Богазьяўленьне – адно з найстарэйшых і найвялікшых сьвятаў у царкоўным календары. Было вядомае ўжо ў ІІ с. Спачатку яно не было прысьвячанае адной канкрэтнай гістарычнай падзеі. Гэта было сьвята "ідэі", у якім згадваліся найбольш яркія выпадкі Божага аб'яўленьня (па-грэцку "Эпіфаніа") людзям у асобе Бога-Слова, што сталася целам: нараджэньне, пакланеньне пастухоў і мудрацоў, хрышчэньне... Пасьля таго, як у ІV ст. Нараджэньне Хрыстова пачалі сьвяткаваць 25 сьнежня, Богазьяўленьне сталася сьвятам хрышчэньня Г. Н. Ісуса Хрыста ў Ярдане, у часе якога было аб'яўленьне Сьвятой Тройцы: калі Хрыстос увайшоў у ваду, Дух Сьвяты ў выглядзе голуба зышоў на Яго, і з вышыні быў чутны голас Айца, які казаў: "Гэта Сын мой любы". Гэта і ёсьць "Богазьяўленьне" (па-грэцку "Тэофанія"), якое зьяўляецца праводнай думкай сьвяточнага трапара.

У Рымскім абрадзе гэтае сьвята мае зусім адменны характар, менавіта пакланеньне трох мудрацоў нованароджанаму Хрысту. У народзе яно вядомае як "Тры каралі". Розьніцу між Усходнім і Рымскім абрадамі ведалі беларускія біскупы, якія рыхтавалі Унію з Апостальскім пасадам. У лісьце ад 11 чэрвеня 1595 г., як адну з умоваў Уніі, яны дамагаліся захаваньня свайго царкоўнага календара, бо, як яны пішуць, "Мы маем сьвяты, якіх паны Рымляне ня маюць, а гэта 6 студзеня, калі мы спраўляем памяць хросту Госпада Хрыста і першага аб'яўленьня Бога ў Тройцы адзінага, што ў нас называюць Богазьяўленьнем; і ў гэты дзень маем асобы абрад асьвячэньня вады".

Хрышчэньне, абмыцьцё вадою, якім хрысьціў Ян, было хрышчэньнем на пакаяньне, вобразам нашага духоўнага ачышчэньня і аднаўленьня. Хрыстос, будучы бязгрэшным, ня меў патрэбы ў ачышчэньні, але у сваім хрышчэньні Ён узяў з сабою у ваду людзкую прыроду, якую Ён дабравольна ўспрыняў, і даў вадзе у тайне сьвятога хросту ласку асьвячэньня і аднаўленьня, і зьяднаньня з Богам, якое мы страцілі праз першы грэх нашых прабацькоў. У багаслужэбных песьнях гэтага дня кажацца: "Хрыстос... хрысьціцца разам з намі і асьвячае ваду для ачышчэньня душаў. Зямное на выгляд дзеяньне ёсьць у сапраўднасьці вышэйшым за неба: праз абмыцьцё – збаўленьне, а праз ваду – Дух. У пагружэньні зьдзяйсьняецца наш узыход на неба".

Хрышчэньне Г. Н. Ісуса Хрыста было пачаткам Ягонай публічнай дзейнасьці.

У ранейшыя часы на Богазьяўленьне, як і на Вялікдзень, адбывалася хрышчэньне тых, хто жадаў і быў гатовы прыняць Хрыстовую веру. Да нашых дзён захаваўся звычай у гэты дзень урачыста асьвячаць ваду.

Пасьля сьвята Хрышчэньня Госпада нашага Ісуса Хрыста, Царква ўшаноўвае памяць сьвятога Прадвесьніка і Хрысьціцеля Гасподняга Яна. У багаслужэбных тэкстах дня гаворыцца: "Ты, блаславёны Яне, найбольшы з усіх прарокаў, падрыхтаваў сьцежкі Госпаду, быў голасам і праўдзівым прапаведнікам Ягонага прыйсьця, бачыў невыказнае Сьвятло-Хрыста, якога ты ахрысьціў".