01 - 02 - 03 - 04 - 05 - 06 - 07 - 08 - 09 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14
15 - 16 - 17 - 18 - 19 - 20 - 21

11

Апошняе падарожжа ў Ерузалім

Уваскрашэньне Лазара

1. Быў жа захварэў нейкі Лазар з вёскі Бэтанія, дзе жыла Марыя і яе сястра Марта.

2. Марыя ж была тая, што намасьціла Госпада пахкім алейкам ды абцёрла ногі Ягоныя сваімі валасамі, яе вось брат Лазар захварэў.

3. Сёстры паслалі да Яго вестку: "Госпадзе, вось жа той, каго любіш, хворы".

4. Пачуўшы гэта, Езус сказаў: "Хвароба гэта не на сьмерць, але на хвалу Божую, каб праз яе быў праслаўлены Сын Божы".

5. А Езус любіў Марту, і сястру яе, і Лазара.

6. Калі пачуў, што той хворы, замарудзіў тады яшчэ два дні ў тым месцы.

7. Потым сказаў вучням сваім: "Хадземце зноў у Юдэю".

8. Сказалі Яму вучні: "Раббі, толькі што хацелі Цябе ўкаменаваць Юдэі, а Ты зноў туды ідзеш?"

9. Адказаў Езус: "Ці не дванаццаць гадзін мае дзень? Калі хто ходзіць у дзень, не спатыкаецца, бо бачыць сьвятло гэтага сьвету.

10. Але калі ходзіць ноччу, спатыкаецца, бо няма ў ім сьвятла".

11. Сказаў так, а потым гаворыць ім: "Лазар, наш сябар, сьпіць, але Я іду яго абудзіць".

12. Сказалі Яго вучні: "Госпадзе, калі заснуў, будзе здаровы",

13. Езус жа казаў аб сьмерці яго, а яны думалі, што казаў аб заснуцьці.

14. Тады сказаў ім Езус адкрыта: "Лазар памёр.

15. Цешуся ж, што там Мяне не было, каб вы ўверылі. Дык хадземце да яго".

16. А Тамаш, званы Дыдымас, азваўся да таварышаў: "Хадзем і мы разам з ім памерці".

17. Затым прыйшоў Езус і знайшоў Лазара ўжо чатыры дні лежачага ў магіле.

18. А Бетанія знаходзілася блізка Ерузаліму, каля пятнаццаці стадыяў.

19. Да Марыі ж і Марты назьбіралася многа Юдэяў пацяшаць іх па памершым браце.

20. Як толькі пачула Марта, што Езус ідзе, пабегла і пераняла Яго, а Марыя засталася дома.

21. Сказала тады Марта Езусу: "Госпадзе, каб Ты быў тут, не памёр бы брат мой.

22. Але і цяпер ведаю, калі пра што папросіш Бога, дасьць Табе Бог".

23. Сказаў ёй Езус: "Уваскрэсьне брат твой".

24. Кажа Яму Марта: "Ведаю, што ўваскрэсьне пры ўваскрасеньні ў апошні дзень".

25. Сказаў ёй Езус: "Я ёсьць уваскрасеньне і жыцьцё. Хто верыць у Мяне, хоць бы ён і памёр, жыць будзе.

26. І кожны, хто жыве і верыць у Мяне, не памрэ павек. Верыш у гэта?"

27. Кажа Яму: "Так, Госпадзе; я веру, што Ты - Хрыстос, Сын Божы, які прыйшоў на гэты сьвет".

28. Гэта сказаўшы, яна пайшла і, ціха паклікаўшы сястру сваю, Марыю, сказала: "Вучыцель прыйшоў і кліча цябе".

29. Пачуўшы гэта, яна скора паднялася і пайшла да Яго;

30. бо Езус ня быў яшчэ ўвайшоўшы ў сяло, але затрымаўся на тым месцы, дзе Яго пераняла Марта.

31. А Юдэі, што былі з ёй у доме і пацяшалі яе, убачыўшы, што Марыя хутка ўстала і выбегла, пайшлі за ёй, бо казалі: "Ідзе да магілы, каб там плакаць".

32. Марыя ж, калі прыйшла да месца, дзе стаяў Езус, убачыўшы Яго, упала Яму да ног ды казала Яму: "Госпадзе, каб Ты быў тут, не памёр бы брат мой".

33. А калі Езус убачыў яе, плачучую, і Юдэяў, што з ёй прыйшлі, плачучых, разжаліўся ў духу і, узрушаны,

34. спытаўся: "Дзе палажылі яго?" Кажуць Яму: "Госпадзе, пайдзі і паглядзі".

35. Езус заплакаў.

36. Дык казалі Юдэі: "Во як яго Ён любіў".

37. А некаторыя з іх казалі: "Ці ня мог Ён, што адкрыў вочы сьляпому, зрабіць, каб і гэты не памёр?"

38. А Езус, разжалены зноў, прыйшоў да магілы. А была гэта пячора і камень быў на ёй паложаны.

39. Сказаў Езус: "Прыміце камень!" Дык сказала Марта, сястра памёршага: "Госпадзе, ужо сьмярдзіць ад яго, бо ўжо чатыры дні ў магіле".

40. Кажа ёй Езус: "Ці ж Я табе не казаў, што калі ўверыш, убачыш хвалу Божую?"

41. Дык прынялі камень. Езус жа, падняўшы вочы свае, сказаў: "Ойча, дзякую Табе, што Ты Мяне выслухаў.

42. Я бо ведаў, што Ты Мяне заўсёды выслухоўваеш, але сказаў гэта дзеля народу, які стаіць кругом, каб уверылі, што Ты Мяне паслаў".

43. Гэта сказаўшы, закрычаў моцным голасам: "Лазар, выйдзі з магілы!"

44. І адразу выйшаў той, што быў памёршы, маючы рукі і ногі зьвязаныя павязкамі, а твар абвязаны хусткай. Сказаў ім Езус: "Развяжыце яго і пусьціце хадзіць".

Нарада сьвятароў

45. Дык многа Юдэяў, што былі прыйшоўшы да Марыі і Марты, ды бачылі, што ўчыніў Езус, уверыла ў Яго.

46. Некаторыя ж з іх пайшлі да фарысэяў і расказалі ім, што зрабіў Езус.

47. Дык сабралі першасьвятары і фарысеі Раду і казалі: "Што нам рабіць? Бо чалавек гэты робіць многа знакаў.

48. Калі так Яго пакінем, дык усе ўвераць у Яго, і прыйдыць Рымляне, і забяруць наш край і народ".

49. Дык адзін з іх, Каяфа, які быў у тым годзе першасьвятаром, сказаў ім: "Вы нічога ня ведаеце,

50. ані ня думаеце, што лепш, каб адзін чалавек памёр за народ, чым увесь народ меў прападаць".

51. А не гаварыў гэтага ад сябе, але як першасьвятар у гэтым годзе праракаваў, што Езус меў памерці за народ.

52. Ды ня толькі за народ, але каб сабраць у адно сыноў Божых, што былі раскіданыя.

53. Ад таго дня думалі толькі як Яго забіць.

Езус у Эфрэме

54. Таму Езус не хадзіў ужо яўна сярод Юдэяў, але адыйшоў у мясцовасьць блізка пустыні, у горад, званы Эфрэм, і там прабываў з вучнямі.

55. А надыходзіла Пасха Юдэйская, і многа людзей з усяго краю выбралася ў Ерузалім перад Пасхаю, каб ачысьціцца.

56. Дык шукалі Езуса і казалі адны другім, стоячы ў сьвятыні: "Што думаеце? Ці ня прыйдзе Ён на сьвята?"

57. А першасьвятары і фарысэі загадалі, каб кожны, хто даведаецца пра Яго, дзе Ён прабывае, паведаміў, каб Яго ўзяць.