Увядзенне – 01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06

Няволя закона і свабода эвангеліі

4.1 Кажу вам: пакуль спадчыньнік малалетні, ён нічуць ня розьніцца ад нявольніка, хоць ён і гаспадар над усім.

2.    Ён знаходзіцца праз вызначаны час пад уладай апякуноў і начальнікаў.

3.    Так і мы, пакуль мы былі дзецьмі, былі падпарадкаваны ўзьдзеяньням акружаючага сьвету.

4.    А калі прыйшоў намечаны Богам час, паслаў Ён свайго Сына, народжанага жанчынай, народжанага пад законам,

5.    каб выбавіў тых, якія былі пад законам, каб такім чынам і мы атрымалі ўсынаўленьне.

6.    А дзеля таго, што з'яўляецеся сынамі (дзецьмі) , саслаў Бог Духа Сына свайго ў сэрцы вашы: які кліча Абба,-Ойча.

7.    Так што не слуга ўжо ён, але сын. А калі сын, дык і спадчыньнік з волі Божай.

8.    Праўда раней ня зналі вы Бога, служылі ідалам, якія па сутнасьці не з натуры Божай.

9.    Цяпер жа, калі вы ўжо пазналі Бога і самі пазнаныя Богам, чаго вяртаецеся да ліхіх акружаючых рэчаў, якім зноў хочаце падчыніцца.

10. Паглядзіце на дні, месяцы, час і гады.

11. Думаю, што бясплодна працую ў вас.

12. Браты, прашу вас, будзьце, як і я, і я стаўся бо такім, як вы. Нічым вы мяне ня скрыўдзілі.

13. Ведаеце ж, як з прычыны хваробы цела затрыманы раней ужо апавяўчаў вам Эвангелію і, не зважаючы на маю кволасьць, якая была для вас спакусаю, не пагрэбавалі мною і не адпіхнулі, але прынялі мяне як пасланца Божага, як самога Езуса Хрыстуса.

14. Дзе ж тады тое ваша шчасьце. Завяраю вас, калі б гэта было магчыма, дык вочы сабе павырывалі б і аддалі б іх мне.

15. Дык ворагам стаўся я вам за тое, што казаў вам праўду?

16. Клапоцяцца яны аб вас не з дабра, але адарваць вас ад нас хочуць, каб аб іх вы рупіліся.

17. Добрая рэўнасць у добрым заўсёды,

18. але не тады, калі я знаходжуся паміж вас. Дзеткі мае, зноў вас народжваю ў муках, пакуль уфармуецца ў вас Хрыстус.

19. Хацеў бы пабываць у вас у гэты момант ды зьмяніць голас свой, бо не ведаю, што з вамі рабіць.

20. Скажыце мне, што вы хочаце жыць пад законам, і закону вы не разумееце?

21. Напісана ёсьць, што Абрагам меў двух сыноў, аднаго з нявольніцай, другога з вольнай.

22. Але той, што з нявольніцы, з волі цела нарадзіўся, а той, што з вольнай, праз абяцаньне.

23. Гэта праз алегорыю параўнаньне сказана. Абазначае яно два запаветы  адзін, што на гары Сіёнскай, гэта той, што нявольнікаў родзіць-Агар,

24. А гара Сінай у Арабіі і адпавядае цяперашняму Ерузаліму, і зьняволена з сынамі сваімі.

25. Той жа Ерузалім, што ўгары знаходзіцца,-вольны і з яўляецца маткай нашай.

26. Напісана бо: "Цешся няплодная, якая ня родзіш, гамані і крычы, якая не мучаешся, бо ў кінутай больш дзяцей, чым у той якая мае мужа".

27. Мы ж, браты, па Iзааку дзецьмі абяцаньня з'яўляемся.

28. Але як і тады той, што па волі цела нарадзіўся, прасьледваў таго, які паводле духа, так і цяпер.

29. А што кажа Пісьмо Сьвятое? "Выгані няволіцу і яе сына, бо не будзе спадчыньнікам сын няволіцы разам з сынам вольнай.

30. Дык вось, браты, мы дзеці не няволіцы, але вольнай.