01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12
13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21 – 22 – 23 – 24

Разьдзел 5

1 Сталася-ж, як народ ціснуўся да Яго, каб чуць Слова Божае, а Ён стаяў ля возера Генісарэцкага,

2 убачыў Ён два чаўны на возеры, а рыбаловы, выйшаўшы з іх, мылі сеці.

3 Увайшоўшы ў адзін човен, што быў Сымонаў, Ён прасіў яго адплыць крыху ад берагу і, сеўшы, вучыў народ з чаўна.

4 Калі-ж перастаў вучыць, сказаў Сымону: адплыві на глыбіню і закінь сеці твае дзеля лову.

5 Сымон сказаў Яму ў адказ: Настаўнік! Мы працавалі ўсю ноч і нічога не злавілі; але па слову Твайму закіну сеці.

6 Зрабіўшы гэтае, яны злавілі вялікае множства рыбы, і навет сетка ў іх прарывалася.

7 I далі знак сябрам, што былі на другім чаўне,каб прыйшлі памагчы ім: і прыйшлі і напоўнілі абодва чаўны, так што яны пачалі залівацца.

8 Угледзіўшы гэтае, Сымон Пётр прыпаў да кален Ісусавых і сказаў: выйдзі ад мяне, Госпадзе! бо я чалавек грэшны.

9 Бо вялікі страх апанаваў яго і ўсіх быўшых з ім дзеля гэтага ўлову рыб, імі злоўленых;

10 таксама і Якава і Іоана, сыноў Завядзеявых, быўшых сябрамі Сымона. I сказаў Сымону Ісус: ня бойся, ад сяньня будзеш лаўцом чалавекаў.

11 I, выцягнуўшы абодва чаўны на бераг, пакінулі ўсё і пайшлі за Ім.

12 I сталася, як Ісус быў у адным месьце, прыйшоў чалавек увесь у праказе і, угледзіўшы Ісуса, унаў тварам уніз, молячы Яго і кажучы: Госпадзе! калі хочаш, можаш мяне ачысьціць.

13 I Ён працягнуў руку, дакрануўся да яго і сказаў: хачу, ачысьціся. I тады-ж праказа зыйшла з яго.

14 I Ён прыказаў яму нікому не гаварыць, а пайсьці паказацца сьвяшчэньніку і прынесьці ахвяру за ачышчэньне сваё, як павялеў Майсей на сьведчаньне ім.

15 Але тым балей разыйшлася чутка аб Ім, і вялікае множства народу сьцякалася да Яго — слухаць і аздаравіцца ў Яго ад хворасьцяў сваіх.

16 Але Ён адыходзіў у пустынныя месцы і маліўся.

17 I сталася, раз, як Ён навучаў, і сядзелі тут фарысэі й законавучыцелі, прыйшоўшы з усіх мястэчак Галілеі і Юдэі і Ерузаліму, і сіла Госпадава была дзеля аздараўленьня іх,

18 вось, нясуць людзі на пасьцелі чалавека, што быў спараліжаваны, і хацелі ўнясьці яго ў дом і палажыць перад Ісусам;

19 і, не знайшоўшы, дзе пранесьці яго праз народ, улезьлі на верх дому і праз страху спусьцілі яго з пасьцельлю на сярэдзіну перад Ісусам;

20 і Ён, бачачы веру іх, сказаў чалавеку гэнаму: адпускаюцца табе грахі тваі.

21 Кніжнікі й фарысэі зачалі разважаць, кажучы: Хто ён такі, што блюзьніць? Хто можа адпускаць грахі апрача аднаго Бога?

22 Ісус, пазнаўшы думкі іх, сказаў ім у адказ: што вы думаеце ў сэрцах вашых?

23 Што лягчэй сказаць: адпускаюцца табе грахі тваі, ці сказаць: устань і хадзі?

24 Але, каб вы ведалі, што Сын Чалавечы мае ўладу на зямлі адпускаць грахі, — сказаў Ён спараліжаванаму: кажу табе: устань, вазьмі пасьцель тваю і йдзі ў дом твой.

25 I той ураз жа ўстаў перад імі, узяў на чым ляжаў і пайшоў у дом свой, славячы Бога.

26 I жах апанаваў усіх, і славілі Бога; і, абнятыя страхам, гаварылі: дзіўныя дзеі відзелі мы цяпер.

27 Пасьля гэтага Ісус выйшаў і ўбачыў мытніка, на імя Левія, седзячы на мытніцы, і кажа яму: ідзі за Мною.

28 I той, пакінуўшы ўсё, устаў і пайшоў за Ім.

29 I прырыхтаваў для Яго Левій у доме сваім вялікі пачастунак, і была там грамада мытнікаў і другіх, што частаваліся з імі.

30 Кніжнікі-ж і фарысэі наракалі й гаварылі вучням Яго: на што вы ясьцё і пяцё з мытнікамі ды грэшнікамі?

31 Ісус жа сказаў ім у адказ: не здаровыя маюць патрэбу ў лекару, але хворыя.

32 Я прыйшоў клікаць да пакаяньня не праведных, але грэшных.

33 Яны-ж сказалі Яму: чаму вучні Іоанавы посьцяць часта і моляцца, таксама і фарысэйскія, а тваі ядуць і пюць?

34 Ён сказаў ім: ці можаце прымусіць сыноў вясельных пасьціць, калі з імі жаніх?

35 Але прыдуць дні, калі возьмуць у іх жаніха, і тады будуць пасьціць у тыя дні.

36 Пры гэтым сказаў ім прыповесьць: ніхто не прышывае латкі да старое адзежыны, ададраўшы ад новае адзежыны, бо йначай і новую разьдзярэ, і да старое не падойдзе латка ад новага.

37 I ніхто ня ўлівае маладога віна ў старыя мяхі, бо маладое віно прарве мяхі і само выvцяча, і мяхі прападуць;

38 але маладое віно трэба ўліваць у мяхі новыя; тады захаваецца тое і другое.

39 I ніхто, пючы старое віно, не захоча тады-ж маладога; бо кажа: старое лепшае.