01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

11 Дык кажу: ціж адхінуў Бог люд Свой? Няхай ня станецца так! Бо я таксама Ізраелянін, з насеньня Абрагамовага, з плямені Веняміновага. 2 Не адхінуў Бог люду Свайго, каторы Ён наперад знаў. Ці ня ведаеце вы, што Пісьмо кажа ў „Ільлю", як ён адзываецца да Бога супроці Ізраеля? 3 „Спадару, прарокаў Тваіх яны забілі, аброчнікі Твае абурылі, і я застаўся адзін, і шукаюць жыцьця майго". 4 ІІІто ж кажа яму адказ? „Я пакінуў Сабе сем тысячаў мужоў, каторыя ня клякалі перад Ваалам". 5 Гэтак і цяпер засталася астача подле абраньня ласкі. 6 Але калі ласкаю, дык ня з учынкаў; накш ласка ня была б ужо ласкаю. А калі з учынкаў, дык ужо няма з ласкі; накш учынак ня быў бы ўчынак.

7 Што ж? Чаго шукаў Ізраель, таго не адзяржаў, але абраныя адзяржалі, а засталыя закалянелі, 8 Як напісана: „Бог даў ім духа соннасьці, вочы ня бачаць, і вушы ня чуюць, дагэтуль". 9 I Давід кажа: „Няхай будзе стол іхны сілом а пасадкаю а спадманам і адплатаю ім; 10 Няхай вочы іхныя пацямнеюць, і хрыбет іхны будзе скрыўлены назаўсёды".

11 Дык кажу: ці яны спатыкнуліся, каб паваліцца? Няхай ня станецца так! Але ўпадак іхны ё спасеньне народам, каб выклікаць завісьць у іх. 12 Калі ж упадак іхны - багацьце сьвету, і страта іхная - багацьце народам, тым большая паўніня іхная.

13 Бо вам кажу, народам: як апостал народаў, я ўслаўлю службу сваю, 14 Каб якім-колечы парадкам выклікаць завісьць тых, што майго цела, і спасьці некатрых ізь іх. 15 Бо калі адхіненьне іх будзе пагаджэньням сьвету, то што прыймо, як ня жыцьцё зь мертвых? 16 Калі першы абраканы кавалак сьвяты, дык і цеста сьвятое; а калі карэнь сьвяты, дык і галузы.

17 Калі ж некатрыя з галузаў адламіліся, а ты, дзікая аліва, прышчапілася на месца іхнае і стала ўчасьніцаю караня й туку алівы, 18 Не хваліся супроці галузаў. Калі ж хвалішся, ведай, што ня ты карэнь нясеш, але карэнь цябе.

19 Скажаш: „Галіны адламіліся, каб імне прышчапіцца". 20 Добра. Яны адламіліся нявераю, а ты дзяржышся вераю; не вяльмуйся, але бойся. 21 Бо калі Бог прыродных галузаў не пашчаджаў, ці й цябе пашчаджае. 22 Дык бачыш дабрыню й стродкасьць Божую: стродкасьць да адпалых, дабрыню Божую да цябе, калі будзеш трываць у дабрыні; накш і ты будзеш адцяты. 23 Але й тыя, калі не застануцца ў няверы, прышчэпяцца, бо Бог дуж ізноў прышчапіць іх. 24 Бо калі ты адцяты зь дзікое прыродаю алівы і супроці прыроды прышчэплены да добрае алівы, пагатове тыя прыродныя прышчэпяцца да свае собскае алівы.

25 Бо я ня зычу, браты, каб вы былі ў неведзі што да гэтае тайны, - каб вы не мудрагелілі, - што закаляненьне часткава сталася Ізраелю, пакуль ня ўвыйдзе паўніня народаў, 26 I гэтак увесь Ізраель спасецца, як напісана: „Прыйдзе із Сыёну Выбавіцель і адверне бязбожнасьць ад Якава; 27 I гэта ўмова ім ад Мяне, як Я здыйму зь іх грахі іхныя".

28 Узглядам дабравесьці яны непрыяцелі вам; а ўзглядам абраньня любовыя дзеля айцоў. 29 Бо дары а пагуканьне Божыя нязьменныя. 30 Бо як вы некалі былі непаслухменыя Богу, а цяпер дасяглі міласэрдзя з прычыны іх непаслухменства, 31 Так і яны цяпер не паслухалі, каб дзеля міласэрдзя вам і яны міласэрдзя дасяглі. 32 Бо Бог замкнуў усіх у непаслухменстве, каб над усімі зьмілавацца.

33 О глыбіня багацьцяў мудрасьці а ведзі Божае! Як неспатачальныя суды Ягоныя, і недасьледавальныя дарогі Ягоныя! 34 Бо хто пазнаў розум Спадароў? Або хто быў Яму параднікам? 35 Або хто даў яму ўперад, каб Ён меў аддаць яму? 36 Бо ўсе зь Яго а Ім а да Яго. Яму слава на векі, амін.