01 - 02 - 03 - 04 - 05
Разьдзел 3
1. Браты маі! Ня многія рабецеся вучыцялямі, ведаючы, што мы большы дастанем прысуд,
2. бо ўсе мы шмат грашы́м. Хто не грашы́ць словам, той - дасканалы чалавек, які дуж закелзаць і ўсё цела.
3. Вось мы ўкладаем зялезы ў рот коням, каб яны слухаліся нас, і кіруем усім целам іх;
4. вось і караблі ун якія вялікія, што іх ветры магутныя носяць, а невялікім стырном кіруюцца, куды хоча корнік;
5. гэтак і язык - невялікі член, але шмат робіць. Паглядзі, невялікі агонь, а як многа рэчаў запалівае;
6. і язык - агонь, сьвет няпраўды. Язык гэтак зьмяшчаецца міжы членамі нашымі, што апаганівае ўсё цела і запалівае круг жыцьця, а сам запальваецца ад геенны,
7. бо ўсякая прырода зьвераў і птушак, гадаў і марскіх жывёл гамуецца й угамована прыродаю чалавечаю,
8. а ўгамаваць языка ніхто з людзей ня можа: гэта - нястрымнае зло; ён напоўнены сьмяротнаю атрутаю.
9. Ім славім Бога і Айца - і ім праклінаем людзей, што створаны на ўзор Бога;
10. з тых самых вуснаў выходзіць багаслаўленьне і праклён. Не павінна быць гэтага, маі браты.
11. Ці цячэ з аднаго жарала крыніцы салодкае і горкае?
12. Ня можа, браты маі, смоква радзіць аліўкі, ці вінаградная лаза смоквы: гэтак сама і адна крыніца ня можа выліваць салоную і салодкую ваду.
13. Хто з вас мудры й разумны? Пакажы гэта на дзеле добрым паступаньнем з лагоднасьцяй мудрасьці.
14. Але, калі ў вашым сэрцы вы маеце горкую завісьць і сварлівасьць, дык не хвалецеся і не брашыце на праўду:
15. гэта ня ёсьць мудрасьць, што зьверху зыходзе, але зямйая, душэўная, дэманічная,
16. бо гдзе завісьць і сваркі, там ладу няма і ўсе благія ўчынкі.
17. Але мудрасьць, што зьверху зыходзе, перадусім чыстая, потым згодлівая, лагодная, паслухмяная, поўная міласэрдзя й добрых пладоў, бесстаронная і некрывадушная.
18. Плод жа праўды ў міры сеецца тымі, што мір робяць.
|
Галерэя
