01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12
13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21 – 22 – 23 – 24

Разьдзел 11

1 I сталася, як Ён у адным месцы маліўся, калі перастаў, адзін з вучняў Яго сказаў Яму: Госпадзе! наўчы нас маліцца, як і Іоан наўчыў вучняў сваіх.

2 Ён сказаў ім: калі моліцеся, гаварыце: Ойча наш, каторы ёсьць у Нябёсах! Няхай сьвяціцца імя Тваё, няхай прыйдзе Царства Тваё; няхай будзе воля Твая, як у небе, так і на зямлі.

3 Хлеб наш штодзенны дай нам сягоньня

4 і даруй нам даўгі нашыя, як і мы даруем даўжніком нашым; і ня ўводзь нас у спакушэньне, але захавай нас ад злога.

5 I сказаў ім: Нехта з вас, маючы сябру, прыйдзе да яго і скажа яму: сябра! пазыч мне тры булкі хлеба,

6 бо сябра мой з дарогі зайшоў да мяне, і мне няма чаго даць яму;

7 а той з хаты скажа яму ў адказ: ня турбуй мяне; дзьверы ўжо замкнёны, і дзеці мае са мною ў пасьцелі; не магу ўстаць і даць табе.

8 Калі, кажу вам, ён ня ўстане і ня дасьць яму дзеля дружбы з ім, дык дзеля дакучлівасьці яго ўстаўшы дасьць яму, колькі просіць.

9 I Я кажу вам: прасеце, і дадзена вам будзе; шукайце і знойдзеце; стукайце, і адчыняць вам;

10 бо ўсякі, хто просіць, дастае; і хто шукае, знаходзіць; і хто стукае, адчыняць таму.

11 Хто з вас бацька, калі сын папросіць хлеба, дасьць яму камень? Ці, калі папросіць рыvбы, дасьць яму зьмяю замест рыбы?

12 Ці, калі папросіць яйка, дасьць яму скарпіёна?

13 Дык вось, калі вы, благія, умееце добрыя даяньні даваць дзецям вашым, тым балей Ацец Нябесны дасьць Духа Сьвятога тым, што просяць у Яго.

14 I раз выгнаў Ён дэмана, які быў немы;і,калі дэман выйшаў, немы стаў гаварыць; і народ быў зьдзіўлены.

15 Іншыя-ж з іх гаварылі: Ён выганяе дэманаў сілаю Вэльзэвула, князя дэманаў.

16 А іншыя, спакушаючы, трэбавалі ў Яго знаменьня з неба.

17 Але Ён, ведаючы памышленьні іх, сказаў ім: усякае царства, разьдзяліўшаеся само ў сабе, апусьцее, і дом, разьдзяліўшыся сам у сабе, упадзе.

18 Калі-ж і шатан разьдзяліўся сам у сабе, то як устаіць царства яго? А вы кажаце, што Я сілаю Вэльзэвула выганяю дэманаў;

19 і калі Я сілаю Вэльзэвула выганяю дэманаў, то сыны вашыя кім выганяюць іх? Затым яны будуць судзьдзямі вам.

20 Калі-ж Я пальцам Божым выганяю дэманаў то значыць прыйшло да вас Царства Божае.

21 Калі дужыv з аружжам пілнуе свой дом, тады ў бясьпечнасьці яго маемасьць;

22 калі-ж дужэйшы за яго нападзе на яго і пераможа яго, тады возьме ўсё аружжа яго, на якое спадзяваўся, і раздасьць дабро яго.

23 Хто не са Мною, той проці Мяне; і хто ня зьбірае са Мною, той раскідае.

24 Калі нячысты дух выйдзе з чалавека, то ходзіць па бязводных мясцох, шукаючы супакою, і, не знаходзячы, кажа: вярнуся ў дом мой, адкуль выйшаў.

25 I, прыйшоўшы, знаходзіць яго вымеценым і прыбраным;

26 тады йдзе і бярэ з сабою сем другіх духаў, больш злых за яго, і, увайшоўшы, жывуць там: і бывае для чалавека таго апошняе горш за першае.

27 I сталася, як Ён гаварыў гэтае, адна жанчына, азваўшыся з народу, сказала Яму: шчасьлівае нутро, насіўшае Цябе, і грудзі, Цябе карміўшыя!

28 А Ён сказаў: шчасьлівыя чуючыя слова Божае і выпаўняючыя яго.

29 Калі-ж народ пачаў зьбірацца грамадой, Ён пачаў гаварыць: род гэты нягодны; ен шукае знаменьня, і знаменьне ня будзе дадзена яму, апрача знаменьня Іоны прарока;

30 бо, як Іона быў знаменьнем для Ніневійцаў, так будзе і Сын Чалавечы для роду гэтага.

31 Царыца Паўднёвая ўстане на суд з людзьмі роду гэтага і засудзіць іх, бо яна прыходзіла ад краю зямлі паслухаць мудрасьці Салямонавай, і вось тут балей за Салямона.

32 Ніневійцы ўстануць на суд з родам гэтым і асудзяць яго, бо яны пакаяліся ад навучаньня Іонінага, і вось тут балей за Іону.

33 Ніхто, запаліўшы сьвечку, не стаўляе яе ў патайным месцы, ці пад судзіну, але на ліхтару, каб уваходзячыя бачылі сьвятло.

34 Сьветач цела ёсьць вока; дык вось, калі вока тваё будзе чыстае, то і ўсё цела тваё будзе сьветлае, а калі яно будзе благое, то й цела тваё будзе цёмнае.

35 Дык глядзі-ж, каб сьвятло, што ў табе, ня было цемрай.

36 Калі-ж цела тваё ўсё сьветлае і ня мае ніводнае цёмнае часткі, то будзе сьвяціцца ўсё так, як бы сьветач асьвяціў цябе.

37 Калі Ён гаварыў гэтае, адзін фарысэй прасіў Яго да сябе абедаць; Ён прыйшоў ды супачыў.

38 Фарысэй жа зьдзівіўся, што Ён не абмыў рук перад ядой.

39 Але Госпад сказаў яму: цяпер вы, фарысэі, чару і місу звонку ачышчаеце, а нутро вашае напоўнена драпежнасьцяй ды злосьцяй.

40 Неразумныя! ці ня Той, Хто стварыў вонкавае, стварыў і ўнутранае?

41 Падавайце лепш ахвяру з таго, што ў вас ёсьць, тады ўсё будзе ў вас чыстае.

42 Але гора вам, фарысэям, што даецё дзясятую частку з мяты, руты і ўсякага зельля і ня дбаеце аб суд і любоў Божую; і гэтае трэба было рабіць, ды таго не пакідаць.

43 Гора вам, фарысэям, што любіце першыя месцы ў школах і паклоны на торжышчах.

44 Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, бо вы быццам магілы ўкрытыя, што людзі ходзяць над імі й ня ведаюць таго.

45 На гэтае нехта з законьнікаў сказаў Яму: Вучыцель, кажучы гэтае, Ты й нас крыўдзіш.

46 Але Ён сказаў: і вам, законьнікам, гора, што накладаеце на людзей цяжары церазмерныя, а самыя і адным пальцам сваім не краняцё цяжараў.

47 Гора вам, што строіце склепы прарокам, бацькі-ж вашыя забівалі іх;

48 гэтым вы сьведчыце аб учынках бацькоў вашых і згаджаецеся з імі, бо яны забівалі прарокаў, а вы будуеце ім склепы.

49 Дзеля гэтага і прамудрасьць Божая сказала: пашлю да іх прарокаў і апосталаў, і з іх адных заб’юць, а другіх выvжануць.

50 Няхай зышчыцца ад роду гэтага кроў усіх прарокаў, пралітая ад стварэньня сьвету,

51 ад крыві Авэля да крыві Захарыі, забітага між жэртвенікам і храмам. Запраўды кажу зам: зыvшчыцца ад роду гэтага.

52 Гора вам, законьнікам, што вы ўзялі ключ разуменьня: самыя не ўвайшлі і ўваходзячым перашкодзілі.

53 Калі ж Ён гаварыў ім гэтае, кніжнікі ды фарысэі пачалі вельмі прыставаць да Яго і дапытывацца ў Яго аб многае,

54 цікуючы на Яго і стараючыся ўлавіць нешта з вуснаў Яго, каб абвінаваціць Яго.