6 А калі з ласкі, дык не за ўчынкі, інакш вось ласка не была б ужо ласкай.
<p>7 Дык што ж? Чаго шукаў Ізраэль, таго не атрымаў, дасягнулі толькі выбраныя, а іншыя асьлеплі,
<p>8 як напісана: “Даў ім Бог духа дрымоты, вочы, каб ня бачылі, і вушы, каб ня чулі, аж па сёньняшні дзень”.
<p>9 І Давід кажа: “Хай стол іх станецца ім сілом, і пасткаю, і спакусаю ды адплатаю ім.
<p>10 Хай вочы іх зацьмяцца, каб ня бачылі, а хрыбет іх хай сагнецца назаўсёды.
<p>11 Дык пытаю: Ці ж бы яны спатыкнуліся, каб упасьці? Ніякім чынам! Але іхні ўпадак стаўся для паганаў збаўленьнем, каб прынукнуць іх да руплівасьці.
<p>12 Калі іх упадак стаўся багацьцем для сьвету, і паніжэньне іх — узбагачэньнем паганам, дык тым больш іх поўня.
<p>13 Вам жа, паганам, кажу: Пакуль застаюся апосталам паганаў, ганаруся сваёй паслугай,
<p>14 у той надзеі, што можа выклічу руплівасьць сваіх сваякоў паводле цела і хоць некаторых прывяду да збаўленьня.
<p>15 Бо калі іх адкід прынёс сьвету прымірэньне, то чым жа будзе іх прыняцьцё, калі не жыцьцё памёршых.
<p>16 Бо калі рашчына сьвятая, дык і цеста, і калі корань сьвяты, то і галіны.
<p>17 Калі ж некаторыя галіны былі адламаныя, а на іх месца ты быў прышчэплены, што быў аліўнай дзічкай, ды разам (з іншымі галінамі) з тым самым коранем злучаны, роўна з іншымі карыстаўся аліўнымі сокамі,
<p>18 дык не ганарыся адносна тых галінаў, бо калі будзеш вывышацца, то ведай, што не ты ажыўляеш корань, але ён цябе.
<p>19 Можа скажаш: “Адламаны галіны, каб я быў прышчэплены”.
<p>20 Слушна; адламалі іх дзеля недаверства, а ты трымаешся верай. Таму не вывышайся, але сьцеражыся.
<p>21 Бо калі Бог не пашкадаваў галін прыродных, можа таксама не пашкадаваць і цябе.
<p>22 Дык уважай на дабрату ды суровасьць Божую: на суровасьць адносна тых, што ўпалі, і дабрату Божую да цябе, калі толькі вытрываеш у гэтай дабраце, бо інакш і ты будзеш адкінуты.
<p>23 Але і яны, калі ня будуць трываць у недаверстве, будуць ушчэплены, бо Бог мае моц ізноў іх ушчапіць.
<p>24 Бо калі быў ты адсечаны ад прырднай табе аліўнай дзічкі і насупраць прыродзе ўшчэплены ў добрую аліўку, дык тым лягчэй могуць быць прышчэплены ў сваю аліўку тыя, каторыя да яе з прыроды належаць.
<p>25 Не хачу, браты, каб вы ня ведалі гэтае таямніцы, каб вы не лічылі сябе залішне мудрымі, бо сьляпата дакранула Ізраэля толькі часткова, пакуль увойдзе поўня паганаў.
<p>26 І тады ўвесь Ізраэль будзе збаўлены, як напісана: “Прыйдзе з Сыёну Выбавіцель, Ён адверне бязбожнасьць ад Якуба.
<p>27 Ды гэта будзе Мой запавет з імі, калі здыму з іх грахі іхнія”.
<p>28 Паводле Эвангельля яны — ворагі для вас, а паводле выбранства — умілаваныя дзеля бацькоў.
<p>29 Бо дары і пакліканьне Божае нязьменныя.
<p>30 Як і вы калісьці ня верылі Богу, а цяпер даступіліся міласэрдзя дзеля іх няверства,
<p>31 так і яны цяпер сталіся непаслухмянымі дзеля аказанага вам міласэрдзя, каб і самі маглі атрымаць міласэрдзе.
<p>32 Бо замкнуў Бог ўсіх у непаслухмянасьць, каб усім аказаць сваё міласэрдзе.
<p>33 О, глыбіня багацьця, і мудрасьці, і веданьня Божага! Як недасьледныя суды Ягоныя і не прасочаны шляхі Ягоныя!
<p>34 Бо хто калі пазнаў думку Госпада? Або хто быў дарадчыкам Ягоным?
<p>35 Або хто першы адарыў Яго, каб Ён меў каму аднагарадзіцца?
<p>36 Бо ўсё ад Яго, праз Яго і ў Яго. Яму хвала ў вякі! Амэн.

<h4>12</h4>
<p>1 Дык прашу вас, браты, праз міласэрдзе Божае, аддавайце целы вашыя ў ахвяру жывую, сьвятую, мілую Богу на разумнае служэньне вашае.
<p>2 І не ўпадабняйцеся гэтаму сьвету, але пераменяйцеся праз аднаўленьне розуму, каб умелі пазнаць, якая ёсьць воля Божая, што добрае, і прыемнае Богу ды дасканалае.
<p>3 Дадзенаю мне ласкаю кажу кожнаму з вас, каб ня думалі аб сабе вышэй, чым належыцца, але кожны хай думае аб сабе цьвяроза, паводле дадзенай Богам кожнаму меры веры.
<p>4 Як бо ў адным целе маем многа членаў, а ўсе члены ня тую самую работу спаўняюць,
<p>5 падобна і ўсе мы супольна творым адно цела ў Хрысьце, а паасобку адзін для другога — члены.
<p>6 А паводле дадзенай нам ласкі маем розныя дары: ці дар прароцтва згодна з верай,
<p>7 ці дар службы для паслугаваньня, ці дар навукі для вучэньня,
<p>8 ці дар заахвоты для заахвочваньня; хто ўспамагае, дык у прастаце сэрца, хто старшынствуе, дык рупліва, хто міласэрны, дык з ахвотаю.
<p>9 Любоў хай будзе без крывадушнасьці. Адварочвайцеся ад зла, спагяняйце дабро;
<p>10 шчыра любіце адзін аднаго братняю любоўю, шануйце адзін аднаго, упераджаючы;
<p>11 у рупнусьці не лянуйцеся, духам палайце, Госпаду служыце,
<p>12 у надзеі будзьце радасныя, у горы цярплівыя, у малітве сталыя,
<p>13 бярыце ўдзел у патрэбах сьвятых, спаганяйце гасьціннасьць.
<p>14 Багаслаўце перасьледвальнікаў сваіх; багаслаўце, а не кляніце!
<p>15 Радуйцеся з тымі, хто радуецца, і плачце з тымі, хто плача.
<p>16 Жывіце між сабой аднадумна, ня думайце зашмат аб сабе, але саступайце ў пакоры. Не ўважайце сябе за вельмі разумных.
<p>17 Не адгаджайце злом за зло. Дбайце пра тое, што добрае на віду ўсіх людзей.
<p>18 На колькі магчыма ды колькі ад вас залежыць, жывіце з усімі людзьмі ў згодзе.
<p>19 Ня помсьціце, умілаваныя, самі за сябе, але пакінце гэта Таму, аб кім напісана: “Да Мяне належыць помста, Я аднагараджуся”, — кажа Госпад.
<p>20 Але калі б быў галодны непрыяцель твой, накармі яго; калі б быў засьмягшы, напаі яго. Так вось робячы, вугольле гарачае насыпаеш яму на галаву.
<p>21 Ня дайся перамагчы злу, але зло перамагай дабром.

<h4>13</h4>
<p>1 Хай кожны чалавек будзе паслухмяны вышэйшым уладам. Бо няма ўлады, як толькі ад Бога. Каторыя ж ёсьць, Богам устаноўлены.
<p>2 Дык хто працівіцца ўладзе, пастанове Бога працівіцца. А каторыя працівяцца Богу, на сябе асуджэньне ўзводзяць.
<p>3 Бо начальнікі страшныя не дабро чынячым, але зло. Ня хочаш баяцца ўлады? Дык паступай добра і будзеш мець пахвалу ад яе.
<p>4 Яна вось ёсьць слугой Божай для твайго дабра. Калі ж зло робіш, бойся, бо яна не надарма меч носіць, бо ёсьць Божай уладай, спаганяючай гнеў на тым, хто робіць зло.
<p>5 Дзеля таго трэба слухаць ня толькі дзеля гневу, але і дзеля сумленьня.
<p>6 Дзеля таго і падаткі плаціце, бо яны з волі Бога спаўняюць сваю ўладу.
<p>7 Аддавайце ўсім належнае: каму падатак — падатак, каму мыта — мыта, каму страх — страх, каму пашану — пашану.
<p>8 Нікому ня будзьце нічога вінаватыя, толькі ўзаемную любоў, бо хто любіць бліжняга, спаўняе закон.
<p>9 Бо прыказаньні: Не чужалож, Не забівай, Не крадзі, Не пажадай ды ўсе іншыя зьмяшчаюцца ў гэтым вось слове: Любі бліжняга свайго як сябе самога.
<p>10 Любоў ня робіць крыўду бліжняму, таму любоў ёсьць дасканалым выпаўненьнем закону.
<p>11 І зразумейце, які цяпер час; што надыйшла для вас пара зо-сну падняцца. Цяпер бо збаўленьне бліжэй нам, чым калі мы ўверылі.
<p>12 Ноч мінула, а дзень наблізіўся. Дык адкіньма ўчынкі цемры і адзеньмася ў зброю сьвятла.
<p>13 Жыйма прыстойна, як у ясны дзень: не ў баляваньнях і п’янствах, не ў распусьце і нячыстасьці, не ў звадцы ды зайздрасьці,
<p>14 але адзеньцеся ў Госпада Езуса Хрыста ды не дагаджайце целу ў пажаданьнях.

<h4>14</h4>
<p>1 Слабога ў веры прыймайце, ня спрачаючыся пра погляды.
<p>2 Бо адзін верыць, што яму ўсё можна есьці, а слабы есьць гародніну.
<p>3 Той, хто есьць (усё), хай ня грэбуе тым, каторы ня (усё) есьць; і той, хто ня есьць, хай не асуджае таго, хто есьць, бо Бог яго спагадна прыняў.
<p>4 Хто ты такі, што судзіш чужога слугу? Перад сваім гаспадаром ён стаіць ці падае; і будзе стаяць, бо яго Госпад мае моц утрымаць яго (на нагах).
<p>5 Адзін адрозьнівае дзень ад дня, для іншага кожны дзень аднолькавы; хай кожны застаецца пры сваёй думцы.
<p>6 Хто захоўвае некаторыя дні, захоўвае іх дзеля Госпада, і хто есьць (усё), есьць дзеля Госпада, бо Богу дзякуе; і хто ня есьць (ўсё), ня есьць дзеля Госпада, і дзякуе Богу.
<p>7 Ніхто з нас не жыве для сябе і ніхто не памірае для сябе.
<p>8 Дык калі жывём, жывём для Госпада; калі ж паміраем, паміраем для Госпада. Таму вось ці ў жыцьці, ці і ў сьмерці, належым да Госпада.
<p>9 На тое бо Хрыстос памёр і ажыў, каб валадарыць і над жывымі, і над памёршымі.
<p>10 Дык чаму ты судзіш брата твайго? Або чаму пагарджаеш братам тваім? Бо ўсе мы станем перад судом Божым.
<p>11 Напісана ж: “На Маё жыцьцё, — кажа Госпад, — перада Мною сагнецца кожнае калена, ды кожны язык будзе вызнаваць Бога”.
<p>12 Так вось кожны з нас за сябе самога здасьць справаздачу Богу.
<p>13 Дык перастаньма судзіць адзін аднаго, а лепш думай, каб не даваць брату магчамасьці да ўпадку або згаршэньня.
<p>14 Я ведаю і перакананы ў Госпадзе Езусе, што няма нічога, што само ў сабе нячыстае, а толькі для таго нячыстае, хто лічыць гэта нячыстым.
<p>15 Калі ж дзеля стравы засмучаеш брата свайго, то ты не кіруешся любоўю. Таму не губі страваю таго, за каго памер Хрыстос!
<p>16 Дык хай ня будзе зьняважана дабро вашае!
<p>17 Бо Каралеўства Божае — гэта ня ежа або піцьцё, але справядлівасьць, супакой ды радасьць у Духу Сьвятым.
<p>18 Хто бо гэтак служыць Хрысту, той падабаецца Богу і даспадобы людзям.
<p>19 Дык дбайма пра тое, што вядзе да супакою ды ўзаемнага збудаваньня.
<p>20 Таму не руйнуй закону Божага дзеля ежы! Па праўдзе, кожная рэч чыстая, сталася б аднак благой таму чалавеку, каторы есьць, горшучы другіх.
<p>21 Добра ня есьці мяса, ня піць віна ды не рабіць таго, што магло б згоршыць брата твайго.
<p>22 Сваю веру захавай у сабе і мей перад Богам. Шчасьлівы той, хто не сумняваецца ў тым, што пастанаўляе.
<p>23 А хто сумняваецца, той, калі есьць, сябе асуджае, што (робіць) не па веры. А ўсё, што (робіцца) не па веры, ёсьць грэх.

<h4>15</h4>
<p>1 Мы, дужэйшыя (верай), павінны цярпліва зносіць недахопы слабых, а не сабе дагаджаць.
<p>2 Хай кожны з нас рупіцца дагаджаць бліжняму на дабро і на збудаваньне.
<p>3 Так і Хрыстос ня жыў для сваёй выгоды, але як напісана: “Зьнявагі Цябе зьневажаючых зваліліся на Мяне”.
<p>4 Бо усё, што было калісьці напісана, у павучэньне нам напісана, каб мы праз цярплівасьць і пацяшэньне з Пісаньня мелі надзею.
<p>5 А Бог, каторы дае цярплівасьць і пацеху, хай дасьць вам быць між сабой аднае думкі на ўзор Езуса Хрыста,
<p>6 каб вы аднадушна у адзін голас славілі Бога і Айца Госпада нашага Езуса Хрыста.
<p>7 Дзеля таго прыймайце адзін другога, як і Хрыстос прыняў вас у хвалу Божую.
<p>8 Кажу бо вам, што Хрыстос стаўся слугою абразаньня дзеля (аказаньня) праўды Бога ды каб падцьвердзіць абяцаньні, дадзеныя бацькам,
<p>9 ды каб пагане славілі Бога за (аказанае) міласэрдзе, як напісана: “Дзеля таго будуць славіць Цябе, між паганамі і сьпяваць на славу імя Твайго”.
<p>10 І далей сказана: “Весяліцеся, пагане, з народам Яго!”
<p>11 І зноў: “Хваліце Госпада, усе пагане, і слаўце Яго, усе народы”.
<p>12 А Ісая вось што кажа: “Будзе корань Есэя і Той, хто паўстане, валадарыць над паганамі. У Ім пагане будуць мець надзею”.
<p>13 А Бог надзеі хай напоўніць вас усякаю радасьцю і супакоем у веры, каб праз моц Духа Сьвятога вы сталіся багатымі надзеяй.
<p>14 Браты, што да вас, я перакананы, што вы поўныя дабраты, багатыя ўсякай ведай, так што можаце адзін другога напамінаць.
<p>15 Я можа вам сьмела пісаў у лісьце, як бы вам прыводзячы на памяць ласку, якая мне дадзена Богам,
<p>16 каб быў я слугой Хрыста Езуса для паганаў, сьвятарна абвяшчаючы Эвангельле Божае, каб сталіся яны ахвярай, мілай Богу, асьвечанай Духам Сьвятым.
<p>17 Магу пахваліцца ў Хрысьце Езусе (працай) для Бога.
<p>18 Ня маю адвагі, аднак, гаварыць больш таго, што ўчыніў Хрыстос праз мяне, каб давесьці паганаў да паслухмянасьці веры словам і чынам,
<p>19 моцай знакаў і цудаў ды магутнасьцяй Духа Сьвятога, так што ад Ерузаліму і ваколіц аж да Ілірыка вясьціў я Эвангельле Хрыстовае.
<p>20 Прытым я стараўся вясьціць Эвангельле там, дзе не ўспаміналася імя Хрыста, каб не будаваць на чужым фундаманце,
<p>21 як напісана: “Тыя, каторым аб Ім не было вешчана, убачаць, і тыя, што ня чулі, даведаюцца”.
<p>22 Дзеля гэтага меў я многа перашкодаў і ня мог прыбыць да вас.
<p>23 Цяпер, не знаходзячы месца ў гэтых краінах і многа ўжо гадоў жадаючы прыбыць да вас,
<p>24 як толькі пайду ў Гішпанію, спадзяюся пабачыць вас, і вы правядзіцё мяне туды, калі крыху пацешуся вамі.
<p>25 Цяпер жа я сабраўся ў Ерузалім паслужыць сьвятым.
<p>26 Бо Македонія і Ахая вырашылі зрабіць складку для бедных сьвятых, што ў Ерузаліме.
<p>27 Спадабалася бо ім, і яны — даўжнікі іхнія. Бо калі пагане атрымалі ўдзел у іхніх (даброцьцях) духовых,
<p> дык і яны павінны паслужыць ім у цялесных.
<p>28 Калі гэтую справу збуду і даручу ім пад пячаткай плод гэты, праз вашыя мясьціны рушу ў Гішпанію.
<p>29 А ведаю я, што прыходзячы да вас, прыйду з багатым багаславенствам Хрыстовым.
<p>30 Дык прашу вас, браты, праз Госпада нашага Езуса Хрыста і праз любоў Духа, каб успамаглі мяне вашымі малітвамі да Бога за мяне,
<p>31 каб усьцярогся ад рук няверучых у Юдэі, ды каб мая паслуга для Ерузаліма была прыемнай сьвятым,
<p>32 каб з волі Божай у радасьці прыбыўшы да вас, набраў сілы з вамі.
<p>33 Хай Бог супакою будзе з усімі вамі. Амэн.

<h4>16</h4>
<p>1 Даручаю вам Фэбу, сястру нашую, дыяконьніцу царквы ў Кенхрах, 
<p>2 каб прынялі яе ў Госпадзе, як належыцца сьвятых прыймаць, і дапамаглі ёй ва ўсіх справах, дзе ваша помач патрэбна, бо яна дапамагала многім і мне самому.
<p>3 Прывітайце Прыску і Аквілю, супрацоўнікаў маіх у Хрысьце Езусе,
<p>4 каторыя для захаваньня майго жыцьця падставілі свае галовы, каторым ня толькі я ўдзячны, але ўсе цэрквы паганаў,
<p>5 а таксама і царкву, што ў іх доме. Прывітайце мне мілага Эпэнэта, каторы першы хрысьціянін у Азіі.
<p>6 Прывітайце Марыю, каторая многа папрацавала для вас.
<p>7 Прывітайце Андроніка і Юнію, сваякоў маіх і вязьняў са мною, праслаўленых сярод апосталаў, каторыя перш за мяне ўверылі ў Хрыста.
<p>8 Прывітайце любага мне ў Госпадзе Ампліята.
<p>9 Прывітайце нашага супрацоўніка ў Хрысьце Урбана ды мілага мне Стахія.
<p>10 Прывітайце выпрабаванага ў Хрысьце Апэлеса. Прывітайце тых, што з дому Арыстабуля.
<p>11 Прывітайце Герадыёна, сваяка майго. Прывітайце тых, што з дому Нарцыза, належачых да Госпада.
<p>12 Прывітайце Трыфэну і Трыфосу, што працуюць у Госпадзе. Прывітайце мілую Пэрсыду, каторая многа папрацавала для Госпада.
<p>13 Прывітайце выбраньніка ў Госпадзе Руфа і матку яго і маю.
<p>14 Прывітайце Асынкрыта, Флегонта, Гермэса, Патроба, Гермаса ды братоў, што разам з імі.
<p>15 Паздароўце Філялёга і Юлію, Нэрэя і яго сястру, Алімпія ды ўсіх сьвятых, што разам з імі.
<p>16 Прывітайце ўзаемна адны другіх сьвятым пацалункам. Вітаюць вас усіх цэрквы Хрыстовыя.
<p>17 Прашу вас яшчэ, браты, сьцеражыцеся тых, што пашыраюць нязгоду і згаршэньні супраць навукі, якой вы навучыліся. Ухіляйцеся ад іх!
<p>18 Такія людзі ня служаць Госпаду нашаму Хрысту, але жывату свайму, і салодкімі словамі і патураючымі зводзяць сэрцы нявінных.
<p>19 Бо ваша паслухмянасьць (веры) вядома усім людзям. Дык радуюся з вас, але прагну, каб вы былі мудрэйшымі на добрае ды простымі на благое.
<p>20 Бог жа супакою небавам скрышыць шатана пад нагамі вашымі. Ласка Госпада нашага Езуса Хрыста з вамі!
<p>21 Вітае вас Цімафей, супрацоўнік мой, і Люцый, Язон і Сасіпатар, сваякі мае.
<p>22 Вітаю вас у Госпадзе і я, Тэрцый, які пісаў гэты ліст.
<p>23 Вітае вас Гай, каторы ёсьць гасьцінным для мяне і для ўсяе царквы.
<p>24 Вітае вас Эраст, скарбнік горада, і брат Кварт.
<p>25 Таму ж, каторы мае моц умацаваць вас паводле Эвангельля ды майго вяшчэньня Езуса Хрыста, згодна з аб’яўленай таямніцай, даўнейшым вякам схаванай,
<p>26 а цяпер аб’яўленай, і прароцкімі лістамі па загаду спрадвечнага Бога абвешчанай, ўсім народам для паслухмянасьці іх веры,
<p>27 Богу, каторы адзін ёсьць мудры, праз Езуса Хрыста хай будзе хвала ў вякі вечныя. Амэн.